Zakupowo

Mogę powiedzieć że ostatnio zaszalałam.

Bardzo chodziły za mną japońskie słodycze. No i nie wytrzymałam. Myślałam najpierw nad szaleństwem z allegro, stwierdziłam jednak że może znajdę coś innego. Zaraz po wypłacie znalazłam idealny sklep internetowy. Poza słodyczami mają duży wybór innych produktów. Kontakt ze sklepem był bardo dobry i w ciągu 2 dni dosyć spora paczuszka była już w moich łapkach.

 W środku czekał na mnie ogromny worek

Pod którym ukryte były skarby

Pałeczki gratis

Następnie widoczne było Mochi z nadzieniem z masy orzechowej

Mochi z zieloną herbatą

 Mochi z Taro

Mochi z nadzieniem z fasoli Azuki

Kolejne elementy były dokładnie zapakowane

Po otwarciu ukazało się

Herbata jaśminowa 

Ciastko z wróżbą

Algi NORI SNACK

Nie wszystko jest prosto z Japonii ale wiem ze będzie dobre.

Poza jedzeniem zdecydowałam się także na łyżeczkę z chińskiej porcelany

Oraz dwa kubeczki do herbaty

Musiałam je kupić. Już mam z takim wzorem miseczki do zupy.

Także, ale to już w innym sklepie, kupiłam długopis oraz 'tradycyjne' japońskie słodycze. Szkoda tylko że nie określili na stronie że KitKat jest rozmiarów kciuka.

Tak wygląda moje oszczędzanie.

Pożegnanie z japońskimi Rodzicami

Równo tydzień temu Japończycy którzy uczyli japońskiego przez ostatnie dwa lata wyjechali z Polski. 
W sobotę przed wyjazdem było ostatnie spotkanie, podziękowania i skończyło się.
Nie mogę powiedzieć że jest to dla mnie nowość. Chodząc na zajęcia przez 10 lat przechodziłam przez to już wiele razy. Tym razem było jednak inaczej. Tym razem wyjechali nie tylko nauczyciele, byli dla nas jak drudzy rodzice. Oni sami podkreślali wiele razy że jesteśmy Ich polskimi dziećmi.

Rok temu kiedy wyjeżdżali wiedziałam że wrócą więc nie było tak smutno jak w tym roku.
Wrócili do Japonii na miesiąc a potem wybierają się do Bułgarii. Tam będą przez następny rok uczyć japońskiego.
Zapowiedzieli że jak tylko będą mogli to przyjadą żeby się spotkać. Pozostaje nic tylko czekać.

Te dwa lata były naprawdę wspaniałe.

Matsuri 2016 i co dalej?

Troszku czasu minęło było od ostatniego wpisu.

Miałam tego nie robić ale kupiłam kolejny pas obi i dwie pary skarpetek tabi. Tak... nadal 'próbuję' oszczędzać. Zdjęcia będą kiedyś.

Co się mogło wydarzyć od marca? 
Pracowałam, chodziłam na japoński, organizowałam matsuri. Tak, w tym roku znowu sama się wkopałam w te bagno i znowu wszystko prawie sama zrobiłam.

Przydzieliłam ludzikom zadania, kto co będzie robić. Napisałam scenariusz na przedstawienie oraz dopilnowałam wszystkich prób. Nawet skończyło się na tym że też brałam udział w przedstawieniu. Musiałam znowu dostarczyć im program z piosenkami do karaoke i mikrofon załatwić.
Zrobiłam konkurs wiedzy o Japonii, prawie cały cosplay też nadzorowałam- mówienie ludziom kiedy mają wyjść na małą scenę i co na niej robić i jeszcze być jurorem.
Dzień przed matsuri ktoś musiał rozplątywać te prawie 2tys. żurawi które składałam rok wcześniej i dopilnować ich powieszenia. Bo rok temu jak je ściągali to poplątali wszystko.  
A no i jeszcze zbierałam pieniądze na prezent dla Japończyków. Który potem musiałam zrobić, czyli pozbierać zdjęcia, wywołać je, kupić album i to wszystko zapakować.

