Mój Capitol of Rock

Potrzebowałam ponad trzech  tygodni żeby przetrawić ten koncert.

Kiedy pierwszy raz dowiedziałam się o koncercie pomyślałam że fajnie, że szkoda bo Wrocław, że pewnie będę siedzieć w pracy że oszczędzam że że że...

Rzuciłam się w natłok pracy, japoński, psujące się sprzęty,sprawa z telewizorem prawie śniła mi się po nocach. Jakoś tak wyleciało mi z głowy że Rammstein będzie grał w Polsce.

Całkiem przypadkiem w połowie czerwca szukając informacji na temat innego zespołu wyskoczył Capitol of Rock. Biłam się z myślą cały tydzień czy pojechać. Napisałam oczywiście do znajomych czy się ktoś ze mną wybierze. Teraz stwierdzam że był to zły pomysł, mogli w inny sposób dać mi znać że nie chcą. Stwierdziłam że nie są mi potrzebni i że pojadę sama. Wypisałam wniosek o wolne i kupiłam bilet

 

Pozostało czekać trochę ponad miesiąc.  

Wyszłam z domu o godzinie 8 rano. Godzina autobusem do Katowic zleciała szybko, następnie musiałam czekać pół godziny na bus do Wrocławia. Gdzie nie spojrzałam było pełno ludzi charakterystycznie ubranych.

Wysiadając we Wrocławiu nie miałam pojęcia jak dostać się na stadion. Ostatnio byłam we Wrocławiu jakieś 2-3 lata temu i do tego jechałam autem, nie miałam czasu na zwiedzanie miasta.
Idąc za resztą grupy poznałam dwie zakręcone (w pozytywnym sensie) Eweliny. Jedna miała przeraźliwie długie włosy. Jakoś odnalazłyśmy tramwaj którym miałyśmy pojechać. W tramwaju długa kolejka do automatu z biletami za które można było zapłacić kartą. Przyznam że to bardzo ciekawy pomysł. 
Na miejscu było już dużo ludzi.

 

Kupiłam najdroższą małą butelkę wody, kosztowała mnie 5 zł a taka sama w sklepie jest za niecałą złotówkę. Jeżeli chodzi o piwo to tylko 10 zł za coś żółtego.

 

Przyznam się że poza Rammstein znałam tylko Limp Bizkit, ale tylko może dwie trzy piosenki. Wiem, jestem okropna. Pojechać na koncert zespołu którego się wcześniej nie słyszało.

Dlatego każdy następny zespół był ciekawym doświadczeniem. 
Pomiędzy zespołami były krótkie przerwy z których z chęcią korzystałam żeby rozprostować nogi, przejść się trochę. Rozwiązać krzyżówkę.

 Około godziny 23 nastąpił ten moment. Już tylko minuty dzieliły mnie od pełni szczęścia.

Nie będę pisała jakie grali piosenki i w jakiej kolejności. 

Powiem tylko, był ogień. To uczucie kiedy cały stadion klaszcze w jednym tempie albo śpiewa jest nie do opisania. Trzeba to przeżyć. Dlatego już teraz wiem że jak tylko dowiem się o ich następnym koncercie w Polsce bez wahania kupię bilet.

Po całym wydarzeniu nastąpił etap drugi czyli jak wydostać się ze stadionu. 
Były podstawione dodatkowe tramwaje i autobusy które niestety były w bardzo szybko wypełnione i niestety nie kursowały tak często jak było to obiecane. Czekałam z dość dużą grupą na zwykły autobus który miał podjechać o godzinie 2:19. Ta radość kiedy wszyscy zobaczyliśmy wynurzający się zza rogu autobus. Kierowcy niestety nie udzieliła się naszej radość i przy pierwszej lepszej okazji skręcił i pojechał w inną stronę. Pozdrawiam tego kierowcę za szybką ucieczkę, bo tak to wyglądało. Miałam do wyboru czekać na następny autobus coś ponad godzinę z możliwością jego ucieczki lub iść na tramwaj który nie wiadomo kiedy przyjedzie. Na szczęście wybrałam tę drugą opcję i po 10 minutach siedziałam w przepełnionym tramwaju.
Mając ponad trzy godziny do busa. Udałam się do klubu Liverpool. Posiedziałam tam trochę i wyruszyłam w stronę dworca. Za każdym razem w pobliżu była grupa ludzi która albo też szukała klubu albo dworca więc nie mogę powiedzieć że kręciłam się o dość dziwnych godzinach sama po nieznanym mi mieście.
Zanim podjechał bus spotkałam ponownie dwie Eweliny. Nie miały jednak wykupionych biletów więc musiały czekać. Tyle co wsiadłam do busa urwał mi się film, zresztą wszystkim pasażerom też. Obudziłam się na jakieś pięć minut przed wysiadką. No i byłam w Katowicach. Chwilkę czekałam na kolejny autobus i o godzinie 9 rano byłam w domu. 
Wiem miałam wcześniej napisać coś na ten temat ale problemy z pracą tak mnie wykończyły że nie miałam czasu i siły.
Poniżej troszkę zdjęć w przypadkowej kolejności częściowo wykonanych nowym telefonem, który już nie działa tak jak należy, ale o tym następnym razem.

