Przed konwentem

Jutro czeka mnie pobudka o godzinie 2:30 rano. Jutro o 4:30 mam autobus do Katowic a stamtąd do Rybnika. Dlaczego?
Bo zachciało mi się jechać na konwent.
Lepiej. Zachciało mi się prowadzić atrakcje.
I tak oto od jutra do niedzieli do godziny 14 będę przebywać na konwencie. Tylko ja i moja walizka z kimonami.
Planuję poza moimi atrakcjami uzupełnić kolekcję mang o parę pozycji. Oj to będzie kosztowało.

Co ciekawe będzie to mój pierwszy konwent na który planuję pojechać sama. Tak, całkiem sama.
Będzie zabawnie.

Listopadowo

Jak zwykle u mnie wszystko z opóźnieniem się odbywa.

Listopad dopiero co się zaczął a już jest dziewiąty. Nie wiem kiedy to przeleciało.

Stwierdziłam że nie będę ambitna w tym miesiącu i nic nie planuję. Oto moje postanowienia:

Jak na razie idzie mi idealnie. A że czeka mnie w tym miesiącu jeszcze tylko jeden większy budżetowo wyjazd, jeszcze w tym tygodniu opiszę co gdzie i jak, po którym już na pewno będę z monetami pod kreską

Raczej nie mam się czym przejmować że znajomi będą marudzić że nigdzie nie wychodzę bo najpierw to tego trzeba mieć znajomych i trzeba być zapraszanym. Mi to nie grozi.

Zawsze mogę usiąść przy książce i otworzyć wino. Teraz mam więcej czasu na nicnierobienie.
Brakuje mi tylko śniegu za oknem

I do stycznia mogę przeczekać.

Jak żyć? Życie po życiu

Minęło parę dni a nadal ostatnie wydarzenia siedzą we mnie. 
Boli. 
Czuję jakby ktoś wyrwał mi spory kawałek czegoś co można by nazwać duszą. 
Szczerze to nie wiem co mam ze sobą zrobić. 
Nie wiem czym zatkać tę dziurę po japońskim.
Siedzę w pokoju i gdzie nie spojrzę leżą, wiszą SĄ wszystkie te rzeczy które przypominają mi o zajęciach. Laleczki kokeshi, e-tegami, pocztówki, zdjęcia, origami, kaligrafia wszystko to co przez ostatnie 10 lat robiłam własnoręcznie na zajęciach. Książki, kserówki i te wszystkie zeszyty które towarzyszyły mi na zajęciach. 
Jest mi przykro że nie pozwolono mi pożegnać się z sensei. Szarpano mnie, straszono ochroną, nawet popychano kiedy chciałam wyjść. Wielce szanowny pan Krzysztof z wielką gracją i kulturą zapomniał o czymś takim jak przestrzeń osobista kiedy jak zwykły burak chciał mnie wypchnąć z budynku.
 Cóż nie zawsze na pewnych stanowiskach znajdują się ludzie o odpowiedniej predyspozycji. 

Dla mnie skończyło się coś ważnego dla nich jest jedna osoba mniej. Zajęcia dalej będą kontynuowane. Ludzie będą przychodzić i do póki będą płacić będą witani z szerokim uśmiechem na ustach i wyciągniętą ręką po pieniądze.
Nie jestem pierwszą osobą kończącą przygodę z tą placówką i na pewno nie ostatnią. Jednego jestem pewna. Przez ponad 15 czy 20 lat zajęć z języka japońskiego jestem jedyną osobą którą tak potraktowano.  Bo pieniądze są ważniejsze.

Czy coś jeszcze się zmieniło? 

Zawiodłam się na znajomych. Nikt nie stanął po mojej stronie, nikt się nie zainteresował, nikt nie zareagował, nikt. 

Skasowałam swojego fb.

I próbuję żyć dalej.

Kupiłam sobie urodzinowy torcik.

Zabawne że bank pamiętał o moich urodzinach a ludzie których znam wiele lat nie.

