Jak tak dalej pójdzie to włosy się na mnie obrażą

Nie wiem czy moje zachowanie jest normalne. Wczoraj mieliśmy gości w domu a ja się zamknęłam w pokoju i zaczęłam męczyć włosy szamponetką.
Przyznam się, że jak już je płukałam to myślałam, ze nie wyszło, ale z czasem jak wysychały widać było zmianę. Teraz są ciemne, a w odpowiednim świetle są fioletowe. Bardzo mi się to podoba. Na sobotę jeszcze poprawię, potem na 23 i koniec czerwca będę znowu musiała użyć szamponetki. I zaczynam myśleć, że na ten miesiąc lub i następny też zrezygnuję z rudego na rzecz dzikiej śliwki. Muszę tylko kupić więcej odżywki, bo mi się kończy.
Wczoraj zgłosiłam atrakcje na kontent i dzisiaj zostały przyjęte. To wywołało uśmiech na mojej twarzy. Nawet fakt, że muszę siedzieć sama z kierownikiem w pracy nie popsuje mi humoru. Do japońskiego na pewno będę siedziała i śmiała ze wszystkiego, potem zobaczymy.

Coś się szykuję bo czuję się szczęśliwa, chce mi się tańczyć i śpiewać i spotkać z ludźmi.

Pierwsze zdjęcie zostało zrobione wczoraj wieczorem a drugie dzisiaj rano. Jestem zadowolona z efektu.

Nie wiem jak się czuję

Mogę powiedzieć jedno, jest spokój. Nie jestem szczególnie wesołe ale też nie płaczę bez powodu przed snem. Jest nijako. Czuję jednak, ze znowu się to zmieni. Zaczynają mnie drażnić pewni ludzie i ich zachowanie. Wchodzę na fb i widzę co tam wypisują i odechciewa się wszystkiego. Widzę jak się wszyscy świetnie bawią, wysyłają do siebie różne pierdoły a ja jestem tak na uboczu, stoję sobie podpierając ścianę.

Wczoraj odłączyłam dekoder z cyfry. Bo po co mi telewizor? Będą mniejsze rachunki za prąd a ja będę miała więcej czasu na czytanie książek i szycie.

Zaczęłam odkładać pieniądze do starej świnki skarbonki, która należała kiedyś do ojca. Nie wiem ile tam już wrzuciłam i nie chce wiedzieć. Cel do zbieranie do moich urodzin czyli przez niecałe pięć miesięcy. Będę wrzucała po 2- 5 zł za każdym razem jak mi się przypomni, jak będę chciała kupić sobie coś słodkiego, jak będę miała dołujące myśli. W dniu urodzin wyciągnę wszystko nie niszcząc świni i sprawię sobie jakiś prezent. A dzień później zacznę znowu zbierać.

Postanowiłam, ze dzisiaj idę zapisać się do dentysty, dłużej już nie wytrzymam tego. Nie ważne czy jem czy piję czy oddycham bolą mnie zęby. Wszystkie. Czeka mnie długie leczenie i wiele bólu. Znowu bez znieczulenia się nie obejdzie.

Dzika śliwka

W piątek przed japońskim się nudziłam i wstąpiłam do drogerii. Miałam dużo czasu więc przeglądałam wszystko. I nagle natrafiłam na szamponetkę 'Dzika śliwka'. Zaciekawił ten kolor i zaczęłam się zastanawiać czy być wierną kolorowi rudemu czy może pozwolić sobie na małe szaleństwo.
No i stało się, kupiłam aż trzy szamponetki. Będę bawić się w środę wieczorem, wykorzystam dwie a w sobotę przed zakończeniem poprawię trzecią.
Trochę boję się jaki może wyjść kolor z połączenia wypranego rudego z prawie fioletowym, ale jak to napisała mi znajoma 'kto nie ryzykuje ten nie zyskuje'.

Truskawki czekoladą oblane w bitej śmietanie skąpane

Już nie mogę doczekać się jak dorwę się do truskawek rosnących na ogródku. Jeszcze chwilka i będę objadała się truskawkami z czekoladą i bitą śmietaną, może zrobię do tego gofry albo naleśniki.
Truskawki chodzą za mną od miesiąca.

