Zaczynam podejrzewać, że musiałam zrobić coś komuś i teraz za to obrywam. Od zawsze miałam problemy w urządzeniami elektrycznymi ale to co stało się w przeciągu czterech dni to już przesada.
W poniedziałek wpłatomat 'zjadł' moje pieniądze, komputer w pracy przez dwa dni nie chciał działać normalnie a dzisiaj tym razem inny wpłatomat wypluł mi pieniądze i nie chciał oddać karty. Teraz boję się podejść do bankomatu czy wpłatomatu bo jeszcze wybuchnie skubany.
Na dodatek wszystko leci mi dzisiaj z rąk. Nie wiem jakim cudem dotarłam w jednym kawałku do domu.
Nie ma to jak na zakończenie dnia usłyszeć o imprezie łączącej urodziny i parapetówę, która ma się odbyć w ten piątek. No wszystko niby w porządku ale ja się pytam gdzie sens robić coś takiego od godziny 9 rano do 20 wieczorem?
Nie wiem co sobie te gówniary, myślą ale już parę razy wspominałam, że nie dostanę urlopu z dnia na dzień. Za dużo mam rzeczy do zrobienia, no i w dodatku dowalili mi więcej obowiązków. Od września będę zajmowała się stroną internetową i jej reklamą. Świetnie, jest tylko mały szczegół. Nie mam zielonego pojęcia o tym. A w cztery dni się tego nie nauczę i nie przygotuję planu na cały miesiąc. Oni są niepoważni. Byłam przyjmowana na inne stanowisko. Teraz oprócz telemarketingu, zajmowaniem się magazynem, pilnowania produkcji, bawienia się z fakturami, intrastatem, zestawieniem obrotów produktami, dokumentami przedstawiciela, wyszukiwaniem pierdół w necie, tłumaczeniem, sprzedażą i dostawami mam robić pozycjonoanie i inne pierdoły żeby tylko ktoś wchodził na naszą stronę internetową i kupił jakiś badziewny produkt za który dostanę premię w wysokości 3 zł za sztukę. Mogą se to wszystko wsadzić. No i najlepsze, ledwo co nauczyłam się prowadzić już mi każą jeździć samej wielkim autem. A kierownik co robi? Jedne wielkie g... Noż kurwa to nie można zatrudnić drugiej osoby? Sama tego wszystkiego nie ogarnę. Pojebało ich.
Wracając do tej zasranej imprezy, nikt mnie oczywiście nie słuchał. To, że one mają wakacje nie oznacza, że rzucę wszystko, żeby przylecieć jak pies. Jakby było mała znowu po trzech dniach przerwy zaczyna boleć mnie głowa i bez przerwy zasypiam nawet na stojąco.
Znowu zaczynam się zastanawiać czy to wszystko ma sens i czy ktokolwiek tęskniłby za mną.
Wiem, ze mnie to zaboli, wiem że mnie to zrani. Wystarczyło, że usłyszałam parę wiadomości i nie potrafię przestać. Możliwe jest, że w przyszłym roku o tej porze będę siedziała we własnym mieszkaniu. No i zaczęłam myśleć jak to będzie, planować co potrzebuję i inne podobne pierdoły. Najlepsze jest to, że nie wszystko zależy ode mnie. Wystarczy, że jedna z Świętej Trójcy się wycofa, albo pójdzie gdzieś indziej mieszkać i mam pozamiatane.
Boję się, że to może nie wypalić. Chociaż ostatnimi czasy wszystkie zdrowo mnie wkurzają to jednak chciałabym z nimi zamieszkać. Byłby to dla mnie pierwszy krok do wolności do zmory przeszłości. Może w końcu zaczęłabym żyć i cieszyć się życiem.
Oczywiście w tym całym wyobrażaniu przewinął się pewien człowiek, co nie bardzo mi się podoba. Znowu zaczynam krążyć myślami wokół tej jednej osoby.
W mojej głowie właśnie siedzi takie coś i nie pozwala mi się uspokoić.
Tak dalej już nie wytrzymam. Muszę zacząć szukać innej pracy bo jak tak dalej pójdzie to zrobię komuś krzywdę. Do tej bandy baranów nie dociera, że jak mam prawo jazdy od paru miesięcy, przy czym jeździłam może ze 5 razy dostawczakiem, nie oznacza że z wielką chęcią wskoczę do tego auta i będę sama jeździła po mieście. Nie czuję się na tyle pewna, żeby sama jeździć. Nawet przeszła mi po głowie myśl, żeby złamać sobie nogę i mieć spokój z jeżdżeniem.
Pozostało mi nic innego jak odświeżyć sobie CV i porządnie szukać innej pracy.