Całe matsuri zaczynało się o godzinie 9 rano, ja byłam na miejscu już o 7. Musiałam ubrać w kimona 5 osób i siebie. Jeszcze dwie próby przedstawienia i się zaczęło. Do godziny 14 biegałam po całym budynku i nie miałam okazji zjeść czegokolwiek. W sumie to poza jedną piosenką zaśpiewaną na karaoke i wypiciem jednej czarki zielonej herbaty to nic nie zrobiłam.

Na koniec rozdanie dyplomów, wspólne zdjęcie na schodach i wyjście na sushi z wybranymi osobami. 
Ogólnie wyszło dobrze, na takie cztery z minusem w sześciostopniowej skali.

Muszę jednaj wspomnieć o przykrości jaka mnie spotkała. Po każdej próbie zostawiliśmy rekwizyty na recepcji.  Po jednej z nich zorientowałam się że brakuje jednego z moich szlafroczków, czegoś co przypominało yukatę. Mówi się trudno, jakoś bym to strawiła. Niestety na dzień przed matsuri z zamkniętego pomieszczenia zniknęła druga pseudo yukata. Do tej pory nie usłyszałam przepraszam.

Ja się pytam jakim cudem z zamkniętego pomieszczenia giną rzeczy i nikt nic nie wie, wszyscy leją się żurem i idą w zaparte że 'no nie ma i co?' 'w nosie to mamy' 'to nie nasze szlafroczki były to nie nasz problem'

Żeby takie sytuacje miały miejsce w placówce która ma szerzyć kulturę. Szczyt chamstwa. 

To jeszcze nic. Za to wszystko co zrobiłam nie dostałam nawet porządnego "dziękuję". Dali mi taki sam dyplom jak osobom które przez godzinę siedziały przy zabawkach japońskich albo tylko chodziły przez całe matsuri i nic nie robiły.

W przyszłym roku nawet jeżeli będą chcieli mi zapłacić palca do tego nie przyłożę. Zobaczą jak to jest. Ja już ostatni raz zrobiłam wszystko co tylko można było żeby jakoś to wyszło.

Moje oszczędzanie

Ostatnio wspominałam że zaczynam oszczędzać na wyjazd. Co i gdzie to będzie wyjawię jaj już będę miała wszystko załatwione. 

Na początku oszczędzania kupiłam sobie kimono. Powiedziałam że na tym koniec. 
I był koniec do momentu jak zobaczyłam przepiękne Michiyuki - coś w rodzaju kurtki do kimona. Musiało być moje.

I mam cichą  nadzieję że to będzie mój ostatni taki zakup przed wyjazdem. 

Nowe kimono

Postanowiłam oszczędzać na planowany większy wyjazd w przyszłym roku o którym opowiem więcej jak będę miała uzbierane pieniądze i jak już kupię bilet i będę miała wszystko przygotowane. Niestety jakoś ciężko mi przychodzi całe te oszczędzanie. Tutaj za coś trzeba zapłacić tam się coś sypnie i trzeba wymienić, wyskoczy jakaś okazja lub dwie. 
Taką okazją okazało się kimono za około 100 złotych wraz z przesyłką.  Przez tydzień zastanawiałam się czy go potrzebuję, czy będę w nim chodzić.

(Zdjęcie pożyczone z oferty sprzedażowej)

Stwierdziłam a co mi tam. Za taką cenę mogę pozwolić sobie na małe szaleństwo. 
Teraz będę musiała się rozejrzeć za porządną szafą na kimona bo do tej co mam już mi się nie zmieści następne.

Przy okazji zrobiłam dzisiaj porządek z książkami i mangami. Z przykrością muszę stwierdzić że zostało mi miejsce na 10 książek lub 15 mang. Coś czuję że czeka mnie w niedalekiej przyszłości zakup nowego regału.

Piątek wieczór

Jaki jest najlepszy sposób na spędzenie piątkowego wieczoru?