 

Problemy z bólem cz I

Boli. Boli mnie wszystko. Wczoraj ćwiczyliśmy taniec na zakończenie i zaraz po tym jak skończyliśmy zaczął mnie boleć brzuch. Myślałam, że przejdzie jak odpocznę trochę, ale się myliłam. Miałam problemy z zaśnięciem. Teraz nadal mnie boli, ale już trochę mniej i teraz co chwilę czuję jakby mi 'burczało' w brzuchu. I do tego teraz jeszcze zaczynają mnie plecy boleć. Popsułam się na dobre. Nie wiem jak dzisiaj przeżyję następną próbę.
Myślałam, ze będę miała dzisiaj zakwasy po wczorajszym, ale nic mi nie jest. Mój organizm jest jakiś dziwny. Może jednak trzeba będzie się zebrać i udać do któregoś lekarza w końcu. Tylko boję się wyników badań. I po ostatnim badaniu krwi, gdzie wyszło, że wszystko jest w normie a czułam się jakbym miała się przewrócić i nie wstać przestałam wierzyć, że są one prawidłowe.

I taka mała rada na koniec:

Włosy

Nudziłam się w pracy i przeglądałam różne strony. I nagle trafiłam na takie zdjęcie.

 

JA CHCE TAKIE WŁOSY. Są przepiękne, cudowne, idealne.

Cóż kocham długie włosy. Ludzie mówią mi, że sama mam długie, ale dla mnie prawie do pasa to są średniej długości. I niestety nie urosną mi już dłuższe. U każdego człowieka jest inaczej z długością włosów, rosną one do pewnego momentu a potem ten proces zwalnia i może się wydawać, że przestają rosnąć.

Dlatego jedni mają włosy do pasa a drudzy do kostek. Zazdroszczę tym drugim. Mogłabym oddać prawie wszystko za takie włosy.

Chłód

Zrobiło się ciepło. Jest jeszcze w miarę znośnie. Ale jak będzie jeszcze cieplej to zacznę się rozpuszczać. Nienawidzę upału, wolę jak pada deszcz. Wszędzie wiosna, ciepło i takie tam pierdoły tylko w moim sercu panuje chłód i pustka. Moje życie zamarzło.

Czuję się pusta. Nie mam już nic.

 

Jakiś czas temu znalazłam pewien blog. Prowadzi go dziewczyna, która ma poważne problemy w depresją i paroma innymi rzeczami. Właśnie trafiłam na ten blog bo szukałam czegoś na temat depresji. Jestem osobą, która nie obserwuje blogów. Ale im bardziej i więcej czytam jej wpisów tym bardziej zaczynam się z nią porównywać. Czytając sama odnajduję się a podobnych sytuacjach, wiem co Ona czuje i rozumiem ból zawarty w słowach. Czasami mam wrażenie, ze opisuje mnie. Czytam i myślę 'mam tak samo'. Ale nie mam odwagi napisać do Niej, skomentować Jej posty. Boję się.
Zdaję sobie sprawę, że mój stan jest daleki od tego co się z Nią dzieje i wiem, ze w przyszłości może się pogorszyć.

Czuję, że gdybyśmy się kiedykolwiek spotkały to od razu zaprzyjaźniłybyśmy się. Ale to raczej nie nastąpi. Bo szanse na to żebym kiedykolwiek wyjechała z tej zapyziałej dziury są nikłe.

Cieszę się za każdym razem, gdy dostaję powiadomienie, ze dodała nowy post. Wiem, ze ktoś na świecie czuje się tak jak ja.

Może w niedalekiej przyszłości (jak podszkolę swój angielski) napiszę do Niej.

Samotny dzień

Utknęłam. Stoję w miejscu i nie wiem co ze sobą zrobić. Cały dzień siedziałam w domu, nawet coś posprzątałam, ale to i tak za mało. Jak mam poukładać sobie życie jak nie potrafię nawet posprzątać we własnym pokoju?

Znowu dopadły mnie szare myśli. Przekonałam się, że ' moi przyjaciele' świetnie bawią się beze mnie, znowu. Zabolało mnie to. Czuje się ignorowana, zapomniana, zmęczona tym wszystkim. W takie dni jak dzisiaj zastanawiam się dlaczego jeszcze żyję.

Słaba

Jestem słaba. Oszukuję siebie. Wczoraj obiecałam sobie, że będę w domu o 21, wróciłam przed 23. Miałam nie pić, wypiłam dwa piwa. Straciłam nad sobą kontrolę. Nie wiem co mnie trzyma jeszcze w jednym kawałku. Siedzę i chce mi się płakać. Już się nawet nie przytulam na przywitanie i pożegnanie do ludzi bo boję się, ze zacznę płakać przy wszystkich. Boję się, że pęknę.

Postanowiłam iż ostatecznie kończę z A. i już nigdy nie pomyślę o kimś w ten sposób. Zamykam wszystkie uczucia w skrzyni, którą schowam tak głęboko, że już nikt nigdy się do niej nie dostanie. Należy się pozbywać zbędnych rzeczy. Od zawsze byłam sama, przyzwyczaiłam się, mogę dalej być sama. Będę miała małe mieszkanie i 10 kotów, a moim hobby będzie zbieranie kolczyków.

I'm fine