Dzień kota

Dzisiaj z okazji dnia kota postanowiłam powspominać moje koty, które kiedyś miały okazje mieszkać ze mną.

Wolę myśleć, że znalazły sobie lepszy dom.
Najstarszy z nich miał prawie 18 lat(nie jestem do końca pewna bo zawsze była ze mną). Co ciekawe w wieku 15 lat ją potrąciło auto i wszyscy myśleli że to jej koniec a rok później wyskoczyła z piątką małych, miauczących, włochatych kuleczek. W ostatnim roku kiedy ją widziałam przeżywała swoją piątą młodość i skakała po każdym możliwym drzewie jak szalona.

Niestety większość zdjęć nie mam zapisanych na komputerze. Stare czasy, stary aparat i zabawa w wywoływanie zdjęć. Co nie zmienia faktu, że pamiętam o każdym kocie którym się zajmowałam.

P.S. Tak widzę swoją starość

Moje małe zdobycze

Co mogę powiedzieć. Mam wolny dzień, słońce świeci, jest ciepło więc wybrałam się na zakupy.

Pierwsze myśl. Za jasno. Nie wiedziałam gdzie spojrzeć. Muszę przeprosić się z moimi okularami przeciwsłonecznymi.
W pierwszym sklepie kupiłam

 W kolejnym zobaczyłam

A w ostatnim było takie coś

Tak, wiem. Mam słabość do małych pojemników. Mam słabość do wszystkiego co małe, słodkie i tanie. Lubię zbierać różne dziwne rzeczy. Muszę je w końcu poukładać.

Parę dni temu kupiłam jeszcze takie oto 'miseczki/naczynka'?

To tyle na teraz. W sobotę się dowiem czy będę miała od poniedziałku aż dwa tygodnie urlopu czy w środę będę musiała iść do pracy. Tak szczerze to odpoczynek by się przydał ale może w terminie kiedy ja bym chciała skorzystać a nie narzucanym odgórnie.

Zapomniałabym. Z okazji Dnia Listonosza życzę wszystkim pracującym w tym zawodzie lekkich paczek, grubych wypłat i dużej cierpliwości do ludzi.

Kolejna yukata

Coś tam wspominałam kiedyś tam o oszczędzaniu. Marudziłam też coś o tym jak to nie udaje mi się oszczędzać. Tym razem nie będzie inaczej.

Kolejny raz dorwałam w swoje łapki nową yukatę. Nawet ma metkę, więc nie noszona. I za taką cenę że prawie za darmo. Przyszła pocztą więc zdjęcie musi być.

Na co jeszcze wydaję pieniądze? Na małe i duże pierdółki, mangi i takie tam. Coś kiedyś więcej wspomnę na ten temat.

Zawirowało

Nie pisałam wcześniej ponieważ miałam mały problem. Taaa.. Znowu. Cała jestem jednym wielkim problemem.
Wracając do głównego tematu. Przez ostatni tydzień kręciło mi się w głowie. Może tyle i aż tyle.
Cały czas czułam się jakbym za dużo wypiła pewnych trunków i wszystko wirowało. Najgorzej było jak się kładłam. Uczucie karuzeli. Nie przepadam za karuzelami. Przyłapałam się nawet parę razy na tym, że chodziłam zygzakiem. Wpadałam (częściej niż zwykle) na ściany, meble i wszystko w pobliżu mnie. Liczba siniaków drastycznie wzrosła. Każdy ruch głową potęgował to uczucie. Nie było to przyjemne.
Teraz zawroty ustały.

Bliskie spotkania chodnikowe

Chodniki są twarde a spotkania z nimi bolesne.

Miałam dzisiaj tę przyjemność bliżej zapoznać się z chodnikiem kiedy rano próbowałam dotrzeć do pracy.

Ja rozumiem, że zima jest. Oczywiste jest, że jak w ciągu dnia lód/śnieg topnieje to w nocy zamarznie. Niestety nie dla wszystkich. Dzisiaj rano miejscami ta cienka, skubana warstwa lodu atakowała znienacka. W nielicznych miejscach, gdzie dzień wcześniej drogi były posypywane, można było normalnie przejść. W innych, gdzie nikt nie zadbał o to, było jedne wielkie lodowisko.
W połowie drogi, na idealnie gładkim lodzie, w wielkim stylu wylądowałam na chodniku, poobijałam sobie kolana i dłonie. Myślałam, że nie wstanę. Przeszła mi nawet przez głowę myśl żeby przeczołgać się przez ten lód ale w miarę blisko znajdował się słupek do którego się przytuliłam i dzięki któremu udało mi się wstać i powoli pokuśtykać do pracy.
Do teraz bolą mnie kolana a siniaki na długo będą przepiękne.

