Zmiana telefonu

Nadszedł czas na zmianę telefonu. No i oczywiście nie potrafię się zdecydować. Mam do wyboru Nokia 300 lub LG T385 Wiki  i nie wiem który będzie lepszy. Oba są szmelcowate według mnie i pewnie nie będą posiadały tego na czym będzie mi zależało. Albo zapłacę tylko 300 zł i będę miała Sony Ericsson WT19i Walkman. Nie bardzo mi się podobają ale nie mam wyboru zbytnio. Muszę się nastawić że na dwa lata ma mi wystarczyć. Trudny wybór. 

Serniczek

Naszła mnie ochota na sernik. Znalazłam przepis na sernik gotowany bez pieczenia. Bardzo prosty sposób.
Kostkę masła roztopić dodać kilogram sera (takie w wiaderkach sprzedają), potem pięć całych jajek i stale mieszając na wolnym ogniu 3/4 szklanki cukru. Jak zacznie 'bulgotać' wsypać powoli dwa budynie śmietankowe lub waniliowe, trochę aromatu waniliowego i pięć kropel olejku cytrynowego. Pogotować to wszystko chwilę i przelać na blachę wyłożoną papierem i biszkoptami lub herbatnikami. Na górę trochę wiórków kokosowych. Jak ostygnie można wsadzić go do lodówki i gotowe.

Trzeba tylko pamiętać, żeby cały czas mieszać bo inaczej zrobią się grudki.

Już nie mogę się doczekać żeby się do niego dorwać.

Niestety nie wrzucę zdjęcia bo nie mam już aparatu.

The right direction

Co się działo wczoraj. Wróciłam do domu w dobrym humorze i chciałam tańczyć. Potem zasnąć nie mogłam.
U Joli wszystko po staremu, cieszę się bardzo że mogłam się z nią spotkać. Nie zauważyłam jak minęły cztery godziny. Trzeba częściej takie spotkania organizować.
Potem wybrałyśmy się ja i dwie O. spotkać się z resztą ludzi z japońskiego. Na początku byli tylko A. K. i Ł. po chwili pojawił się B. i się zaczęło rozkręcać. Byłoby dobrze gdyby nie fakt, że w pewnym momencie O. zadzwoniła po M bo się za nim stęskniła. Miałam w tym momencie ochotę wyjść. No i oczywiście wszyscy zaczęli bronić go jaki to no pokrzywdzony a jaka ja jestem paskudna, dziecinna i przesadzam. Okazało się też że pojawili się też ludzie z imprezy 'dla wybranych' czyli O. Y. A. i M. bo jakoś tak wyszło.
Nie miałam ochoty patrzeć na tę jego gębę, on z resztą też się ze mną nie chciał przywitać więc kij mu w oko. Miałam powoli dosyć całego tego spotkania. już chciałam wychodzić gdy Y. wpadła na pomysł, żeby zagrać w ousama gemu ( nie wiem jak się to pisze) japońska gra polegająca na losowaniu losów i osoba ze znakiem K może rozkazać zrobić coś innym. Zrobiło się zabawnie. Na moje nieszczęście na trzy razy co trzeba było śpiewać wszystkie musiałam zaśpiewać z M. ja i mój pech. Na koniec pożegnałam się ze wszystkimi tylko nie z M.
Dla mnie jest to jeszcze zbyt świeża sprawa, nie potrafię traktować go normalnie.

Od wczoraj ta piosenka siedzi mi w głowie.


Dzisiejszy dzień nie był za ciekawy. Cały dobry humor z jakim kładłam się spać został wessany przez poduszkę podczas snu. A najgorsze jest to, ze wiem że nie będzie lepiej jutro.

Senność atakuje

Dzisiaj jest cudowny dzień. Jest chłodnawo i pada deszcz. Uwielbiam takie dni. Zawsze kiedy inni są zmęczeni i zasypiają na stojąco ja mam ochotę skakać chociażby nawet po ścianach. Ale pracować nadal  mi się nie chce. Odliczam tylko czas do 16 i spokój do poniedziałku.

