Szczęście i jego brak

Na początek małe zdjęcie

Nie wiem czy mam płakać czy się śmiać z tego faktu iż ta jedna grafika bardzo dokładnie opisuje mój obecny stan. Zostało już niewiele rzeczy które sprawiają mi radość a z każdym dniem przybywa coraz więcej pogłębiających mój kanion depresji i rozpaczy. Jakimś trafem szczęście mnie opuściło, wszystko się sypie i nie wychodzi jak powinno. Jestem tego pewna iż gdybym próbowała skończyć ze sobą w najbliższym czasie to w najgorszym wypadku nabiłabym sobie tylko parę siniaków.

Rozmowa rozmowa i jeszcze jedna rozmowa

- Dzień dobry, szukam pracy
- A jakiej?
- Normalnej
- Oj to źle Pani trafiła


Tak można podsumować moje poszukiwania. Z każdą rozmową jest chyba coraz gorzej. Czy ja zbyt wiele wymagam chcąc pracować w normalnej firmie za normalne pieniądze żeby było mnie stać na więcej niż suchą bułkę i butelkę wody dziennie?

Nic tylko same umowy śmieciowe i obiecywanie bajek a jak już znajdę coś na umowę o pracę to okazuje się że warunki pracy są wręcz niewolnicze. Może rzeczywiście nadszedł czas aby rzucić ten cały burdel zwany Polską i wyjechać.

Zakończenie zajęć z japońskiego

Jak co roku, już nie wiem od ilu lat, z początkiem czerwca kończą się zajęcia z japońskiego. Tym razem było zorganizowane z rozmachem, w formie festiwalu. Nie byłabym sobą gdybym nie przygotowała na ten dzień nowej yukaty. Wyszła trochę krzywa ale mam nadzieję że kiedyś uda mi się uszyć idealną.

A cały festiwal oceniam pozytywnie, nawet nie wiem kiedy zleciały mi te cztery godziny. Według niektórych największą przeszkodą był nieustannie padający deszcz, mi się ta sytuacja podobała bo było chłodniej  i nie padłam z przegrzania. Bardzo pozytywnym zaskoczeniem był prezent od sensei, która podarowała mi swoją yukate, nie spodziewałam się tego.

 

Niestety nie mam zielonego pojęcia gdzie ją dam bo mi się już nie zmieści z innymi w szafie.

To tyle miłych chwil, teraz muszę ponarzekać. Nie wiem co robię źle ale włosy wypadają mi garściami, wyglądają jakbym je codziennie męczyła prostownicą i używała mocnej chemii, bardzo mnie to martwi. Z paznokciami też nie jest najlepiej, szybko rosły i nagle wszystkie zaczęły się łamać w jednym momencie. Chyba jedynym sposobem na poprawę będzie powrót do picia drożdży bo w ten cudowny lek, który miał mi pomóc nie działa jak powinien - jest jeszcze gorzej a następna wizyta u szalonej lekarki jest dopiero w okolicach listopada, wcześniej nie da rady. Witamy w Polsce gdzie bez pieniędzy prędzej kopniesz w kalendarz niż trafisz na wizytę u specjalisty który ci pomoże. To ja się pytam po co są te wszystkie składki jeżeli trzeba czekać w długich kolejkach nawet po parę miesięcy?

Ostatnie dwa tygodnie spędziłam na włóczeniu się po rozmowach kwalifikacyjnych i nadal nic. Jedynie jedna podejrzana firma siedząca w finansach była zainteresowana. Rozumiem że jak się będzie miało szczęście to i bez problemu można zarobić 30 tys. ale najpierw musiałabym płacić przez pierwsze 4 miesiące około 500 zł za nic i w dodatku jeszcze bez gwarancji otrzymania wynagrodzenia. Coś za bardzo słodzili podczas prezentacji.

Z początkiem przyszłego tygodnia czekają mnie jeszcze dwie rozmowy i prawdopodobnie jeden telefon z pewnej firmy. Nie jestem aż tak wybredna ale chciałabym w końcu znaleźć coś normalnego.