Wystarczy pięć i pół godziny w szpitalu.
Nie ja byłam powodem wizyty, ale żona senseia. Poślizgnęła się na ludzie idąc na zajęcia i coś jej chrupnęło w ręce. Kiedy przyszłam na zajęcia stwierdzili że chcą jechać do szpitala. Wezwaliśmy taksówkę i razem z M. pojechaliśmy do szpitala. Po półtorej godzinie (samo czekanie na opis zdjęcia ręki trwało ponad pół godziny) usłyszeliśmy że ma dwa złamania, jedno typowe drugie z odłamkiem. I te drugie jest bardziej 'wredne'. Niestety musieliśmy jechać do Piekar. Na szczęście znajomy miał czas i auto. Zapakowaliśmy się i pojechaliśmy do Piekar. Tam nastawiali jej rękę dosyć długo i kolejne zdjęcie robili żeby sprawdzić czy odłamek kości wskoczył. Niestety nie i była opcja że japonka będzie musiała zostać w szpitalu. Na szczęście spróbowali jeszcze raz nastawić i tym razem się udało. Potem długo czekaliśmy na wypis. O godzinie 23 udało nam się wyjść ze szpitala. W poniedziałek muszą znowu jechać do szpitala na kontrolę. Jak się kość przemieściła potrzebna będzie operacja. Niestety pomimo ubezpieczenia i wszystkich dokumentów musieli na miejscu za wszystko zapłacić. Mogą się ubiegać o zwrot poniesionych kosztów.
Jedno jest pewne czeka ją długa rehabilitacja. 

Jaki był rok 2015

Minął rok. Czas na małe podsumowanie.
- Styczeń - nowa praca, plany dotyczące własnego mieszkanie(połowy mieszkania ale już coś), kaligrafia na nowy rok,
- Luty - przedłużający się remont na mieszkaniu, plany co do przyjazdu japonek w marcu, coraz leprze wyniki sprzedażowe w pracy
- Marzec - przeprowadzka, przyjazd japonek, koncert chóru japońskiego, mała impreza dla japonek
- Kwiecień - urodziny współlokatorki zwanej później wieprzem A., ona zaprosiła swoich znajomych a ja sprzątałam po nich o 1 w nocy, powolne przygotowanie do Matsuri
- Maj - zorganizowanie Matsuri, przydzielenie ludziom obowiązków, ogarnięcie przedstawienia
- Czerwiec - ostatnie wyjście z senseiem i jego zoną 'na miasto' , ich powrót do Japonii
- Lipiec - w pracy jedna osoba zaczyna być zazdrosna mojej wysokiej sprzedaży i podkłada mi świnię co kończy się tym że nie zostaje przedłużona mi umowa, znalezienie nowej lepszej pracy
- Sierpień - przygotowanie się do przyjazdu sensei która ma zamieszkać u mnie na mieszkaniu we wrześniu, a raczej ja posprzątałam wcześniej a wieprz A do 1 w nocy ostatniego sierpnia używała wiertarki, młotka i nawet nie chcę wiedzieć jeszcze czego, mała impreza urodzinowa w Katowicach
- Wrzesień - przyjazd sensei na jeden miesiąc, mieszkanie z wieprzem A w jednym pokoju o dziwo dogadywałyśmy się, przyjazd senseia wraz z żoną którzy będą uczyć języka japońskiego, dni miasta
- Październik - początek zajęć z japońskiego, nowe kimono, zepsute urodziny przez wieprza A, wielka kłótnia, a raczej powiedziałam jej smutną prawdę a ona się obraziła, mała impreza na koniec miesiąca - najlepsza jaka była na mieszkaniu
- Listopad - obrażona wieprz A stwierdza że mam się wynieść bo zniszczyłam jej coś wielkiego w życiu, nie moja winą że chłopak nie wytrzymał i zerwał z nią a i licencjat przeszedł jej chyba koło nosa, wielkie pakowanie, przeprowadzka
- Grudzień - właścicielka mieszkanie prosi o kontakt bo nie potrafi się dodzwonić do wieprza A, wyjazd na konwent, przejedzenie i przepuszczenie na konwencie kwoty równowartości jednego czynszu, warsztaty furoshiki, wygranie 24 zł w lotto (co u mnie jest rzadkością), plany aby pojechać w 2017 roku do Japonii, spokojne święta, spotkanie ze starą ekipą, planowanie Sylwestra
- Sylwester spędzony w małym gronie znajomych w mieszkaniu w Chorzowie na dziewiątym piętrze (na koniec mały filmik)

Ale się rozpisałam. Tak mniej więcej wyglądał mój rok. Dużo zmian, troczę zmarnowałam pieniędzy i czasu przez wieprza A, czego się nauczyłam to to iż zawsze spisywać wszystkie ustalenia na piśmie.  