Nie wiem co ludzie widzą w dniu dzisiejszym. Zostałam zaproszona aż na trzy różne spotkania. Przecież to nie ostatni piątek, ale wszyscy się uparli na ten piątek. Do Joli pójdę, bo jej dawno nie widziałam. Ostatnio w kwietniu? Za długo. Ciekawe co u niej i czy będzie chodzić w tym roku na japoński. Posiedzę u niej jakieś trzy godziny i pójdę na następne spotkanie z facetami z japońskiego. Musze oddać Ł kasę i mam cicha nadzieję, ze zobaczę pewną osobę. To jest straszne. A na trzecie spotkanie 'dla wybrańców' nie pojadę. Po prostu mi się nie chce jechać autobusem, za który będę musiała zapłacić pomimo faktu, że mam bilet miesięczny i jeszcze siedzieć całą noc na działce z ludźmi z którymi straciłam kontakt. Nie potrafię już z nimi rozmawiać. Po dziesięciu minutach zaczyna brakować tematów do rozmowy. No i przecież będzie tam jedna osoba do której straciłam całkowicie zaufanie. Nadal jest to dla mnie zbyt świeże, żeby oglądać jego mordę.

Oj bardzo bym zjadła teraz ...

Moje uzależnienia cz II

Siedzę sobie z kubkiem herbaty owocowej i myślę o czym by to napisać. Postanowiłam wspomnieć o mojej miłości - czekoladzie.

Ogólnie uwielbiam słodycze, nie ważne czy to są cukierki czy czekolada czy jakieś kruche ciasteczka. Mogłabym jeść tylko słodycze. Zjedzenie całej puszki masy krówkowej zagryzane markizami i paluszkami w ciągu godziny to nie był problem.
Moją ulubioną czekoladą jest biała, czyli sam tłuszcz. Mleczne też lubię. Jedynie nie jadłam czekolady nadziewanej owocami i gorzkiej.
Od jakiegoś czasu nie potrafię zjeść naraz całej tabliczki czekolady, wydaje mi się za słodka. Dlatego rzadziej kupuję słodycze. Ale czasami przez cały dzień chodzi za mną batonik o smaki toffi albo jakieś czekoladki i nie potrafię oprzeć się pokusie. Kończy się tym że portfel staje się lżejszy.
Pomimo tego, że momentami strasznie się obżerałam to nigdy nie było po mnie tego widać. Nie twierdzę, że mam idealną figurę, wręcz przeciwnie powinnam zacząć się więcej ruszać, ćwiczyć, ale nie cierpię z powodu mojej miłości do czekolady.

Mogę nie mieć pieniędzy na chleb ale na czekoladę zawsze się jakieś znajdą.

Z tego wszystkiego naszła mnie ochota na czekoladę, gdzieś powinnam jeszcze mieć jedną tabliczkę.

Niespodzianka

Dzień się zaczął normalnie. Obudziłam się o 5 rano, o godzinę za wcześnie. Leżałam do 6 myśląc o tym co mi się śniło. Już nawet we śnie nie mogę być szczęśliwa. Najpierw znajomi mnie zostawili a potem dowiedziałam się jako ostatnia, że A. ma dziewczynę. Ta druga rzecz mnie bardziej zasmuciła. Pozostaje tylko czekać, aż wyskoczy, że ma kogoś.