Gdybym musiała opisać jaki był dla mnie do tej pory rok 2013 to wyglądało by to tak:

Bo jak już coś zmieniać to czemu nie wszystko

Długo myślałam co ze sobą i tym bałaganem na blogu zrobić. Zaszły duże, jak na mnie, zmiany w nazwie i wyglądzie. Wszystko to z prostej przyczyny, nie mogłam już na to patrzeć, tak jak nie mogę już patrzeć na swoje życie. Nie wiem jak długo ten wygląd się utrzyma i nie chcę niczego obiecywać. Jak już pisałam na samym początku prowadzenie bloga jest dla mnie pewnego rodzaju sprawdzianem ale i motywacją. Wiem że w momencie kiedy przestanę interesować się tym blogiem będzie to dla mnie koniec.
Nadal nie mam pomysłu o czym mogłabym pisać, także w ostatnim czasie pojawił się problem z systematycznością. Jednego jestem pewna jak wyjdę na prostą będę częściej tutaj zaglądać.

W punkcie zero... znowu

Dostałam pracę...

A tak na poważnie wytrzymałam tylko dwa dni i zrezygnowałam jak tylko nadarzyła się okazja.
Ludzie świetni, atmosfera cudowna i podobno wynagrodzenie też zadowalające. Jest w tym wszystkim haczyk, niestety. Nie dałabym rady psychicznie i fizycznie o godzinie 8 rano wychodzić, tłuc się 2 godziny w autobusach, po dotarciu do firmy przez pół godziny ćwiczyć rozmowę i w teren po całym województwie do godziny 19, w domu byłam coś około 23. Cały dzień z głowy plus wydatki na transport i niezdrowe jedzenie bo nie ma czasu zjeść na spokojnie. Nie mam zielonego pojęcia jak ludzie tam pracujący mają jeszcze chęci iść gdzieś razem na piwo w środku tygodnia.
Najbardziej podejrzana była sprawa umowy. Na moje pytanie człowiek pracujący tam od ponad miesiąca nie potrafił nic sensownego powiedzieć, a jak już zapytałam się jak jest z dniami wolnymi to usłyszałam tylko 'po prostu nie przychodzisz'. Trochę to śmieszne, że nie otrzymałam odpowiedzi na tak ważne pytania. Wolę nie pakować się więcej w takie rzeczy.
I w ten oto sposób znowu jestem bez pracy. Cudownie.

Przed wyborem i małe przeoczenie

Jak zwykle wszystko zamiast iść w dobrą stronę tylko bardziej się komplikuje. Od jutra zaczynam pracę w firmie z dużym doświadczeniem na rynku zagranicznym - pięknie to brzmi, ale coś mu w tej firmie "śmierdzi". Dam sobie czas do piątku i zobaczę jak to będzie wszystko wyglądać. Najlepszy będzie dojazd, o 8 rano wyjazd z domu i około 21 powrót. Przez ten czas jak nie będę tłukła się autobusami to będę chodziła po blokach i wciskała ludziom różna rzeczy. Już się cieszę na samą myśl o przygodach jakie mnie czekają.
Znając moje szczęście już drugiego dnia spotkam samych pijaków, paru mi się oświadczy i będę miała dość wszystkiego.

 Ostatnio byłam tak zajęta gapieniem się w sufit i rozpaczaniem nad wszystkim że nie zauważyłam jak z początkiem kwietnia, czyli miesiąc temu, mój blog miał już rok. Jeszcze parę miesięcy temu myślałam żeby coś zrobić z tej okazji, może jakieś rozdanie czy coś, teraz nie mam na to ochoty.
Dużo się zmieniło przez ten rok. Od pisania pierdół przeszłam przez opisywanie głupot i mojego chorego spojrzenia na świat dotarłam tu gdzie teraz jestem, czyli na dnie rozpaczy i użalania się nas wszystkim a zwłaszcza nad sobą. Nie wiedziałam że tak długo dam radę prowadzić tego bloga i nie wiem jak długo to jeszcze potrwa. Może z czasem określę co będzie się znajdowało w postach, w chwili obecnej jest wszystko i nic.