A wczoraj dorwałam się do bananów i powstało takie oto cudo

Planuję także pojechać na Tsuru. Będę prowadzić atrakcje. Tylko coraz bardziej mi się to nie podoba. Tylko same problemy z tym.

Dzisiaj * Drama alert*

Wiedziałam, że tak będzie. Czułam to. Kiedy dzisiaj rano obudziłam się na 10 minut przed budzikiem po zaledwie czterech godzinach snu wiedziałam że dzisiejszy dzień znowu zrzuci na mnie jakąś bombę w najmniej oczekiwanym momencie.
Idąc na 4 rano do pracy byłam wypoczęta, wyspana.
Gazet do sprawdzenia i rozłożenia było dużo, więc kiedy na ponad pięć minut przed otwarciem byłam ze wszystkim gotowa coś mi z tyłu głowy krzyczało że dzisiejszego dnia znowu nie zapomnisz.
Wszystko szło bez problemowo. Pomimo bardzo dobrego humoru przeczuwałam że coś się wydarzy. 
Po pracy poszłam szybko po zamówione ciasto, poroznosiłam je na wszystkie punkty. Wszystko było dobrze. Do czasu.
Kiedy poszłam pożegnać się z japonką zaczepił mnie nie kto inny jak kochany pan Krzysztof. Stwierdził że na terenie owegoż centrum kultury nie mam prawa spotkać się z japonką, nie mogę z nią porozmawiać nie mogę wejść do sali zajęć. Zaczął straszyć mnie ochroną.
Nie pozwalając mi czegokolwiek powiedzieć chciałam poczekać na znajomego który zaczął tam pracę w formie tłumacza. Chciałam żeby wytłumaczył jej iż więcej się z nią nie spotkam, nie przyjdę na zajęcia i żeby nie szukała u mnie więcej pomocy. Niestety na moim wieloletnim znajomym też się zawiodłam bo ten zamiast poprosić ją na dosłownie chwilkę bojąc się o swoją dupę powiedział że mam czekać aż się zajęcia skończą. I że niby mam przez półtorej godziny czekać przed budynkiem. Maciuś zawiodłam się na tobie i dla mnie zostałeś oficjalnie chujem nr 2. Baw się dobrze w tym burdelu ode mnie się odpierdol. Żegnaj.

A wszystko to dlatego że napisałam pożegnalnego z zajęciami z języka japońskiego posta na fb a moja znajoma w komentarzu napisała że

UWAGA TERAZ BĘDZIE CYTAT TO NIE SĄ MOJE SŁOWA

 "dyrektorka jest głupia"

KONIEC CYTATU

Wiedziałam że ten dzień nie skończy się dobrze. 
Panie Krzysztofie jeżeli kiedykolwiek odnajdzie pan swój rozum to będzie cud. Ja nie mogę odpowiadać za to co ktoś napisał na fb nawet jeżeli może to być bolesną prawdą. Myślałam że każdy ma prawo do wyrażania swojej, powtarzam SWOJEJ opinii. Ale niech ci chuju będzie.
Z tego miejsca chciałam głęboko, padając do pańskich nóżek, przeprosić pana oraz pańską pracodawczynię. Przepraszam że po ponad 10 latach chodzenia na te zajęcia dałam upust swej złości i na fb napisałam że kończę z tym. Przepraszam za moją znajomą która napisała że pani dyrektor jest głupia. Przepraszam za każdego człowieka który kiedykolwiek pomyślał lub powiedział że dyrektorka jest głupia. Przepraszam że żegnając się z zajęciami oczerniłam całą placówkę. Przepraszam że w swej bezczelności, nie płacąc przyszłam to tej jakże pięknie prosperującej, szeroko promującej kulturę placówki gdzie wszyscy są przykładem wyższego poziomu kultury. (Czekam aż ustawicie bramki i będziecie pobierać opłatę za wejście do budynku). Przepraszam że swoją obecnością zabrałam wam jakże cenny czas i święte powietrze które znajduje się w wspomnianej placówce ociekającą kulturą. Przepraszam za mój wcześniejszy wpis. Przepraszam że stwarzam problemy. Przepraszam że sama jestem problemem. 

