Nobody cares

Tak można powiedzieć o całym moim życiu.

Ze smutku wrzucę zdjęcie naprawdę długich włosów.

 

Zapomnienie

Nie potrafię pozbyć się wrażenia, ze wszyscy zapomnieli o mnie, o tym, że istnieję. Gdyby coś się ze mną stało np. przejechała ciężarówka, wypadłabym z okna, przedawkowała tabletki lub wiele innych, nie zorientowali by się o tym tak zwani znajomi 'przyjaciele traktujący siebie nawzajem jak wielka kochająca rodzina' której powoli mam serdecznie dosyć. Wszyscy mają przede mną wielkie tajemnice, już nie poznaję tych ludzi. Stali się dla mnie obcy. Boję się, że znowu powtórzy się sytuacja z innymi. Jak będziemy się mijać na ulicy to nawet nie będziemy patrzeć na siebie i udawać, że się nie znamy. Oddaliliśmy się od siebie, a raczej to oni odsunęli mnie od swojego życia. Nie potrafię już przebywać z nimi w jednym pomieszczeniu nie marząc o garści tabletek popitych winem czy o moich ukochanych nożyczkach. I zawsze kończy się to tym, że zaczynam pić. Będąc po paru piwach wszystko mi jedno i nawet sprawiam wrażenie szczęśliwej.

 

Sponsorem dzisiejszego dnia jest ból oka.

Ściana mędzy nami

Wczoraj spotkałam znajomych. Było spokojnie do moment kiedy okazało się, że K zaprosiła kogoś i Ł stał się bardzo zazdrosny. Zaczęli się kłócić i nie przeszło mi do teraz. Najlepsze jest to, że mi się za to wszystko oberwało. Cudownie się poczułam w tym momencie. Po paru minutach Ł mnie przeprosił więc nie jestem na niego zła. Tylko niech następnym razem zachowa się jak dorosły człowiek, w końcu nie ma pięciu lat.
Po tym zdarzeniu ściana jaką zbudowałam między mną a resztą ludzi zrobiła się grubsza. Następnym razem nie kiwnę nawet palcem, żeby komuś pomóc.

Po cichu liczyłam, że A też będzie. Nie przyszedł, może to i nawet dobrze.

Do końca miesiąca prawdopodobnie nigdzie nie wyjdę z domu poza wyjściem do pracy i z psem na spacer. Jak będę siedziała w domu i czytała książki nikt mnie nie obrazi i zaoszczędzę parę grosza.

Jeżeli masz jakiś problem opowiedz mi o nim

Powtórka z rozrywki

A miało być tak pięknie. Nie boli mnie pierwszy dzień głowa, nie bolą mnie ani oczy ani mięśnie. Nawet nie bolą mnie kości. Można by powiedzieć, że wszystko w porządku. Guzik prawda. Bolą mnie wszystkie zęby i te wyleczone i te zdrowe. Zwykłe oddychanie sprawia potworny ból. O zimnych, ciepłych, słodkich i ostrych rzeczach mogę zapomnieć. W ogóle nie potrafię nic zjeść. Coś mi się wydaje, że znowu nie będę w stanie zasnąć w nocy. Wczoraj pół nocy leżałam a drugie pół siedziałam i patrzałam się w sufit.

Wczoraj dowiedziałam się, że jedna znajoma planuje u siebie oglądanie spadających gwiazd. Chciała także obgadać sprawę wspólnego mieszkania. Wszystko fajnie gdyby nie jeden szczegół. To ma być z niedzieli na poniedziałek. Nie pomyślała, że pracuję. Stwierdziła, że mogę do pracy pojechać z samego rana. Tak i o godzinie 10 rano padnąć przed biurkiem ze zmęczenia. Nie chciałam się z nią kłócić. I tak nie pojadę. Aż zdziwiło mnie, że przypomniała sobie, że też mam z nimi mieszkać. I o czym miałabym rozmawiać, prawie wszystko ustaliły beze mnie. Jak tak dalej pójdzie prędzej wygram na loterii niż a nimi zamieszkam.

 

 Dobre pytanie. Już nie potrafię zliczyć ile razy tak było. 

