Spokojna niedziela, przerwa od wszystkiego

Cisza i spokój. Tego mi trzeba. Do tej pory ten rok nie był dla mnie łaskawy. Wiele się zmieniło, do niektórych rzeczy muszę się przyzwyczaić, a jeszcze więcej przede mną. Mam trzy miesiące na wymianę dowodu, prawa jazdy i innych dokumentów a wszystko dzięki zmianie adresu. Znowu pójdzie po kieszeni. Nawet nie chcę myśleć o tym wszystkim, najlepiej zamknęłabym się w pokoju z moimi książkami i kubkiem herbaty. Chciałabym żeby ten rok się w końcu skończył.

Zdjęcia powyżej idealnie pasują to tego co teraz odczuwam.

Nowe mieszkanie i brak pracy

Jeszcze żyję i mam się w miarę dobrze, pomijając fakt iż znowu jestem bez pracy. Wczoraj byłam na kolejnej rozmowie kwalifikacyjnej i usłyszałam że w Polsce nie ma bezrobocia, no nieźle kobieta miała namieszane w głowie. Jak nie ma bezrobocia to czemu od stycznia nie potrafię znaleźć normalnej pracy? Sprzedawanie książek przez telefon czy chodzenie po domach nie interesuje mnie to, już przeżyłam takie kombinacje i nie mam ochoty do tego wracać.
Od tygodnia siedzę w nowym mieszkaniu, niestety nadal mam wiele rzeczy do poukładania i brak chęci do tego. Jestem już zmęczona całą tą sytuacją.

Przeprowadzka

Jak nazwa wskazuje w ostatnich dniach mam urwanie głowy związane z przeprowadzką. Znalazłam duże mieszkanie (95 metrów) czyli wszystkie graty się bez problemów zmieszczą. Największy problem mam z internetem a dokładniej dostawca którego teraz mam jest świetny, nie ma problemu z działaniem wszystkiego ale samo podejście do klienta jest tragiczne. Dzwoniłam co 2 dni z przypomnieniem o moim zgłoszeniu, czekałam tylko tydzień żeby się dowiedzieć że muszę sobie załatwić pisemną zgodę budynku obok żeby przeprowadzić kabel i wtedy do tygodnia podjedzie technik i sprawdzi czy może podłączyć wszystko.
Oj bardzo się zdenerwowałam, myślę że zmienię dostawcę internetu na takiego który nie będzie olewać klienta który od wielu lat płaci wszystko w terminie.
Wracając do samej przeprowadzki to zdziwiłam się jak wiele gratów mi się przez te lata nazbierało u mnie w pokoju. Jedno jest pewne nigdy nie powiem że nie mam się w co ubrać.

Najgorszą rzeczą w tym wszystkim jest to jak się ludzie dookoła mnie zachowują. Rodzice stale się kłócą, matka straszy że "nażre się wszystkich prochów" a ojciec tylko pije i marudzi że nas nie stać. Zostałam z tym wszystkim sama, brat się wypiął i przeprowadził do kawalerki, a ja wysłuchuję codziennie kłótni i zastanawiam się kiedy się wreszcie pozabijają. Jeszcze lepsza sprawa jest z moimi znajomymi, którzy zawsze mają pretensje do mnie że nic nie mówię, ale jak prosiłam o pomoc przy przenoszeniu rzeczy albo pytałam się o coś to całkowicie mnie olali. Nikogo nie zainteresowało jak się wszystko potoczyło, spokojnie planowali sobie wypad do parku, spotkanie nad wodą czy wyjście na piwo. Jeżeli ktoś z nich będzie mieć okazję kiedykolwiek to przeczytać to niech wie, że dziękuję bardzo za takie coś i że kiedy to oni będą potrzebować pomocy to żeby do mnie nie przychodzili bo nie chcę ich znać.

Nie wiem jak długo jeszcze wytrzymam w tym syfie, niczego nie jestem pewna ale nie zdziwcie się jeżeli pewnego dnia skończę ze sobą. Niestety coraz częściej tylko takie rozwiązanie wydaje się być odpowiednie w zaistniałej sytuacji.

Sama już nie wiem

To za dużo jak dla mnie, cała ta sytuacja mnie coraz bardziej przeraża. Niby znalazłam pracę od poniedziałku do piątku dzwonię po ludziach - umowa o dzieło + druga opcja zapierdalanie na kasie w jednym supermarkecie w niektóre soboty i niedziele - umowa zlecenie. Zobaczymy jak długo pociągnę. Jak da radę to wcisnę jeszcze trzecią pracę.
Mieszkanie niby już znalazłam, ale to nie ja decyduję. Nie wiem czy sama dam radę z przeprowadzką a tutaj będę musiała jeszcze rodziców przypilnować żeby się jakoś trzymali. Większość rzeczy pewnie znowu będzie na mojej głowie. Jestem już tym wszystkim zmęczona. Najgorsza jest ta niewiedza, ten brak stabilnego jutra.