PRZEPRASZAM

Chamstwo w centrum kultury, czyli jak kończy się moje ponad 10 lat na zajęciach z języka japońskiego

Przepraszam za moje słownictwo poniżej.

Nie myślałam że kiedykolwiek nadejdzie ten dzień. W dniu dzisiejszym zrezygnowałam z zajęć z języka japońskiego. Nie zrobiłam tego z własnej woli. W sposób w jaki zostałam potraktowana po prawie 11 latach chodzenia na zajęcia przebił wszystko. Dzisiaj, dzień przed urodzinami, poczułam się jakbym dostała brudną szmatą do podłogi w twarz. Dzisiaj został osiągnięty dopuszczalny i akceptowalny przeze mnie szczyt chamstwa, bezczelności i prostactwa.
Przez długie lata uczęszczając do centrum kultury żyłam tym, żyłam tym wszystkim do cholery. Byłam na prawie każdych zajęciach, przychodziłam na wszystkie warsztaty, tłumaczyłam na zajęciach, zorganizowałam im pieprzone Marsuri i to aż dwa razy a przy pierwszym też dużo pomogłam. Układałam grafiki w każdej pracy tak żeby być na japońskim. Chodziłam nawet jak byłam chora, zmęczona. Nie miałam życia poza japońskim a ta placówka była dla mnie domem, była tym szczególnym miejscem gdzie mogłabym być sobą gdzie czułam się dobrze. Poznałam wielu wspaniałych ludzi, jedni odchodzili ale przychodzili inni. Wiele mogłam znieść, ale... Nie usłyszałam dziękuję za Matsuri, okradli mnie, obrazili, potraktowali jak zło i pasożyta bo liczy się tylko kasa kasa i jeszcze raz kasa.
Wystarczyło żeby przyszedł taki jeden bezkręgowiec nie potrafiący samodzielnie myśleć, buc który pracując może 3 miesiące myśli że wszystko mu wolno. Otóż nie panie Krzysiu. Jest pan zwykłym bezczelnym chujem który nie nadaje się do pracy w centrum kultury, ba do pracy w jakiejkolwiek placówce związanej z kulturą. Miałam tę nieprzyjemność widzieć pana raz, rozmawiać może dwa razy a za każdym razem coraz większa słoma w butów wychodziła. Dziękuję że właśnie dzisiaj zabiłeś we mnie to coś co jeszcze trzymało mnie na tych zajęciach. Obyś zdychał w męczarniach korzystając z toalety kiedy następnym razem twoje ego będzie większe niż powinno. Życzę powodzenia w byciu coraz większym ciulem bo do niczego innego pan nie został stworzony. Idealnie pasuje pan osobowością do 'nowej' dyrektorki która łaskawie zgodzi się na coś jak tylko poczuje że będą z tego pieniądze. Życzę wszystkiego najgorszego wszystkim amebom z pewnego centrum kultury które dla mnie kulturę ma już tylko w nazwie. 
Jest mi przykro że właśnie tak się to kończy.

A i nadal czekam aż zostaną mi zwrócone moje rzeczy które zostały bezczelnie przywłaszczone sobie przed ostatnim Matsuri czyli ODDAJCIE Mi MOJE 'SZLAFROCZKI' ZŁODZIEJE!!!!

Mój Capitol of Rock

Potrzebowałam ponad trzech  tygodni żeby przetrawić ten koncert.

Kiedy pierwszy raz dowiedziałam się o koncercie pomyślałam że fajnie, że szkoda bo Wrocław, że pewnie będę siedzieć w pracy że oszczędzam że że że...

Rzuciłam się w natłok pracy, japoński, psujące się sprzęty,sprawa z telewizorem prawie śniła mi się po nocach. Jakoś tak wyleciało mi z głowy że Rammstein będzie grał w Polsce.