I na koniec temat, który zagościł u mnie na stałe, czyli włosy. Jestem teraz na etapie zwątpienia i zaprzestania intensywnej pielęgnacji włosów. Tłumacząc na prostszy język z lenistwa i braku efektów ograniczyłam się do łagodnego szamponu, jednej maski i oleju przed myciem raz na tydzień. I takie sa oto efekty:

W tym przypadku był użyty tylko zwykły szampon. I tradycyjnie już włosy robią co chcą. Rosną powoli i znowu wychodzi mi żółty kolor. Zero współpracy z ich strony.

Boję się

Ostatnio liczba rzeczy których się boję znacznie powiększyła się, a może te o których nie miałam pojęcia wyszły na jaw.
Zaczynając od podstawowej - boję się ludzi i ich reakcji. Od dłuższego czasu izolowałam się od wszystkich i teraz nie potrafię normalnie z niektórymi rozmawiać. Najbardziej boli fakt iż straciłam kontakt z tymi, którzy dla mnie wiele znaczyli a jak okazało się ja jednak nie należę do ich grona najbliższych. Chyba nie potrafię już znowu komuś zaufać.

Boję się co przyniesie jutro. Bez pracy, bez domu bez tego kogoś na kim mogłabym polegać moje dalsze życie jest jedną wielką niewiadomą. Boję się, że w każdej chwili mogą mnie wyrzucić z domu w którym żyłam całe życie, który dziadkowie zbudowali, w którym jest tyle wspomnień. A najgorsze jest to że będzie on prawdopodobnie zburzony a na całej pięknej działce powstaną trzy lub cztery blisko siebie podobne domki. Boję się, że nie znajdę pracy i długi mnie wykończą jak rodziców. Oszczędności kurczą się a zobowiązania nadal są.

Boję się o moje zdrowie. Jak nie jedna rzecz to następna zaczyna mi nawalać. Okazało się, że po trzech latach migdałki jednak są bardzo zdrowe i nie należy ich wycinać a po tygodniu od wizyty u laryngologa znowu mnie boli gardło. Doszły jeszcze do tego problemy ze stawami, nie potrafię wytrzymać nawet dziesięciu minut siedząc w jednej pozycji. Często drętwieją mi wszystkie stawy a najgorzej jest z palcami, czasami nie potrafię nimi poruszać przez dłuższy czas. Według lekarzy jestem zdrowa a ból to na zmianę pogody. Też mi fachowa pomoc.

A najbardziej ostatnio zaczęłam bać się spać w moim pokoju. Już którąś noc z rzędu nie potrafię zasnąć, męczę się przewracając się co chwilę z boku na bok i nawet nie wiem kiedy zasypiam. Jak już zasnę mam bardzo dziwne sny. Może to zabrzmieć trochę dziwnie, zawsze miałam abstrakcyjne sny np. wyciąganie bardzo małego hipopotama ze studzienki, ale czasami są inne sny - takie po których nie wiem co jet prawdą, których wspomnienie prześladuje mnie nawet za dnia. Od może tygodnia budzę się w środku nocy i widzę jak miliony czegoś małego ruszającego się jest zawieszone na ścianie, czasami zmienia się to w zarysy wygiętych z bólu i jęczących twarzy. Słyszę dziwne dźwięki, jakieś napisy pojawiają się na ścianach. Rankiem pamiętam wszystko przez mgłę, nie jestem pewna czy był to sen czy coś innego, to było zbyt realne. To może być coś poważnego, to może wszystko dziać się w mojej głowie. Cokolwiek to oznacza boję cię bardzo.

To koniec?

Zbieram się już kolejny dzień żeby coś napisać i nie bardzo mi to wychodzi.
Poddaję się .
Nie wiem jak długo zdołam jeszcze to wszystko ciągnąć. Zaczęłam wysyłać więcej niż zwykle zgłoszeń do pracy a i tak nie ma odzewu. Byłam w tm tygodniu na dwóch rozmowach które skończyły się hasłem - oddzwonimy. Nawet do głupiego, zwykłego sklepu nie chcą mnie zatrudnić.
W zeszły piątek nawet widziałam słabe światełko w tunelu - telefon z informacją o rozmowie kwalifikacyjnej. Już myślałam, że coś ruszyło i nic tylko się rozczarowałam.
Ale jeszcze bardziej dobiła mnie sytuacja że znajome zrobiły sobie babski wieczór i nawet słowem mi o nim nie wspomniały. Najpierw z pretensjami w głosie mówią mi jak bardzo im na mnie zależy a następnie za moimi placami spotykają się i udają jakbym nie istniała.
Najgorsze nie jest bycie na dnie, najgorsze jest to że będąc na dnie ktoś zaczyna wyciągać do Ciebie rękę, robi Ci nadzieję a potem rzuca Tobą jak zwykłą szmatą.