 

   

 

No i co z tym laptopem zrobic?

Zaraz nie wytrzymam i wyrzucę tego grata przez okno. Co chwilę coś wyskakuje.
Laptopa mam coś około 4-5 miesięcy a już się zawiesza, nie można go uruchomić bez obawy że nie wyskoczy nowy błąd. Początkowo myślałam że to wina systemu ale ostatnio jak chciałam zainstalować nowy program, co zabawne do przeskanowania go, to wyskoczyła informacja że ma mało miejsca i mogę zapomnieć o nowym programie. Ktoś zasugerował że to wina dysku twardego. Cóż, jak tylko zbiorę się w sobie czeka mnie telefon do sprzedawcy żeby zabrali to coś i naprawili.

 

To tylko przykładowe komunikaty jakie wyskakują po uruchomieniu.

Lipiec miesiącem NIEoszczędzania (sierpień zresztą też)

Cóż mogę rzec. Parokrotnie wspominałam coś o oszczędzaniu a raczej jego nieudolnych próbach. Tu kimono, tam pas obi jeden czy dwa. Nowy laptop czy telewizor. Ale lipiec był szczególny. 
Na początku zaszalałam i kupiłam słodycze japońskie, które zjadłam w niecałe dwa dni. Warto było. 

Nie potrafiłam też przystopować z wydawaniem pieniędzy na głupoty. Mam nowe kolczyki, nausznice dokładniej w ilości sztuk trzy (no bo po co tylko jedna?), troszkę ubrań mi przybyło w szafie, więcej też wychodziłam z domu.

To jeszcze nic. Pod wpływem chwili, czyli cały tydzień myślałam i nie potrafiłam się zdecydować, postanowiłam kupić bilet na koncert Rammstein we Wrocławiu. Bilet przyszedł pocztą w środę i powiem szczerze to jeszcze do mnie nie dotarło że sama pojadę na ich koncert. Znajomi zareagowali na moją propozycję wyjazdu 'alergią na język niemiecki' - trudno, kij im w oko. Mam zamiar dobrze się bawić pod koniec sierpnia. Sama sobie pojadę do Wrocławia, wiem już nawet jaką książkę przygotuję na wyjazd, kolorowanki też leżą przygotowane.

Można powiedzieć że w porównaniu z całym rokiem moje lipcowe wydatki wychodzą przeciętnie ale doliczyć muszę jeszcze fakt iż jak na złość padł był mój telefon. To wina szefa bo ten zażyczył sobie żebym zainstalowała jedną aplikacje do grupowej firmowej rozmowy i niestety mój telefon nie wytrzymał. Teraz zmuszona jestem wydać resztę moich oszczędności na nowy. Prawdopodobnie jutro po pracy wybiorę się do zaufanego i sprawdzonego sklepu, żeby nie było jak z telewizorem, i dokonam zakupu telefonu lub przynajmniej zorientuję się co jest do wyboru na miejscu. Przyznam się szczerze to nie mam zielonego pojęcia jaki model chcę, nie mam wielkich wymagań. Boli mnie fakt iż ciężko odłożone pieniądze które mogłam wydać na nowe kimono, parę pasów obi i może tak jak zakładałam pierwotnie odłożyć je na wyjazd w przyszłym roku ulotniły się. Jak o tym myślę smutno mi się robi. A przede mną sierpień. Muszę jakoś dostać się do Wrocławia i wrócić, znajome nalegają na babską imprezę, jakieś urodziny się przewiną i będę musiała zapłacić za te gazety co ktoś ukradł z saloniku, a trochę się tego nazbierało.

Będzie ciężko, mam nadzieję że wezmę się w garść i zacznę oszczędzać.