Całkiem przypadkiem w połowie czerwca szukając informacji na temat innego zespołu wyskoczył Capitol of Rock. Biłam się z myślą cały tydzień czy pojechać. Napisałam oczywiście do znajomych czy się ktoś ze mną wybierze. Teraz stwierdzam że był to zły pomysł, mogli w inny sposób dać mi znać że nie chcą. Stwierdziłam że nie są mi potrzebni i że pojadę sama. Wypisałam wniosek o wolne i kupiłam bilet

 

Pozostało czekać trochę ponad miesiąc.  

Wyszłam z domu o godzinie 8 rano. Godzina autobusem do Katowic zleciała szybko, następnie musiałam czekać pół godziny na bus do Wrocławia. Gdzie nie spojrzałam było pełno ludzi charakterystycznie ubranych.

Wysiadając we Wrocławiu nie miałam pojęcia jak dostać się na stadion. Ostatnio byłam we Wrocławiu jakieś 2-3 lata temu i do tego jechałam autem, nie miałam czasu na zwiedzanie miasta.
Idąc za resztą grupy poznałam dwie zakręcone (w pozytywnym sensie) Eweliny. Jedna miała przeraźliwie długie włosy. Jakoś odnalazłyśmy tramwaj którym miałyśmy pojechać. W tramwaju długa kolejka do automatu z biletami za które można było zapłacić kartą. Przyznam że to bardzo ciekawy pomysł. 
Na miejscu było już dużo ludzi.

 

Kupiłam najdroższą małą butelkę wody, kosztowała mnie 5 zł a taka sama w sklepie jest za niecałą złotówkę. Jeżeli chodzi o piwo to tylko 10 zł za coś żółtego.

 

Przyznam się że poza Rammstein znałam tylko Limp Bizkit, ale tylko może dwie trzy piosenki. Wiem, jestem okropna. Pojechać na koncert zespołu którego się wcześniej nie słyszało.

Dlatego każdy następny zespół był ciekawym doświadczeniem. 
Pomiędzy zespołami były krótkie przerwy z których z chęcią korzystałam żeby rozprostować nogi, przejść się trochę. Rozwiązać krzyżówkę.

 Około godziny 23 nastąpił ten moment. Już tylko minuty dzieliły mnie od pełni szczęścia.

Nie będę pisała jakie grali piosenki i w jakiej kolejności. 

Powiem tylko, był ogień. To uczucie kiedy cały stadion klaszcze w jednym tempie albo śpiewa jest nie do opisania. Trzeba to przeżyć. Dlatego już teraz wiem że jak tylko dowiem się o ich następnym koncercie w Polsce bez wahania kupię bilet.

Po całym wydarzeniu nastąpił etap drugi czyli jak wydostać się ze stadionu. 
Były podstawione dodatkowe tramwaje i autobusy które niestety były w bardzo szybko wypełnione i niestety nie kursowały tak często jak było to obiecane. Czekałam z dość dużą grupą na zwykły autobus który miał podjechać o godzinie 2:19. Ta radość kiedy wszyscy zobaczyliśmy wynurzający się zza rogu autobus. Kierowcy niestety nie udzieliła się naszej radość i przy pierwszej lepszej okazji skręcił i pojechał w inną stronę. Pozdrawiam tego kierowcę za szybką ucieczkę, bo tak to wyglądało. Miałam do wyboru czekać na następny autobus coś ponad godzinę z możliwością jego ucieczki lub iść na tramwaj który nie wiadomo kiedy przyjedzie. Na szczęście wybrałam tę drugą opcję i po 10 minutach siedziałam w przepełnionym tramwaju.
Mając ponad trzy godziny do busa. Udałam się do klubu Liverpool. Posiedziałam tam trochę i wyruszyłam w stronę dworca. Za każdym razem w pobliżu była grupa ludzi która albo też szukała klubu albo dworca więc nie mogę powiedzieć że kręciłam się o dość dziwnych godzinach sama po nieznanym mi mieście.
Zanim podjechał bus spotkałam ponownie dwie Eweliny. Nie miały jednak wykupionych biletów więc musiały czekać. Tyle co wsiadłam do busa urwał mi się film, zresztą wszystkim pasażerom też. Obudziłam się na jakieś pięć minut przed wysiadką. No i byłam w Katowicach. Chwilkę czekałam na kolejny autobus i o godzinie 9 rano byłam w domu. 
Wiem miałam wcześniej napisać coś na ten temat ale problemy z pracą tak mnie wykończyły że nie miałam czasu i siły.
Poniżej troszkę zdjęć w przypadkowej kolejności częściowo wykonanych nowym telefonem, który już nie działa tak jak należy, ale o tym następnym razem.

