Zakupowo

Mogę powiedzieć że ostatnio zaszalałam.

Bardzo chodziły za mną japońskie słodycze. No i nie wytrzymałam. Myślałam najpierw nad szaleństwem z allegro, stwierdziłam jednak że może znajdę coś innego. Zaraz po wypłacie znalazłam idealny sklep internetowy. Poza słodyczami mają duży wybór innych produktów. Kontakt ze sklepem był bardo dobry i w ciągu 2 dni dosyć spora paczuszka była już w moich łapkach.

 W środku czekał na mnie ogromny worek

Pod którym ukryte były skarby

Pałeczki gratis

Następnie widoczne było Mochi z nadzieniem z masy orzechowej

Mochi z zieloną herbatą

 Mochi z Taro

Mochi z nadzieniem z fasoli Azuki

Kolejne elementy były dokładnie zapakowane

Po otwarciu ukazało się

Herbata jaśminowa 

Ciastko z wróżbą

Algi NORI SNACK

Nie wszystko jest prosto z Japonii ale wiem ze będzie dobre.

Poza jedzeniem zdecydowałam się także na łyżeczkę z chińskiej porcelany

Oraz dwa kubeczki do herbaty

Musiałam je kupić. Już mam z takim wzorem miseczki do zupy.

Także, ale to już w innym sklepie, kupiłam długopis oraz 'tradycyjne' japońskie słodycze. Szkoda tylko że nie określili na stronie że KitKat jest rozmiarów kciuka.

Tak wygląda moje oszczędzanie.

Pożegnanie z japońskimi Rodzicami

Równo tydzień temu Japończycy którzy uczyli japońskiego przez ostatnie dwa lata wyjechali z Polski. 
W sobotę przed wyjazdem było ostatnie spotkanie, podziękowania i skończyło się.
Nie mogę powiedzieć że jest to dla mnie nowość. Chodząc na zajęcia przez 10 lat przechodziłam przez to już wiele razy. Tym razem było jednak inaczej. Tym razem wyjechali nie tylko nauczyciele, byli dla nas jak drudzy rodzice. Oni sami podkreślali wiele razy że jesteśmy Ich polskimi dziećmi.

Rok temu kiedy wyjeżdżali wiedziałam że wrócą więc nie było tak smutno jak w tym roku.
Wrócili do Japonii na miesiąc a potem wybierają się do Bułgarii. Tam będą przez następny rok uczyć japońskiego.
Zapowiedzieli że jak tylko będą mogli to przyjadą żeby się spotkać. Pozostaje nic tylko czekać.

Te dwa lata były naprawdę wspaniałe.

Matsuri 2016 i co dalej?

Troszku czasu minęło było od ostatniego wpisu.

Miałam tego nie robić ale kupiłam kolejny pas obi i dwie pary skarpetek tabi. Tak... nadal 'próbuję' oszczędzać. Zdjęcia będą kiedyś.

Co się mogło wydarzyć od marca? 
Pracowałam, chodziłam na japoński, organizowałam matsuri. Tak, w tym roku znowu sama się wkopałam w te bagno i znowu wszystko prawie sama zrobiłam.

Przydzieliłam ludzikom zadania, kto co będzie robić. Napisałam scenariusz na przedstawienie oraz dopilnowałam wszystkich prób. Nawet skończyło się na tym że też brałam udział w przedstawieniu. Musiałam znowu dostarczyć im program z piosenkami do karaoke i mikrofon załatwić.
Zrobiłam konkurs wiedzy o Japonii, prawie cały cosplay też nadzorowałam- mówienie ludziom kiedy mają wyjść na małą scenę i co na niej robić i jeszcze być jurorem.
Dzień przed matsuri ktoś musiał rozplątywać te prawie 2tys. żurawi które składałam rok wcześniej i dopilnować ich powieszenia. Bo rok temu jak je ściągali to poplątali wszystko.  
A no i jeszcze zbierałam pieniądze na prezent dla Japończyków. Który potem musiałam zrobić, czyli pozbierać zdjęcia, wywołać je, kupić album i to wszystko zapakować.

Całe matsuri zaczynało się o godzinie 9 rano, ja byłam na miejscu już o 7. Musiałam ubrać w kimona 5 osób i siebie. Jeszcze dwie próby przedstawienia i się zaczęło. Do godziny 14 biegałam po całym budynku i nie miałam okazji zjeść czegokolwiek. W sumie to poza jedną piosenką zaśpiewaną na karaoke i wypiciem jednej czarki zielonej herbaty to nic nie zrobiłam.

Na koniec rozdanie dyplomów, wspólne zdjęcie na schodach i wyjście na sushi z wybranymi osobami. 
Ogólnie wyszło dobrze, na takie cztery z minusem w sześciostopniowej skali.