W pracy mnie znowu zdenerwowali. Nie skończyłam jednej rzeczy zrobić a już dają mi pięć innych do zrobienia 'na wczoraj' już nie potrafię ogarnąć tego wszystkiego. Muszą zatrudnić kolejną osobę bo inaczej zwariuję. Najlepsze jest to, że musiałam rozładować auto. Co tam tylko 13720 opakowań ważących po 100 gram każde. W piątek trzeba będzie je znowu załadować. Bez sensu. Jestem w końcu kobietą, chcę od czasu do czasu ubrać jakiś obcas, sukienkę do pracy. Chcę wyglądać normalnie, ale nie w tej firmie. Nie mogę innych butów nosić bo kierownik uznał, że teraz tylko ja będę wszędzie jeździć dużym autem, wiec obcasy odpadają. A co z sukienkami, spódnicami czy ładnymi bluzkami? Też odpadają, bo czasami trzeba towar rozładować, posprzątać magazyn czy umyć auto. No i po czymś takim jestem cała brudna i czuję pot na sobie. Będę musiała zabiera jakieś ubranie na zmianę do pracy. Noż nie mogę, przecież jestem pracownikiem biurowym, chcę wyglądać schludnie i dobrze się czuć a nie jak robotnik po całym dniu przepracowanym na słońcu.

Szczęśliwa, że już mogę iść do domu wychodzę z pracy a tu niespodzianka. Czekała na mnie A. z Ł. już chciałam się obrócić i iść w drugą stronę, ale się powstrzymałam. Chcieli mnie porwać na piwo. Początkowo nie chciałam, ale dałam się przekonać jak dowiedziałam się, że ma jeszcze przyjechać pewna osoba. Pomyślałam sobie, że jednak mam bardzo słabą wolę. A chciałam Go nie widzieć przez dłuższy czas. Przyszedł też B. i K. było inaczej, zabawnie ale i spokojnie. W domu byłam dopiero po 20. Są plany na piątek, już nie mogę się doczekać.
Przez dłuższy czas bałam się spojrzeć w jego stronę, na jego twarz bo wiedziałam jak się to skończy. I znowu zaczynam o nim myśleć.On jest chyba jedyną osobą która może ze mną zrobić co tylko ze chce. Kiedy nie chcę się do nikogo przytulać On zawsze znajdzie jakiś sposób, żeby mnie przytulić lub zrobi coś innego niż reszta. Nie potrafię powiedzieć mu nie. Zaczyna mnie to przerażać.

Boję się, że nie będziemy do siebie pasować. To właśnie ten strach paraliżuje mnie i nie potrafię traktować Go jak wszystkich innych. Boję się, że jak pozna całą prawdę o mnie, że pozna mnie i przestanie odzywać się do mnie.


To był strasznie męczący dzień. Dzisiejsza niespodzianka poprawiła mi humor i pozwoliła zapomnieć na chwilkę o wszystkich złych rzeczach. Częściej potrzebuję takich wypadów.

Tak się właśnie teraz czuję. Padam ze zmęczenia, idę spać.

Potwornie zmęczona

Wróciłam z wyjazdu służbowego do Warszawy i padam ze zmęczenia. Po drodze coś mi poszło w kostce i nie mogłam stanąć na nodze, teraz mi przeszło ale coś jest nie tak z kolanem. Ból głowy nasilił się, nie potrafię normalnie funkcjonować, najlepiej zgasiłabym światło. Sypię się.
Wystarczyło tylko pięć minut i pożałowałam, że w ogóle załączyłam dzisiaj laptopa. Nie mam ochoty czytać wiadomości od S. czy łaskawie pojawię się na imprezie w piątek. Powinna się domyślić, że raczej nie pojawię się w tym samym miejscu co człowiek który przestał dla mnie istnieć za swoje dziecinne zachowanie. Może ja teraz zachowuję się jak dziecko ale taką mam naturę, nie potrafię tak łatwo wybaczyć. Straciłam zaufanie do M. i nie prędko będę w stanie chociażby spojrzeć na niego.
Mój stan pogorszył się do tego stopnia, że nawet odrzuciłam zaproszenie na herbatę od K. i nawet odpisałam mu że już nigdy nie pójdę z nim gdziekolwiek. Nie chcę dawać nu nadziei, że coś może będzie. To nie jego wina, ja po prostu skupiłam się na kimś innym a teraz się poddałam. Wolę nie bawić się w miłość i tym podobne pierdoły. Przynajmniej jeden kłopot mniej i więcej pieniędzy zaoszczędzę.
Poszłabym spać, ale skończy się to bezsenną nocą. Nie mam nawet sił na czytanie książki, a na sama myśl o czymś do zjedzenia robi mi się niedobrze.