 

   

 

No i co z tym laptopem zrobic?

Zaraz nie wytrzymam i wyrzucę tego grata przez okno. Co chwilę coś wyskakuje.
Laptopa mam coś około 4-5 miesięcy a już się zawiesza, nie można go uruchomić bez obawy że nie wyskoczy nowy błąd. Początkowo myślałam że to wina systemu ale ostatnio jak chciałam zainstalować nowy program, co zabawne do przeskanowania go, to wyskoczyła informacja że ma mało miejsca i mogę zapomnieć o nowym programie. Ktoś zasugerował że to wina dysku twardego. Cóż, jak tylko zbiorę się w sobie czeka mnie telefon do sprzedawcy żeby zabrali to coś i naprawili.

 

To tylko przykładowe komunikaty jakie wyskakują po uruchomieniu.

Lipiec miesiącem NIEoszczędzania (sierpień zresztą też)

Cóż mogę rzec. Parokrotnie wspominałam coś o oszczędzaniu a raczej jego nieudolnych próbach. Tu kimono, tam pas obi jeden czy dwa. Nowy laptop czy telewizor. Ale lipiec był szczególny. 
Na początku zaszalałam i kupiłam słodycze japońskie, które zjadłam w niecałe dwa dni. Warto było. 

Nie potrafiłam też przystopować z wydawaniem pieniędzy na głupoty. Mam nowe kolczyki, nausznice dokładniej w ilości sztuk trzy (no bo po co tylko jedna?), troszkę ubrań mi przybyło w szafie, więcej też wychodziłam z domu.

To jeszcze nic. Pod wpływem chwili, czyli cały tydzień myślałam i nie potrafiłam się zdecydować, postanowiłam kupić bilet na koncert Rammstein we Wrocławiu. Bilet przyszedł pocztą w środę i powiem szczerze to jeszcze do mnie nie dotarło że sama pojadę na ich koncert. Znajomi zareagowali na moją propozycję wyjazdu 'alergią na język niemiecki' - trudno, kij im w oko. Mam zamiar dobrze się bawić pod koniec sierpnia. Sama sobie pojadę do Wrocławia, wiem już nawet jaką książkę przygotuję na wyjazd, kolorowanki też leżą przygotowane.

Można powiedzieć że w porównaniu z całym rokiem moje lipcowe wydatki wychodzą przeciętnie ale doliczyć muszę jeszcze fakt iż jak na złość padł był mój telefon. To wina szefa bo ten zażyczył sobie żebym zainstalowała jedną aplikacje do grupowej firmowej rozmowy i niestety mój telefon nie wytrzymał. Teraz zmuszona jestem wydać resztę moich oszczędności na nowy. Prawdopodobnie jutro po pracy wybiorę się do zaufanego i sprawdzonego sklepu, żeby nie było jak z telewizorem, i dokonam zakupu telefonu lub przynajmniej zorientuję się co jest do wyboru na miejscu. Przyznam się szczerze to nie mam zielonego pojęcia jaki model chcę, nie mam wielkich wymagań. Boli mnie fakt iż ciężko odłożone pieniądze które mogłam wydać na nowe kimono, parę pasów obi i może tak jak zakładałam pierwotnie odłożyć je na wyjazd w przyszłym roku ulotniły się. Jak o tym myślę smutno mi się robi. A przede mną sierpień. Muszę jakoś dostać się do Wrocławia i wrócić, znajome nalegają na babską imprezę, jakieś urodziny się przewiną i będę musiała zapłacić za te gazety co ktoś ukradł z saloniku, a trochę się tego nazbierało.