Moje włosy przez ten rok też nie miały lekko. W marcu i w grudniu je farbowałam henną. We wrześniu ścięłam je o 20 cm. Ostatecznie wyglądają tak

To jest jedyne dobre zdjęcie jakie wyszło, reszta jest zamazana i nic nie widać.

No i to chyba tyle. Mam nadzieję że rok 2016 będzie jeszcze lepszy.
Na sam koniec trochę zdjęć z całego roku. Niektóre może już były na blogu.

 

Trochę infromacji

Wpadam tylko na chwilę żeby poinformować iż z końcem listopada uwolniłam się od tej niedojrzałej osoby jaką była moja współlokatorka.
Nie pisałam wcześniej bo jakoś nie miałam czasu. Przeprowadzka swoje kosztowała, do teraz jeszcze nie ułożyłam moich książek i mang. Jakoś tak nie potrafię się zmobilizować. Do końca roku się wyrobię, chyba.

Ostatnio zafarbowałam sobie włosy na ciemny brąz, czego nikt nie zauważył. Zdjęcia nie będzie, nie chciało mi się robić. Może na koniec roku coś wrzucę. Może jakieś podsumowanie jak wyglądały z początkiem roku a jak wyglądają teraz. Muszę tylko odkopać zdjęcie z początku roku.

Z początkiem grudnia wybrałam się na konwent do Krakowa. W następnym poście będzie więcej informacji na ten temat.

Byłam też na warsztatach wiązanie chust furoshiki. Też o tym opiszę później.
 
No to chyba tyle. Więcej będzie następnym razem.

Trudne sprawy " Histeria współlokatorki"

Wpadłam na genialny pomysł. Opiszę całą tę historię w formie trudnych spraw. Ale dopiero jak się wyprowadzę, jak już będzie po wszystkim i jak spojrzę na to wszystko z innej strony.
Tak się złożyło w mojej obecnej pracy że ciężko u mnie z dniami wolnymi. Albo mam na 5 rano albo na 13-14 do pracy. Dochodzą też soboty i niedziele, nie wszystkie tylko co drugą. Nie jest źle, ale ciężko po powrocie do domu jest zmobilizować się do przejrzenia moich graciszów. A jest tego sporo. W marcu przenosząc się o zaledwie 3 lub 4 ulice zajęło mi to cały jeden dzień. Chodzi o te większe rzeczy. Część przenosiłam powoli przez 2 tygodnie. Następne 2 tygodnie porządkowałam wszystko. Teraz znowu muszę się spakować i przenieść. Mam zdecydowanie za dużo rzeczy. Dlatego mając jeszcze trochę czasu do przeprowadzki chcę przejrzeć wszystko etapami i wyrzucić część. 
Jak można się domyślić dzisiaj miał być taki dzień. Niestety zaczęłam z małym poślizgiem bo obudziłam się po 11. Czyli o całe 4 godziny za późno. Nie bacząc na zaledwie 13 stopni w pokoju wyskoczyłam z ciepłego łóżka i poszłam zrobić sobie śniadanie. Skończyło się na jogurcie zagryzanym paluszkami i ciepłej herbacie. Z herbatą było trochę zabawnie bo moja kochana współlokatorka pozbawiła mnie obu czajników, jednego elektrycznego i jednego na gaz. Dobra, elektryczny przyniosła od rodziców to mogła go sobie zabrać w każdej chwili. Gorzej się ma sprawa z tym drugim gdyż był on zakupiony za nasze wspólne pieniądze więc mam do niego takie same prawo. Ona stwierdziła że to też czajnik od jej rodziców i mam o nim zapomnieć. Nazwała mnie idiotką i stwierdziła że mam się leczyć. Najlepsze było na koniec. Stwierdziła że ktoś grzebał przy oświetleniu w jej pokoju i że musiała z latarką szukać rzeczy. A wystarczyło spojrzeć czy z korkami wszystko w porządku. Oskarżyła też mnie o zabicie jej kwiatka i mam go odkupić. Ciekawe, bo w kuchni jest tylko bluszcz jej, reszta jest moja i ma się bardzo dobrze. Wszystkie moje kwiatki mają się dobrze. Przez ten czas wspólnego mieszkania to ona wyrzuciła ze swojego pokoju może 2 lub 3 kwiatki, ale to ja niszczę wszystko.
Nie wiem jak można być tak żałosnym, bo dla mnie ona już nie będzie nikim więcej. Zmarnowałam przez nią prawie cały rok czasu, nie bardzo mam gdzie mieszkać i nie mam już moich skromnych oszczędności ale to ona jest wielką ofiarą. Stwierdziła że od wielu lat zapominam jak inni maja i że źle ją traktuję. No, to dobry powód żeby ze mną zamieszkać. 
Będę miała okazję jutro na japońskim ją zobaczyć. Sensei ma urodziny i na pewno ona coś przygotuje. Oj ciężko mi będzie powstrzymać żeby nie powiedzieć jej paru rzeczy które muszę zachować na sam koniec. Cóż jak już palić most to raz a porządnie. I tak już teraz wiem że stanę się dla niej drugą panną S którą uporczywie śledzi na jej instagramie i obmawia na lewo i prawo. Ona jest tak fałszywa ze już się gubi w tych swoich urojeniach.