Jeden tydzień i kolejny trudny wybór

Teraz sobie myślę jak wiele się zmieniło przez ten tydzień.
Oglądałam dwa różne mieszkania, jedno było po remoncie ale nieudolnym a drugie idealne dla jednej osoby, czyli bardzo małe. Oba się nie nadają niestety. Muszę szukać dalej.

We wtorek zaproszono mnie na rozmowę znowu na stanowisko telemarketera, miała odbyć się w czwartek. Cała rozmowa przebiegła w miłej atmosferze i szczerze było mi wszystko jedno jak się skończy.
Znowu w środę zaproszono mnie na szkolenie na stanowisko kasjer w carrefour na piątek i sobotę na godzinę 10 rano. Po szkoleniu nadal mam mieszane uczucia, nie wiem czy z tą produktywnością nie przesadzają.
Ku mojemu zdziwieniu w piątek miły pan z czwartkowej rozmowy zaprosił mnie na dzisiaj na spotkanie aby omówić sprawy pracy, czyli jednymi słowami mam pracę, chyba. Wszystkiego dowiem się za parę godzin.

Najgorsze jest to że będę musiała szybko podjąć decyzję którą pracę wybrać.

W między czasie zdążyłam zaliczyć także urodziny znajomej, w skromnym gronie ale było bardzo przyjemnie i udało mi się na chwilę zapomnieć o pewnych sprawach.Uwielbiam jak niektórzy ludzie reagują na moje krótsze włosy, mina połowy ludzi na urodzinach była bezcenna.


 Na koniec różne pierdółki znalezione w internetach

Powrót z daleka

Ostatnie trzy dni (piątek, sobota i niedziela) spędziłam na konwencie. Co się tam działo. Wyjeżdżając w piątek o 11 rano z domu nie miałam na nic ochoty, wystarczyło tylko parę godzin żebym zapomniała chociaż na chwilę co się dzieje w domu.
Nie będę się rozpisywała co gdzie i jak bo jestem zmęczona po odsypianiu. Krótko, przez trzy dni siedziałam z fantastycznymi ludźmi, jadłam dobre rzeczy, chodziłam po schodach w górę i w dół (czasami bez sensu bo zapominałam po co gdzieś szłam), kupiłam parę rzeczy i wyskakałam na vixie. To był dobry konwent i chcę następny.

W planach na 100% mam jeszcze jeden w tym roku, a jak da redę to może wybiorę się też do Wrocławia na Bakę.

Tak wyglądają teraz moje włosy, krzywe są strasznie i nie są aż tak ładne jak na zdjęciach ale nie było dużo czasu na porządne zdjęcia.

Ostatnie dni

Nie jest dobrze. Ostatnie dni były bardzo dobijające a fakt iż ludzie nie chcą nawet odpisywać na zgłoszenia jest mocno dołujący. Ilość wiadomości wysyłanych zaczyna mnie przerażać a odpowiedzi brak.
Jest za cicho, nie wiem na czym stoję i to jest najgorsze.

Zmarnowany dzień

Mogłam sobie dzisiaj inaczej zaplanować dzień gdyby nie mały szczegół a dokładniej jedna rozmowa kwalifikacyjna. Przyznam się iż wiązałam z tą rozmową wielkie nadzieje. Co się okazało, dwóch panów, jeden zasłaniający się wielgachnym monitorem, miało kompletnie gdzieś co mówię. Równie dobrze mogłam zatańczyć kankana i żonglować małymi kotkami a i tak przeszło by im to koło d...

Przez taką rozmowę, gdzie już po 2 minutach wiedziałam że nic z tego zmarnowałam połowę dnia. Po takim lekceważącym spotkaniu odechciewa się wszystkiego.

Dostałam wreszcie list z jednej firmy i mogę w końcu zarejestrować się jako bezrobotna, w końcu po tygodniu czekania.

Nie mam nic do poniedziałków ale ten jest wyjątkowo nieprzyjemny.


Na pocieszenie losowe zdjęcia włosów z internetów

 

 

Ostre cięcie II etep

Chodziło to za mną już jakiś czas, w końcu nie wytrzymałam i podcięłam sobie sama włosy. Z wyjściowej długości 54 cm zostało mi teraz na głowie około 44 cm. Dobrze że się zatrzymałam w odpowiednim momencie i je zmierzyłam bo miałam ochotę jeszcze bardziej je skrócić.

Zdjęcie robione telefonem.


Muszę to przyznać, że byłam lekko zdziwiona iż od 22 lutego kiedy były podcinane u fryzjera urosły mi 7 cm. Przy czym przez ten czas nie stosowałam żadnych wcierek, drożdże piłam tylko dwa razy po tydzień, nawet miały bardzo rzadki kontakt z olejem. W sumie to jak na moje włosy bardzo dużo urosły. Teraz będę musiała zabrać się za zapuszczanie aż znowu mi coś nie odbije i ich nie zetnę, kto wie może jeszcze bardziej.