Chyba zacznę tak robić, może wpadnie mi do głowy jakiś pomysł albo wypadnie parę problemów.

No to w dół

Dlaczego? Po co to wszystko? Czy to ma jeszcze sens?

Znowu siedzą mi te pytania w głowie. Znowu zamykam się w czterech ścianach. Znowu nie chcę spotykać się z ludźmi. Znowu moje nadgarstki krzyczą o zdrapanie skóry. Znowu mnie głowa boli.

Najchętniej zamknęłabym się w pokoju i przestała myśleć o otaczającym mnie koszmarze. Wiem, ze jeżeli zobaczę teraz kogoś znajomego to wybuchnę. Z trudem powstrzymuję się od płaczu.
Jestem już zmęczona noszeniem maski, zmęczona ukrywaniem, że nic już nie jest w porządku.

Spadam coraz głębiej w przepaść ze świadomością, że nikt mi nie pomoże. Spadam w dół sama. Tylko ja i moje problemy, które za bardzo się do mnie przywiązały i nie chcą puścić.

Przeraża mnie coraz bardziej wizja mieszkania, przeprowadzki. Boję się, ze to się nie uda, boję się ze One zrezygnuję ze mnie.

Moje uzależnienia cz I

Moim największym uzależnieniem jest herbata. Bez tego nie potrafiłabym żyć. Wstaję rano piję herbatę, w pracy piję herbatę, po powrocie do domu piję herbatę. Wszędzie gdzie się da piję herbatę. Najczęściej jest to zwykła czarna, ale obowiązkowo z łyżeczką cukru i śmietanką lub mlekiem. Tylko do czarnej używam cukru. Biała herbata też jest dobra. Czasami zdarzają się jakieś owocowe. Ale najbardziej lubię zieloną herbatę. To mogę pić wiadrami. Jest taki wybór tych herbat, że czasami stojąc w sklepię nie wiem którą wybrać. Staram się nie ograniczać do jednego producenta. Co jakiś czas zmieniam. Obecnie piję zieloną z opuncją a zaraz zrobię sobie z mlekiem i pójdę poczytać jakąś książkę.

Rozmyślania w samotności

Zero kontaktu z innymi ludźmi dobrze na mnie wpływa. Minął tydzień od B-4 i nawet nie wiem kiedy się to stało. Tak mi czas strasznie przeleciał, że nawet nie miałam kiedy pomarudzić na samą siebie.
Przez ten tydzień wychodziłam jedynie do pracy i z psem na spacer. Co najważniejsze wydałam tylko 30 zł na jedzenie i inne pierdoły. Gdybym spotkała kogoś ze znajomych lub pojechała na parapetówę to źle by się to skończyło dla mojego portfela. Powiedziałam sobie, że czas zacząć oszczędzać na poważnie. Koniec z kupowaniem słodyczy i rzeczy, których nie potrzebuję. Muszę także przystopować z książkami, już nie mam na nie miejsca. Jeżeli mam w przyszłym roku się przeprowadzić to muszę zacząć planować już dzisiaj. Teraz próbuję zabrać się w sobie i zrobić listę rzeczy, które będą potrzebne do mieszkania, czyli jakieś łóżko czy szafa itp. wiec czekają mnie spore zakupy no i zmiana pracy będzie potrzebna. Z każdym dniem jest coraz gorzej, długo tam nie wytrzymam. Pracuję za trzech ludzi a wypłatę mam tyle co kot napłakał.

Wczoraj wracając ze spaceru naszła mnie taka myśl. Odstraszam ludzi, nie mam serca, rozsiewam w otoczeniu chłód, wszyscy się mnie boją więc muszę być Buką. To takie oczywiste, czemu na to wcześniej nie wpadłam.

 

A tak ogólnie to za dużo myślę o mieszkaniu i jeżeli to nie wypali to prawdopodobnie źle się to skończy.