Moja przygoda z pewnym sklepem oferującym sprzęt RTV i takie tam podobne

Nie wiem czy już wspominałam o tym incydencie jaki zaszedł był pod koniec kwietnia.

Jest to na tyle już śmieszna sytuacja że muszę ją opisać.
Teraz kiedy już jest po wszystkim (taką mam nadzieję) mogę to ze spokojem opisać.

Pod koniec kwietnia niestety ze starości odmówił współpracy telewizor rodziców. Tak jakoś dziwnym trafem wszystko się psuje w tym roku. Małe zestawienie strat będzie następnym razem (na pewno jeszcze w tym roku, mam nadzieję).

Wracając do sprawy telewizora. Matka  zrozpaczona bo przecież jej ulubiony serial leci i ona go nie może zobaczyć na komputerze. Telewizor stary, już raz naprawiany. Tym razem po uruchomieniu czarny ekran i tylko dźwięk działał. Nie mogąc wytrzymać marudzenia kupiłam przez internety telewizor na raty(aż całe 7 rat). Mój wybór padł na znany sklep oferujący takie sprzęty, był już raz sprawdzony kiedy kupowałam tablet. Niestety Oferta była znośna i miałam dostać punkty za zakup. 

Wszystko było dobrze do momentu dostawy. Kurier z telewizorem zadzwonił przed dostarczeniem do mnie czy ktoś jest pod adresem wskazanym w dostawie. Bardzo zależał mu na dostawie za pierwszym razem więc powiedziałam mu żeby przytargał go do mojego miejsca pracy. W ciągu paru minut miałam przy sobie nowy telewizor.
Zaraz po pacy otworzyłam karton i to co zobaczyłam wydało mi się od razu podejrzane. 

 

Raczej dużo się nie da za wiele zobaczyć na tym czymś.

Pierwsze co to zadzwoniłam do sklepu. Powiedziano mi że mam wszystko opisać i wraz ze zdjęciem przesłać na ich adres e-mail w formie reklamacji. Tak też zrobiłam. 

Odpowiedź była szybka, przyślą kuriera który zabierze zepsuty a następnie przyślą nowy telewizor.

Jednego dnia zabrali telewizor a drugiego dostałam wiadomość że nie ma już takiego modelu i umowa jest zakończona. No to ja dzwonie z pytaniem o co chodzi i dowiaduję się że już nie ma na magazynie telewizora i mogą zaproponować inny. Podziękowałam i stwierdziłam że chcę na piśmie informację o zakończeniu umowy żeby bank nic nie chciał. 
No cóż zdarza się. Tak można by powiedzieć gdyby to historia się zakończyła. 
Następnego dnia wybrałam się do innego sklepu, inna firma inne podejście. W ciągu 17 minut wyszłam z nowym, działającym telewizorem. W domu go podłączyłam i nagle sąsiad mieszkający piętro niżej dzwoni do drzwi i wręcza mi telewizor. Tak, ten którego nie było na magazynie i którego miałam nie dostać a dostałam bez żadnego potwierdzenia czy dokumentu. Pomijając fakt że kurier nie dał znać że ma coś dla mnie, że zostawił jakby nie było cenną przesyłkę u obcych ludzi nie pod tym adresem co miał to cała ta sytuacja robiła się coraz bardziej śmieszno-żałosna.
Pierwsze co zrobiłam to znowu zadzwoniłam do tego pechowego sklepu gdzie ze zdziwieniem "przecież telewizor był i mówione było ze będzie wysłany" oraz "żadna umowa nie została anulowana i oni nie mogą takiego pisma przesłać". Poinformowano mnie żebym wysłała kolejną reklamację. Wspominałam już że przez telefon musiałam opisywać całą sytuację aż trzem osobom?
No i jak głupia piszę obszerną wiadomość, wraz ze wszelkimi szczegółami.
A jaką odpowiedź otrzymałam? Że chcą nowy numer zamówienia. No to powtórka z rozrywki i dzwonię kolejny raz i opisuję wszystko kolejnym trzem czy iluś tam osobom i piszę kolejnego meila opisując wszystko. Odpowiedzieli że przyślą kuriera którzy zabierze tego grata.
Następnie standardowo przesłali prośbę o wystawienie opinii jak się używa telewizora, którego nawet z kartonu nie ruszałam.
Koniec? Ależ gdzie tam. Na początku lipca przypomniało im się że i to muszę przytoczyć wiadomość jaką dostałam:
Szanowny Kliencie,

kontaktuję się w sprawie zamówienia xxxx na telewizor xxxx i ubezpieczenie. Otrzymałam informację z działu rozliczeń, że w związku z błędem w systemie, środki w kwocie xxxx zł, nie zostały zwrócone do banku, niestety nie mamy możliwości, aby ponowić zwrot środków do banku , który udzielił kredytu. W związku z czym, proszę o przesłanie danych do przelewu w celu zwrotu środków xxxx  zł.