Będzie ciężko, mam nadzieję że wezmę się w garść i zacznę oszczędzać.

Moja przygoda z pewnym sklepem oferującym sprzęt RTV i takie tam podobne

Nie wiem czy już wspominałam o tym incydencie jaki zaszedł był pod koniec kwietnia.

Jest to na tyle już śmieszna sytuacja że muszę ją opisać.
Teraz kiedy już jest po wszystkim (taką mam nadzieję) mogę to ze spokojem opisać.

Pod koniec kwietnia niestety ze starości odmówił współpracy telewizor rodziców. Tak jakoś dziwnym trafem wszystko się psuje w tym roku. Małe zestawienie strat będzie następnym razem (na pewno jeszcze w tym roku, mam nadzieję).

Wracając do sprawy telewizora. Matka  zrozpaczona bo przecież jej ulubiony serial leci i ona go nie może zobaczyć na komputerze. Telewizor stary, już raz naprawiany. Tym razem po uruchomieniu czarny ekran i tylko dźwięk działał. Nie mogąc wytrzymać marudzenia kupiłam przez internety telewizor na raty(aż całe 7 rat). Mój wybór padł na znany sklep oferujący takie sprzęty, był już raz sprawdzony kiedy kupowałam tablet. Niestety Oferta była znośna i miałam dostać punkty za zakup. 

Wszystko było dobrze do momentu dostawy. Kurier z telewizorem zadzwonił przed dostarczeniem do mnie czy ktoś jest pod adresem wskazanym w dostawie. Bardzo zależał mu na dostawie za pierwszym razem więc powiedziałam mu żeby przytargał go do mojego miejsca pracy. W ciągu paru minut miałam przy sobie nowy telewizor.
Zaraz po pacy otworzyłam karton i to co zobaczyłam wydało mi się od razu podejrzane. 

 

Raczej dużo się nie da za wiele zobaczyć na tym czymś.

Pierwsze co to zadzwoniłam do sklepu. Powiedziano mi że mam wszystko opisać i wraz ze zdjęciem przesłać na ich adres e-mail w formie reklamacji. Tak też zrobiłam. 

Odpowiedź była szybka, przyślą kuriera który zabierze zepsuty a następnie przyślą nowy telewizor.

Jednego dnia zabrali telewizor a drugiego dostałam wiadomość że nie ma już takiego modelu i umowa jest zakończona. No to ja dzwonie z pytaniem o co chodzi i dowiaduję się że już nie ma na magazynie telewizora i mogą zaproponować inny. Podziękowałam i stwierdziłam że chcę na piśmie informację o zakończeniu umowy żeby bank nic nie chciał. 
No cóż zdarza się. Tak można by powiedzieć gdyby to historia się zakończyła. 
Następnego dnia wybrałam się do innego sklepu, inna firma inne podejście. W ciągu 17 minut wyszłam z nowym, działającym telewizorem. W domu go podłączyłam i nagle sąsiad mieszkający piętro niżej dzwoni do drzwi i wręcza mi telewizor. Tak, ten którego nie było na magazynie i którego miałam nie dostać a dostałam bez żadnego potwierdzenia czy dokumentu. Pomijając fakt że kurier nie dał znać że ma coś dla mnie, że zostawił jakby nie było cenną przesyłkę u obcych ludzi nie pod tym adresem co miał to cała ta sytuacja robiła się coraz bardziej śmieszno-żałosna.
Pierwsze co zrobiłam to znowu zadzwoniłam do tego pechowego sklepu gdzie ze zdziwieniem "przecież telewizor był i mówione było ze będzie wysłany" oraz "żadna umowa nie została anulowana i oni nie mogą takiego pisma przesłać". Poinformowano mnie żebym wysłała kolejną reklamację. Wspominałam już że przez telefon musiałam opisywać całą sytuację aż trzem osobom?
No i jak głupia piszę obszerną wiadomość, wraz ze wszelkimi szczegółami.
A jaką odpowiedź otrzymałam? Że chcą nowy numer zamówienia. No to powtórka z rozrywki i dzwonię kolejny raz i opisuję wszystko kolejnym trzem czy iluś tam osobom i piszę kolejnego meila opisując wszystko. Odpowiedzieli że przyślą kuriera którzy zabierze tego grata.
Następnie standardowo przesłali prośbę o wystawienie opinii jak się używa telewizora, którego nawet z kartonu nie ruszałam.
Koniec? Ależ gdzie tam. Na początku lipca przypomniało im się że i to muszę przytoczyć wiadomość jaką dostałam:
Szanowny Kliencie,