Zmęczona wszystkim

W niedzielę nie wytrzymałam i prawie skasowałam sobie profil z fb, było naprawdę blisko. Niestety w połowie przerwałam i w zamian opuściłam kilka grup, pozmieniałam trochę w ustawieniach i zablokowałam niektórych znajomych i na koniec się wylogowałam. Wiem, że dziwnie się zachowuję i a niedługo ktoś wyskoczy jak dziecinnie się zachowuję ale już nie mogę patrzeć na tych ludzi, nie mogę czytać tych głupot które wypisują i wysyłają sobie nawzajem. Teraz przynajmniej nie będą przychodziły mi głupie powiadomienia na skrzynkę pocztową.

Nawiązując do zdjęcia powyżej za każdym razem tak mam kiedy wchodzę na fb albo słyszę coś o znajomych od innych osób. Najpierw była sytuacja z mieszkaniem, kiedy to trzy pozostałe dziewczyny wysyłały między sobą różne rzeczy i ustalały sprawy mieszkania za moimi plecami, a podobno też miałam z nimi mieszkać. Sytuacja sama się rozwiązała - Y się na mnie obraziła bo próbowałam jej szczerze coś powiedzieć i raczej nie będę brana pod uwagę w sprawie mieszkania. Nie zdziwię się jak zamieszka z nimi A.
Kolejną większą sprawą było jak z początkiem grudnia zostałam ja i moja kiepska sytuacja porównana do sprawy S. Jak to ona ma się gorzej, biedactwo, trzeba koło niej skakać i za przeproszeniem "do dupy" włazić a ja się tylko użalam nad sobą i znowu mam swoje humorki. Minęły niecałe trzy miesiące i znowu naczytałam się na swój temat jaka to ja jestem zła dla innych i wielkie pretensje dlaczego nie lubię dotykać ludzi, bo nie lubię i nie ma co więcej tłumaczyć w tej sprawie. Dla Y było to za mało, która nawet nie próbowała zrozumieć co jej napisałam. Prawda jest taka, że od grudnia moja sytuacja zaczęła się pogarszać, czy to problemy z brakiem pracy czy nawalające zdrowie czy sprawy rodzinne - wszystko się sypie. A taka S ostatnio chwaliła się że kupiła sobie komiks który nie miał nawet 20 stron za około 200 zł. Poddaję się, jej sytuacja naprawdę jest gorsza od mojej.
Jest jeszcze więcej takich wydarzeń, ostatnio spodobało się ludziom nie zapraszać mnie na imprezy, nie informować mnie o pewnych, czasem ważnych sprawach.
Podobno co 5 lat człowiek zmienia sobie przyjaciół, więc został mi jeszcze rok z tą bandą a potem to nawet nie będziemy poznawać się na ulicy.

Zbuntowane włosiska

Nie rozumiem moich kłaków. Jak staram się i robię z nimi nie wiadomo co żeby lepiej wyglądały to one się buntują a jak je zignoruję, umyję zwykłym szamponem i nałożę pierwszą z brzegu maskę zaczynają wyglądać normalnie.

Jak na złość dzisiaj skończył mi się olej do włosów i do przyszłego tygodnia jakoś będę musiała wytrzymać. Czekają mnie spore zakupy, szkoda tylko, że znowu mam mocno ograniczony budżet na ten miesiąc.

Dzisiejsze włosy umyte pierwszym z brzegu szamponem i po maseczce z awokado:

Jak widać znowu są rude, niestety brąz mi zszedł a nie mam czasu na wizytę u fryzjera.
Nie mam zielonego pojęcia dlaczego końcówki zaczęły mi się zakręcać, one po prostu robią co chcą mając gdzieś wszystko to co robię.


I najciekawsze na koniec. Dzisiaj po 6 tygodniach od ścięcia K zapytał się mnie czy robiłam coś z włosami ostatnio.