Małe podsumowanie jak wyglądały moje włosy do tej pory w tym roku:

Szczyt chamstwa i braku szacunku dla drugiego człowieka

Nikomu nie życzę źle, to jest jedna z najważniejszych dla mnie zasad. Niestety dzisiaj po raz kolejny przekonałam się że nie ma sensu wiara w drugiego człowieka. To w jaki sposób zostałam dzisiaj potraktowana jest naprawdę szczytem chamstwa i zwykłym oszustwem.

Jak ktoś dokładnie czyta moje wypociny i narzekanie na blogu to wie że w chwili obecnej nie mam za ciekawie w życiu. Od ponad pół roku szukam pracy, normalnej i na stałe jak da radę, już myślałam że znalazłam coś i próbowałam z całych sił utrzymać się i sprzedawać książki przez telefon. Po dwóch tygodniach zostałam zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną do innej firmy. Poszłam, wiedziałam tylko że też miał to być telemarketing. Na rozmowie okazało się że warunki są znacznie lepsze niż przy książkach i otrzymałam gwarancję że nawet bez zawarcia umowy z klientami w pierwszym tygodniu nie mam się co martwić bo potrzeba czasu na wdrożenie i to nie będzie problem. Informacja ta była stale powtarzana przez wszystkie dni, każda z przyjętych tam osób słyszała teką gadkę przynajmiej trzy razy dziennie. No i głupia postanowiłam zrezygnować z wcześniejszej pracy, pewna że tam gdzie pójdę będzie lepiej. I tak się zaczęło, poniedziałek mile szkolenie i pierwsze telefony, od wtorku już pełną parą 8 do 16 telefony. Tak trwało wszystko do dzisiaj. Na koniec dnia "lider sprzedaży" bardzo spiesząc się na autobus powiedział mi że szefostwo rezygnuje ze mnie, tak po prostu nie podając przyczyny. Jeszcze zdążyłam się go zapytać czy zapłacą mi za poświęcenie czasu przez te ostatnie cztery dni. W odpowiedzi usłyszałam: "ile umów podpisałaś?" i mój rozmówca uciekł na autobus.
To ja wstawałam przed 5 żeby dotrzeć na godzinę 8 do pracy w Katowicach i potem wracałam do domu po 18 żeby usłyszeć coś takiego? To po to wszystko tłukłam się trzema autobusami w jedną stronę? Noż ku... w głowie się nie mieści. Nie dość że nie dostanę za te dni ani grosza, to jeszcze okazało się że nie byłam nawet ubezpieczona przez ten czas. Wychodzi na to że miałam wielkie szczęście że nie miałam jakiegoś wypadku albo nagłej potrzeby udania się do lekarza bo mogłabym prędzej zdechnąć przed przychodnią czy szpitalem niż uzyskać pomoc.

 

W chwili obecnej trzymam się jedynie chyba dzięki dużej ilości taśmy klejącej i kawałka sznurka, innego wytłumaczenia nie potrafię znaleźć. Jestem jak chodząca bomba która może wybuchnąć w każdej chwili i to może źle się skończyć. Żałuję tylko że nie przyłożyłam tej bezczelnej świni za takie traktowanie drugiego człowieka.

Jak już pisałam wcześniej nie życzę nikomu źle, ale tacy ludzie jacy tam pracują niech pewnego dnia sami spotkają się z takim traktowaniem i niech na własnej skórze poczują jak to jest być darmową siłą roboczą, zwykłym śmieciem. Niech po prostu karma kiedyś skopie im tyłki.

Nie będę podawała tutaj całej nazwy firmy bo nie jest tego warta, wystarczy 'S spółka zło centrum okłamywania ludzi', powiem tylko że jest to firma zajmująca się prowadzeniem pewnego portalu branżowego oraz szeroko pojętym działaniem marketingowym i wspomaganiem firm, czyli dzwonienie po ludziach i namawianie ich na reklamę internetową. 

Prawda jest taka że może nie opisałabym tego w taki sposób gdybym została inaczej potraktowana. Nie wiem, może należę do wymierającej grupy ludzi którzy podchodzą do drugiego człowieka z szacunkiem ale takiego czegoś to nawet ja nie zniosę. Poziom chamstwa przekroczył wszelkie granice a okłamując przyszłych i nowych pracowników daleko nie zajdą. Wściekły były pracownik potrafi zrobić antyreklamę, więc niech szanowne szefostwo i "lider sprzedaży" (czy jak on się tam zwie) mają się na baczności bo może nie ja ale bardziej wredna osoba podłoży im taką świnię że spadną z tych wygodnych krzeseł i strzaskają sobie siedzenie.

 

Idealna wizytówka dla mnie, no może poza jednym punktem.