 

Stay

Sen i nic więcej

Czuję jak zżera mnie pustka od środka. Straciłam motywację do robienia najprostszych rzeczy. Wczoraj przez przypadek poskładałam wszystkie ubrania do szafy bo nie potrafiłam zasnąć. Ale kimona powiedziałam, że poskładam dzisiaj i nawet nie spojrzałam w tamtą stronę gdzie leżą. Nie wiem co dzisiaj robiłam, nie jestem z w stanie sobie przypomnieć. Wiem, że wstałam i zjadłam obiad o 11, a raczej wypiłam rosół. Pograłam pół godziny w Diablo i poszłam spać. Obudziłam się przed 19, umyłam włosy, zobaczyłam wiadomości i tyle. Nie mam na nic siły, nawet palce mnie bolą jak piszę.

Po obiedzie miałam dostęp do internetu i nie chciało mi się nawet poczytać mang, czy zobaczyć paru filmików. Po sprawdzeniu poczty odłączyłam internet. Już nawet nie chce mi się czytać książek. Najchętniej to poszłabym spać. Tak po prostu zasnąć i się więcej nie obudzić. I tak wszyscy mają mnie gdzieś.

Nie mam już nic, nie mam przyjaciół, nie mam życia. Jedna wielka pustka...

Włosy II

Bardzo rzadko się to zdarza, ale bardzo podobają mi się moje włosy dzisiaj. Lecą na wszystkie strony i sprawiają wrażenie, że jest ich dużo. Jedyne co może mnie boleć to nie mieszanka kolorów brązowego, dzikiej śliwki i rudego na głowie ale ich długość. Ledwo sięgają mi do pasa i nie chcą dalej rosnąć.

Nie wiem jak to określić. Może po prostu mam fioła na punkcie długich włosów.

Taka długość to moje marzenie.

Te też są fajne, tylko jedynym problem dla mnie było by ich mycie.

W górę i w dół

A już się cieszyłam, że przestała mnie boleć głowa. Myliłam się. Nawet poruszanie oczami sprawia mi ból. Czuję jakby ktoś wkręcał mi śrubę w jedną w skroń a w drugą młotkiem uderzał.

Mam straszne wahania nastroju, znowu. Raz śmieję się jak głupia a raz z wielką chęcią zamknęłabym się w pokoju i poszła spać na cały dzień, tydzień, rok.

Jednak nie pojadę w sobotę na ognisko. Wolę zostać w domu i wyleczyć się z bólu gardła. Poukładam sobie ubrania w szafie, no bo przecież ile czasu mogą leżeć na podłodze. Poczytam książkę, a nawet dwie lub trzy. I nie będę myślała o fałszywych znajomych. Odpocznę sobie.

Cudowne ozdrowienie

Rano się zdziwiłam. Przespałam prawie całą noc, obudziłam się bez problemu, głowa mnie nie bolała. Pomyślałam, że wyzdrowiałam chciałam usiąść i tu zaczęły się schody. A raczej upadek ze schodów. Uderzył mnie potworny ból, musiałam dziesięć minut poleżeć i poczekać aż mi przejdzie. Potem już nie było takich atrakcji, drobny kaszel czy chrypka, nawet byłam w stanie mówić. Teraz jak próbuję coś powiedzieć łaskocze mnie w gardle i zaczynam kaszleć. Ale mogę stwierdzić, że jest lepiej.
Zobaczymy czy w sobotę pójdę na ognisko, wszystko będzie uzależnione od tego jak się będę czuła.
 
Zdenerwowałam się faktem, że moja atrakcja na B-4 została odrzucona. Czekałam tylko trzy tygodnie, żeby się o tym dowiedzieć. Gdyby dali wcześniej znać miałabym jeszcze szansę na zgłoszenie czegoś innego, teraz pozostaje mi tylko pojechać jako zwykły uczestnik. Nie pamiętam dobrze, ale ostatnio byłam zwykłym uczestnikiem chyba trzy lata temu na Magnificonie. Już zapomniałam jak to jest nic nie robić przy konwencie. Mam nadzieję, że uda mi się pojechać na B-4. Wyskoczę w nowej yukacie, muszę zabrać się za jej uszycie.



Znalazłam stronę z samymi zdjęciami dziewczyn w kimonach. Wszystkie są cudowne, poniżej jedno z nich:

Nie przepadam za różowym kolorem, ale gdybym dostała albo miała możliwość kupienia różowej yukaty lub kimona to bym się na zastanawiała.

I te akcesoria do kimona ...

Powyżej geta i kanzashi.