W imieniu firmy pragnę przeprosić za wszelkie powstałe niedogodności.

W przypadku dodatkowych pytań proszę o kontakt.

Koniec cytatu.

Jedne wielkie co. Już nie miałam ochoty tam dzwonić i opisywać wszystkiego dwudziesty któryś tam raz z kolei, odpisałam już że mają się delikatnie odczepić ode mnie bo nie mam żadnych danych do przelewu i że sprawa ta miała być już dawno zakończona. Reszty nie powtórzę bo troszkę ich skrytykowałam w mojej wiadomości. Odpisali mi że umowa jest zakończona. 

I tu mogę powiedzieć koniec. Nareszcie. Są różne sklepy, różni ludzie, różne sytuacje. Tak całkiem niedawno wysłano mi paczkę na drugi koniec Polski do jakiejś wsi o której pojęcia nie miałam że istnieje, albo przesłano mi nie to co zamówiłam a droższą rzecz, a potem pytanie czy może mi się nie przyda bo im się nie chce przesyłać aktualnie zamówionej rzeczy. Ale to z telewizorem przebiło wszystko i wszystkich.

Zapowiedziałam i będę się tego trzymać że więcej w tym mało ogarniętym sklepie nic nie kupię bo za dużo nerwów to kosztuje.

A ktoś wie o jaki sklep chodziło? Czy ktoś miał podobną sytuację?

Spóźnione świętowanie

Właśnie do mnie dotarło że na początku kwietnia ten blog miał swój już czwarty rok istnienia. Kolejny raz za późno się zorientowałam.

Jestem w szoku. W szoku że tak długo to się już ciągnie. Nie miałam pomysłu (i nadal nie mam). Pisałam o wszystkim i niczym. Przewijały się moje urojenia na temat drugich ludzi, moje spostrzeżenia, moje marudzenie, pisałam na co zmarnowałam pieniądze, no i włosy były wszędzie. Do tego ostatniego powinnam wrócić. Mam nadzieję że będę pisać częściej i na ciekawsze tematy. Może kiedyś wykombinuję o czym będzie ten blog.

Teraz będą włosy. Są nadal za krótkie jak na moje standardy, kolor się częściowo wypłukał i mam tylko końcówki ciemne, nadal katuje je odżywkami (ale tylko jak mi się przypomni). Ich stan nie jest tragiczny ale...

Na koniec włosy znalezione w internetach

Zakupowo

Mogę powiedzieć że ostatnio zaszalałam.

Bardzo chodziły za mną japońskie słodycze. No i nie wytrzymałam. Myślałam najpierw nad szaleństwem z allegro, stwierdziłam jednak że może znajdę coś innego. Zaraz po wypłacie znalazłam idealny sklep internetowy. Poza słodyczami mają duży wybór innych produktów. Kontakt ze sklepem był bardo dobry i w ciągu 2 dni dosyć spora paczuszka była już w moich łapkach.

 W środku czekał na mnie ogromny worek

Pod którym ukryte były skarby

Pałeczki gratis

Następnie widoczne było Mochi z nadzieniem z masy orzechowej

Mochi z zieloną herbatą

 Mochi z Taro

Mochi z nadzieniem z fasoli Azuki

Kolejne elementy były dokładnie zapakowane

Po otwarciu ukazało się

Herbata jaśminowa 

Ciastko z wróżbą

Algi NORI SNACK

Nie wszystko jest prosto z Japonii ale wiem ze będzie dobre.

Poza jedzeniem zdecydowałam się także na łyżeczkę z chińskiej porcelany

Oraz dwa kubeczki do herbaty

Musiałam je kupić. Już mam z takim wzorem miseczki do zupy.

Także, ale to już w innym sklepie, kupiłam długopis oraz 'tradycyjne' japońskie słodycze. Szkoda tylko że nie określili na stronie że KitKat jest rozmiarów kciuka.

Tak wygląda moje oszczędzanie.