Nadciągające zmiany

Znowu miało być o czymś innym ale znowu wypłynęła inna sprawa.

Po tym jak moja współlokatorka bezczelnie zachowała się w moje urodziny obraziła się bo według niej nie miałam prawa zdenerwować i że nie usłyszała ode mnie dziękuję za to co dla mnie zrobiła.

Nie widziałyśmy się, unikała mnie. Jak się przypadkiem dowiedziałam od drugiej znajomej co planuje zrobić na koniec roku napisałam do niej o co chodzi i że chcę wiedzieć na czym stoję. Łaskawie po dwóch dniach napisała mi, z pominięciem jakichkolwiek zasad ortografii, z wyrzutami jak to zniszczyłam jej coś ważnego w życiu, jakby to była moja wina że chłopak nie wytrzymał bezczelnego zachowania i z nią zerwał. Określiła jak to ma mnie dość i podkreśliła ze trzy razy ze będzie szukać nowego mieszkania. Co oznacza że mam czas do końca grudnia żeby znaleźć nowe mieszkanie i się przeprowadzić.

Stwierdziła że nie mogę zostać na tym mieszkaniu bo nie oddam jej kasy którą włożyła w remont mieszkania. Tak, ale kto kazał jej przemalowywać swój pokój jak nie było potrzeby? I pewnie będzie chciała żebym oddała jej pieniądze za wszystkie meble które zakupiła sobie do pokoju. I jeszcze przepraszać na kolanach że nie siedziałam cicho jak zaczęła mnie obrażać.
Odpisałam na spokojnie, że chcę się spotkać i porozmawiać jak dorośli ludzie. Jej reakcja była bezcenna. Zaczęła przeklinać i jeszcze bardziej mnie obrażać. 

Miałyśmy umowę że za sprzęty które są na raty jedna spłaci drugą jak się wyprowadzi. Więc piszę że będzie musiała oddać mi połowę pieniędzy z tych które dałam na pralkę, lodówkę i kuchenkę. Jej zdaniem, cytat: "gówno mi się należy bo gówno włożyłam w to mieszkanie" koniec cytatu. 
No tak przez prawie rok siedziałam jak pasożyt na JEJ mieszkaniu i nie płaciłam za nic i tylko śmieciłam.

Oskarżyła mnie też o bycie fałszywym przyjacielem. A to że przez ostatnie 8 miesięcy wytrzymywałam jej pseudo-urojeniowo-marudne zachowania. Zdarzało się że sama musiałam sprzątać łazienkę żeby móc się umyć, albo kuchnię żeby przygotować posiłki w czystości. Blacha z piekarnika którą pobrudziła czeka już piąty tydzień na umycie. Nie tknę jej, już m nie zależy. Przez ten cały czas ona nigdy nie pozamiatała nawet podłogi, a w pokoju ma delikatnie mówiąc chlew. Byłam przy niej i tolerowałam wiele, ale to się skończyło.
 
Swoim zachowaniem rozpieszczonej trzynastolatki ostatecznie doprowadziła do tego że nawet jak jej przejdzie ta złość na cały świat, a na pewno jej przejdzie jeszcze w tym miesiącu, ja już nie zmienię zdania, wyprowadzę się jeszcze w listopadzie. I sama będzie musiała zapłacić sobie za wszystko w grudniu.
Szkoda że tak się to potoczyło, ale są jakieś granice.

Każdy popełnia jakieś błędy, moim było zamieszkanie z nią.