Muszę jednaj wspomnieć o przykrości jaka mnie spotkała. Po każdej próbie zostawiliśmy rekwizyty na recepcji.  Po jednej z nich zorientowałam się że brakuje jednego z moich szlafroczków, czegoś co przypominało yukatę. Mówi się trudno, jakoś bym to strawiła. Niestety na dzień przed matsuri z zamkniętego pomieszczenia zniknęła druga pseudo yukata. Do tej pory nie usłyszałam przepraszam.

Ja się pytam jakim cudem z zamkniętego pomieszczenia giną rzeczy i nikt nic nie wie, wszyscy leją się żurem i idą w zaparte że 'no nie ma i co?' 'w nosie to mamy' 'to nie nasze szlafroczki były to nie nasz problem'

Żeby takie sytuacje miały miejsce w placówce która ma szerzyć kulturę. Szczyt chamstwa. 

To jeszcze nic. Za to wszystko co zrobiłam nie dostałam nawet porządnego "dziękuję". Dali mi taki sam dyplom jak osobom które przez godzinę siedziały przy zabawkach japońskich albo tylko chodziły przez całe matsuri i nic nie robiły.

W przyszłym roku nawet jeżeli będą chcieli mi zapłacić palca do tego nie przyłożę. Zobaczą jak to jest. Ja już ostatni raz zrobiłam wszystko co tylko można było żeby jakoś to wyszło.

Moje oszczędzanie

Ostatnio wspominałam że zaczynam oszczędzać na wyjazd. Co i gdzie to będzie wyjawię jaj już będę miała wszystko załatwione. 

Na początku oszczędzania kupiłam sobie kimono. Powiedziałam że na tym koniec. 
I był koniec do momentu jak zobaczyłam przepiękne Michiyuki - coś w rodzaju kurtki do kimona. Musiało być moje.

I mam cichą  nadzieję że to będzie mój ostatni taki zakup przed wyjazdem. 

Nowe kimono

Postanowiłam oszczędzać na planowany większy wyjazd w przyszłym roku o którym opowiem więcej jak będę miała uzbierane pieniądze i jak już kupię bilet i będę miała wszystko przygotowane. Niestety jakoś ciężko mi przychodzi całe te oszczędzanie. Tutaj za coś trzeba zapłacić tam się coś sypnie i trzeba wymienić, wyskoczy jakaś okazja lub dwie. 
Taką okazją okazało się kimono za około 100 złotych wraz z przesyłką.  Przez tydzień zastanawiałam się czy go potrzebuję, czy będę w nim chodzić.

(Zdjęcie pożyczone z oferty sprzedażowej)

Stwierdziłam a co mi tam. Za taką cenę mogę pozwolić sobie na małe szaleństwo. 
Teraz będę musiała się rozejrzeć za porządną szafą na kimona bo do tej co mam już mi się nie zmieści następne.

Przy okazji zrobiłam dzisiaj porządek z książkami i mangami. Z przykrością muszę stwierdzić że zostało mi miejsce na 10 książek lub 15 mang. Coś czuję że czeka mnie w niedalekiej przyszłości zakup nowego regału.

Piątek wieczór

Jaki jest najlepszy sposób na spędzenie piątkowego wieczoru?

Wystarczy pięć i pół godziny w szpitalu.
Nie ja byłam powodem wizyty, ale żona senseia. Poślizgnęła się na ludzie idąc na zajęcia i coś jej chrupnęło w ręce. Kiedy przyszłam na zajęcia stwierdzili że chcą jechać do szpitala. Wezwaliśmy taksówkę i razem z M. pojechaliśmy do szpitala. Po półtorej godzinie (samo czekanie na opis zdjęcia ręki trwało ponad pół godziny) usłyszeliśmy że ma dwa złamania, jedno typowe drugie z odłamkiem. I te drugie jest bardziej 'wredne'. Niestety musieliśmy jechać do Piekar. Na szczęście znajomy miał czas i auto. Zapakowaliśmy się i pojechaliśmy do Piekar. Tam nastawiali jej rękę dosyć długo i kolejne zdjęcie robili żeby sprawdzić czy odłamek kości wskoczył. Niestety nie i była opcja że japonka będzie musiała zostać w szpitalu. Na szczęście spróbowali jeszcze raz nastawić i tym razem się udało. Potem długo czekaliśmy na wypis. O godzinie 23 udało nam się wyjść ze szpitala. W poniedziałek muszą znowu jechać do szpitala na kontrolę. Jak się kość przemieściła potrzebna będzie operacja. Niestety pomimo ubezpieczenia i wszystkich dokumentów musieli na miejscu za wszystko zapłacić. Mogą się ubiegać o zwrot poniesionych kosztów.
Jedno jest pewne czeka ją długa rehabilitacja. 