Teraz na samą myśl o tym miejscu przychodzi mi do głowy tylko jedno słowo
Wróciłam z konwentu... wnerwiona na pewne osoby delikatnie mówiąc. Jestem kolejną osobą która została przez nich olana. Szczerze to spływa ta cała sprawa jaka wynikła na B-4 po mnie, po prostu mam to gdzieś mam to gdzieś. Nic tylko wracają do przeszłości, a dokładniej do jednego wydarzenia. Gdybym ja się tak miała zachowywać to bym już dawno z domu nie wyszła bo bałabym się spotkać ludzi, którzy chociaż raz sprawili że płakałam.
Pomimo paru nieporozumień bawiłam się świetnie. No i oczywiście okazało się, że raz na miesiąc pojadę na jakiś konwent do końca roku, czyli nie jest tak źle. Boję się tylko, że BAKA nie wypali, a bardzo chciałabym znowu pojechać na ten konwent.
Nauczyłam się bardzo prostego tańca z openingu z anime 'Tsuritama"
Muszę zapamiętać, żeby nie planować niczego. Miałam wielkie plany na dzisiaj, pobudka do sklepu, włosy pofarbować i spakowana wyjechać do Krakowa. Ale oczywiście nie może tak być. Wstałam i okazało się, że do 10 nie będzie prądu, więc nawet wody na herbatę sobie nie zagotuję. Dobrze że przynajmniej laptop wytrzymie mi jeszcze dwie godziny. Miałam naładować sobie baterie do aparatu, przygotować jedzenie na podróż. W takich sytuacjach denerwujące jest to ze wszystkie sprzęty w domu mam na prąd. Teraz siedzę z nadzieją, że o tej 10 będę mogła przynajmniej umyć włosy. Całe szczęście, że spakowałam się wczoraj wieczorem, bo teraz ze zdenerwowania zabrałabym nie to co mam.
A teraz coś co muszę mieć za wszelką cenę. Strasznie mi się podoba.
Z nudów chciałam przygotować sobie ciekawy obiad. Ugotowany ryż na bulionie z ośmiorniczkami z małych parówek. Wszystko szło dobrze do momentu krojenia trzeciej parówki. Jakimś cudem nóż, najostrzejszy jaki był w domu, zjechał mi i trafiłam w palec. Myślę sobie, że nie jest tak głęboka rana więc lekko przemyłam i przykleiłam plaster. Jak zwykle myliłam się, dopiero po około 20 minutach przestała lecieć mi krew. Teraz nawet nie potrafię ruszać tym palcem. Ja to mam talent. Kolejny dowód na to, że nie powinnam dotykać noży.
Wczoraj był cudowny dzień. Nie maiłam internetu od rana. Z nudów pojechałam na ognisko. Nawet nie żałuję, że się tam pojawiłam. Było zabawnie, tylko raz dopadły mnie dziwne myśli.
Zdziwiło mnie trochę zachowanie A. który zaczyna zachowywać się mniej więcej tak jak my, czyli dziwaczeje. Ciekawą była propozycja żebym usiadła mu na kolanach, albo jak mnie podniósł na pożegnanie. Ale... nie wiem czy już mi przeszło czy po prostu wczoraj mało zwracałam na niego uwagę. Nadal staram się zachować pewien dystans. Może to i nawet dobrze, że nie widziałam go przez dłuższy czas. Dobrze jest tak jak teraz, on o niczym nie wie.
Dowiedziałam się, że K pojedzie na B-4 no i oczywiście ustaliła to z Y i zaprosiły Kota. Nie mam nic przeciwko temu żeby więcej osób, które znam było na konwencie, ale nienawidzę ustalania czegoś za moimi plecami. K poznała Kota i wszystkich powoli odsuwa na bok. Spotyka się tylko z nim. Ciekawe jak długo tym razem potrwa u niej fascynacja poznanej nowej osoby i po jakim czasie wróci do reszty ludzi.
Dzisiejszy dzień można nazwać 'Bez kija nie podchodź bo ugryzę'.
Najpierw w pracy mnie wnerwili, że o mały włos poszła klawiatura w stronę kierownika. Gdyby można było czytać w myślach to bym już dawno wyleciała z pracy za to co o nich wszystkich myślę.
Ale najlepsze nadeszło później. W wielką pretensją z rozkazem szybkiej odpowiedzi S. wysłała mi na fb pytanie 'To ty jeszcze chcesz z nami mieszkać?' brzmiało troszeczkę inaczej ale takie miało znaczenie. Nie to jest jasne, że się rozmyśliłam bo mam już inne plany, przecież stać mnie na mieszkanie w centrum miasta - a mogłam jej tak odpisać. Już nie mam sił na tych ludzi. Najpierw mnie olewają a potem mają problem bo już wszystko ustaliły i przypomniały sobie o mnie.
Do tego przyłączył się paskudny ból głowy i mam z głowy wszystkie plany.
Pójdę spać przed 20.
Chyba przeproszę się z tabletkami, obojętnie jakie, ważne żeby były w dużej ilości.