Pożegnanie z japońskimi Rodzicami

Równo tydzień temu Japończycy którzy uczyli japońskiego przez ostatnie dwa lata wyjechali z Polski. 
W sobotę przed wyjazdem było ostatnie spotkanie, podziękowania i skończyło się.
Nie mogę powiedzieć że jest to dla mnie nowość. Chodząc na zajęcia przez 10 lat przechodziłam przez to już wiele razy. Tym razem było jednak inaczej. Tym razem wyjechali nie tylko nauczyciele, byli dla nas jak drudzy rodzice. Oni sami podkreślali wiele razy że jesteśmy Ich polskimi dziećmi.

Rok temu kiedy wyjeżdżali wiedziałam że wrócą więc nie było tak smutno jak w tym roku.
Wrócili do Japonii na miesiąc a potem wybierają się do Bułgarii. Tam będą przez następny rok uczyć japońskiego.
Zapowiedzieli że jak tylko będą mogli to przyjadą żeby się spotkać. Pozostaje nic tylko czekać.

Te dwa lata były naprawdę wspaniałe.

Matsuri 2016 i co dalej?

Troszku czasu minęło było od ostatniego wpisu.

Miałam tego nie robić ale kupiłam kolejny pas obi i dwie pary skarpetek tabi. Tak... nadal 'próbuję' oszczędzać. Zdjęcia będą kiedyś.

Co się mogło wydarzyć od marca? 
Pracowałam, chodziłam na japoński, organizowałam matsuri. Tak, w tym roku znowu sama się wkopałam w te bagno i znowu wszystko prawie sama zrobiłam.

Przydzieliłam ludzikom zadania, kto co będzie robić. Napisałam scenariusz na przedstawienie oraz dopilnowałam wszystkich prób. Nawet skończyło się na tym że też brałam udział w przedstawieniu. Musiałam znowu dostarczyć im program z piosenkami do karaoke i mikrofon załatwić.
Zrobiłam konkurs wiedzy o Japonii, prawie cały cosplay też nadzorowałam- mówienie ludziom kiedy mają wyjść na małą scenę i co na niej robić i jeszcze być jurorem.
Dzień przed matsuri ktoś musiał rozplątywać te prawie 2tys. żurawi które składałam rok wcześniej i dopilnować ich powieszenia. Bo rok temu jak je ściągali to poplątali wszystko.  
A no i jeszcze zbierałam pieniądze na prezent dla Japończyków. Który potem musiałam zrobić, czyli pozbierać zdjęcia, wywołać je, kupić album i to wszystko zapakować.

Całe matsuri zaczynało się o godzinie 9 rano, ja byłam na miejscu już o 7. Musiałam ubrać w kimona 5 osób i siebie. Jeszcze dwie próby przedstawienia i się zaczęło. Do godziny 14 biegałam po całym budynku i nie miałam okazji zjeść czegokolwiek. W sumie to poza jedną piosenką zaśpiewaną na karaoke i wypiciem jednej czarki zielonej herbaty to nic nie zrobiłam.

Na koniec rozdanie dyplomów, wspólne zdjęcie na schodach i wyjście na sushi z wybranymi osobami. 
Ogólnie wyszło dobrze, na takie cztery z minusem w sześciostopniowej skali.

Muszę jednaj wspomnieć o przykrości jaka mnie spotkała. Po każdej próbie zostawiliśmy rekwizyty na recepcji.  Po jednej z nich zorientowałam się że brakuje jednego z moich szlafroczków, czegoś co przypominało yukatę. Mówi się trudno, jakoś bym to strawiła. Niestety na dzień przed matsuri z zamkniętego pomieszczenia zniknęła druga pseudo yukata. Do tej pory nie usłyszałam przepraszam.

Ja się pytam jakim cudem z zamkniętego pomieszczenia giną rzeczy i nikt nic nie wie, wszyscy leją się żurem i idą w zaparte że 'no nie ma i co?' 'w nosie to mamy' 'to nie nasze szlafroczki były to nie nasz problem'

Żeby takie sytuacje miały miejsce w placówce która ma szerzyć kulturę. Szczyt chamstwa. 

To jeszcze nic. Za to wszystko co zrobiłam nie dostałam nawet porządnego "dziękuję". Dali mi taki sam dyplom jak osobom które przez godzinę siedziały przy zabawkach japońskich albo tylko chodziły przez całe matsuri i nic nie robiły.

W przyszłym roku nawet jeżeli będą chcieli mi zapłacić palca do tego nie przyłożę. Zobaczą jak to jest. Ja już ostatni raz zrobiłam wszystko co tylko można było żeby jakoś to wyszło.