kontaktuję się w sprawie zamówienia xxxx na telewizor xxxx i ubezpieczenie. Otrzymałam informację z działu rozliczeń, że w związku z błędem w systemie, środki w kwocie xxxx zł, nie zostały zwrócone do banku, niestety nie mamy możliwości, aby ponowić zwrot środków do banku , który udzielił kredytu. W związku z czym, proszę o przesłanie danych do przelewu w celu zwrotu środków xxxx  zł.

W imieniu firmy pragnę przeprosić za wszelkie powstałe niedogodności.

W przypadku dodatkowych pytań proszę o kontakt.

Koniec cytatu.

Jedne wielkie co. Już nie miałam ochoty tam dzwonić i opisywać wszystkiego dwudziesty któryś tam raz z kolei, odpisałam już że mają się delikatnie odczepić ode mnie bo nie mam żadnych danych do przelewu i że sprawa ta miała być już dawno zakończona. Reszty nie powtórzę bo troszkę ich skrytykowałam w mojej wiadomości. Odpisali mi że umowa jest zakończona. 

I tu mogę powiedzieć koniec. Nareszcie. Są różne sklepy, różni ludzie, różne sytuacje. Tak całkiem niedawno wysłano mi paczkę na drugi koniec Polski do jakiejś wsi o której pojęcia nie miałam że istnieje, albo przesłano mi nie to co zamówiłam a droższą rzecz, a potem pytanie czy może mi się nie przyda bo im się nie chce przesyłać aktualnie zamówionej rzeczy. Ale to z telewizorem przebiło wszystko i wszystkich.

Zapowiedziałam i będę się tego trzymać że więcej w tym mało ogarniętym sklepie nic nie kupię bo za dużo nerwów to kosztuje.

A ktoś wie o jaki sklep chodziło? Czy ktoś miał podobną sytuację?

Spóźnione świętowanie

Właśnie do mnie dotarło że na początku kwietnia ten blog miał swój już czwarty rok istnienia. Kolejny raz za późno się zorientowałam.

Jestem w szoku. W szoku że tak długo to się już ciągnie. Nie miałam pomysłu (i nadal nie mam). Pisałam o wszystkim i niczym. Przewijały się moje urojenia na temat drugich ludzi, moje spostrzeżenia, moje marudzenie, pisałam na co zmarnowałam pieniądze, no i włosy były wszędzie. Do tego ostatniego powinnam wrócić. Mam nadzieję że będę pisać częściej i na ciekawsze tematy. Może kiedyś wykombinuję o czym będzie ten blog.

Teraz będą włosy. Są nadal za krótkie jak na moje standardy, kolor się częściowo wypłukał i mam tylko końcówki ciemne, nadal katuje je odżywkami (ale tylko jak mi się przypomni). Ich stan nie jest tragiczny ale...

Na koniec włosy znalezione w internetach