Jaki był rok 2015

Minął rok. Czas na małe podsumowanie.
- Styczeń - nowa praca, plany dotyczące własnego mieszkanie(połowy mieszkania ale już coś), kaligrafia na nowy rok,
- Luty - przedłużający się remont na mieszkaniu, plany co do przyjazdu japonek w marcu, coraz leprze wyniki sprzedażowe w pracy
- Marzec - przeprowadzka, przyjazd japonek, koncert chóru japońskiego, mała impreza dla japonek
- Kwiecień - urodziny współlokatorki zwanej później wieprzem A., ona zaprosiła swoich znajomych a ja sprzątałam po nich o 1 w nocy, powolne przygotowanie do Matsuri
- Maj - zorganizowanie Matsuri, przydzielenie ludziom obowiązków, ogarnięcie przedstawienia
- Czerwiec - ostatnie wyjście z senseiem i jego zoną 'na miasto' , ich powrót do Japonii
- Lipiec - w pracy jedna osoba zaczyna być zazdrosna mojej wysokiej sprzedaży i podkłada mi świnię co kończy się tym że nie zostaje przedłużona mi umowa, znalezienie nowej lepszej pracy
- Sierpień - przygotowanie się do przyjazdu sensei która ma zamieszkać u mnie na mieszkaniu we wrześniu, a raczej ja posprzątałam wcześniej a wieprz A do 1 w nocy ostatniego sierpnia używała wiertarki, młotka i nawet nie chcę wiedzieć jeszcze czego, mała impreza urodzinowa w Katowicach
- Wrzesień - przyjazd sensei na jeden miesiąc, mieszkanie z wieprzem A w jednym pokoju o dziwo dogadywałyśmy się, przyjazd senseia wraz z żoną którzy będą uczyć języka japońskiego, dni miasta
- Październik - początek zajęć z japońskiego, nowe kimono, zepsute urodziny przez wieprza A, wielka kłótnia, a raczej powiedziałam jej smutną prawdę a ona się obraziła, mała impreza na koniec miesiąca - najlepsza jaka była na mieszkaniu
- Listopad - obrażona wieprz A stwierdza że mam się wynieść bo zniszczyłam jej coś wielkiego w życiu, nie moja winą że chłopak nie wytrzymał i zerwał z nią a i licencjat przeszedł jej chyba koło nosa, wielkie pakowanie, przeprowadzka
- Grudzień - właścicielka mieszkanie prosi o kontakt bo nie potrafi się dodzwonić do wieprza A, wyjazd na konwent, przejedzenie i przepuszczenie na konwencie kwoty równowartości jednego czynszu, warsztaty furoshiki, wygranie 24 zł w lotto (co u mnie jest rzadkością), plany aby pojechać w 2017 roku do Japonii, spokojne święta, spotkanie ze starą ekipą, planowanie Sylwestra
- Sylwester spędzony w małym gronie znajomych w mieszkaniu w Chorzowie na dziewiątym piętrze (na koniec mały filmik)

Ale się rozpisałam. Tak mniej więcej wyglądał mój rok. Dużo zmian, troczę zmarnowałam pieniędzy i czasu przez wieprza A, czego się nauczyłam to to iż zawsze spisywać wszystkie ustalenia na piśmie.  

Moje włosy przez ten rok też nie miały lekko. W marcu i w grudniu je farbowałam henną. We wrześniu ścięłam je o 20 cm. Ostatecznie wyglądają tak

To jest jedyne dobre zdjęcie jakie wyszło, reszta jest zamazana i nic nie widać.

No i to chyba tyle. Mam nadzieję że rok 2016 będzie jeszcze lepszy.
Na sam koniec trochę zdjęć z całego roku. Niektóre może już były na blogu.

 

Trochę infromacji

Wpadam tylko na chwilę żeby poinformować iż z końcem listopada uwolniłam się od tej niedojrzałej osoby jaką była moja współlokatorka.
Nie pisałam wcześniej bo jakoś nie miałam czasu. Przeprowadzka swoje kosztowała, do teraz jeszcze nie ułożyłam moich książek i mang. Jakoś tak nie potrafię się zmobilizować. Do końca roku się wyrobię, chyba.

Ostatnio zafarbowałam sobie włosy na ciemny brąz, czego nikt nie zauważył. Zdjęcia nie będzie, nie chciało mi się robić. Może na koniec roku coś wrzucę. Może jakieś podsumowanie jak wyglądały z początkiem roku a jak wyglądają teraz. Muszę tylko odkopać zdjęcie z początku roku.

Z początkiem grudnia wybrałam się na konwent do Krakowa. W następnym poście będzie więcej informacji na ten temat.

Byłam też na warsztatach wiązanie chust furoshiki. Też o tym opiszę później.
 
No to chyba tyle. Więcej będzie następnym razem.