Uroki zimy.

Na koniec mój obiad.

Urlop dzień ostatni

Nim się obejrzałam i urlop mi się skończył.

Nie czuję żebym odpoczęła.Jutro będzie dla mnie dziwny dzień w pracy. Nie wiem czego się spodziewać. Było parę zmian. Miało być szkolenie i nie wiem czy było a nie dali mi znać czy też nie było szkolenia. Wręcz się boję że przyjdę do pracy a tam zarzucą mnie informacjami.

A co robiłam przez ostatni tydzień?

Dorwałam w swoje łapki taki mały zestaw.

Piłam. Piłam dużo herbaty i troszkę innych rzeczy.

Czytałam. Trochę książek, trochę mang.
W piątek nareszcie dostałam dużą przesyłkę z mangami zamawianymi jeszcze w grudniu.
Sprzątałam. 'Posprzątałam' moje zdjęcia, filmy i inne rzeczy na laptopie i dyskach zewnętrznych. Mieszkanie też trochę ogarnęłam. I stało się. Wszystkie kimona, pasy obi i inne takie rzeczy w końcu trafiły do szafy (niektóre czekały na to prawie dwa miesiące). I już nic się tam nie zmieści. Trzeba rozejrzeć się za nową, większą szafą.

W sumie to nie dużo. Ostatnio nigdzie nie wychodzę, poza spacerami z psem.

Jak nic się nie zmieni to czeka mnie powtórka z rozrywki i pod koniec lutego znowu tydzień wolnego. I już powoli kiełkują w głowie mi małe plany na ten czas. Nie, nie wyjazdowe. Może odkurzę swoją maszynę do szycia. Kto wie.

Urlop dzień pierwszy

Nareszcie się wyspałam. Z trudem wyczołgałam się z łóżka około godziny 10. Nie wiem kiedy ale zanim się zorientowałam była już godzina 14. Z moich małych planów udało się zrealizować tylko wypicie 6 kubków herbaty. I już była godzina 17 i czas na spacer z psem.

Teraz zastanawiam się co ja dzisiaj takiego robiłam bo dzień się kończy a dopiero była godzina 10 rano.

Nie bardzo dano mi cieszyć się wolnym, otrzymałam aż dwie wesołe nowiny dotyczące pracy. Pierwsza: będziemy mieć w tym tygodniu szkolenie na którym wypadałoby się pojawić. Problem w tym, że nie wiadomo dokładnie kiedy będzie i muszę stale być gotowa z telefonem w ręce żeby w ciągu 10 minut od otrzymania informacji ogarnąć się i dotrzeć do pracy co nie będzie łatwe.
Druga: także w tym tygodniu będą wymieniać nam wielką lodówkę na napoje i potrzebują ludzi do pomocy i muszę przyjść. W tym przypadku też nie wiadomo kiedy i o której więc z telefonem nie mogę się rozstać.

Tak oto ma wyglądać mój urlop i odpoczynek od miejsca pracy.

Na pocieszenie małe cusik.

Urlopowo

Od dzisiaj od godziny 15 mam urlop. Trzeba to uczcić.

Wybór padł na półsłodkie z 2012 roku.

Przez najbliższe około 8 dni mogę nie myśleć o gazetach. Mogę zapomnieć o pracy, o ludziach bardziej lub mniej pachnących papierosami, przesadnie wyperfumowanych i pokazujących brak poszanowania jakichkolwiek zasad uprzejmości wpychając się w kolejkę czy zdanie.

Miałam wcześniej napisać ale mi się przysnęło. W końcu mam prawo po maratonie trzech dni pod rząd wstawania o godzinie 2:30 rano.

Szkoda tylko że o 'wysłano' mnie teraz, kiedy nie mam zielonego pojęcia co mam ze sobą zrobić. Nie mam planów na najbliższe dni i tu nie chodzi o to że nie mam życia czy przyjaciół. Pewnie skończy się na czytaniu zaległych książek przy niewyobrażalnie dużej ilości herbaty. Może zabiorę się za jakieś większe porządki w mieszkaniu, nie wiem. A najlepsze jest to, że pod koniec lutego znowu mam tydzień wolnego. Nie żeby nie przyda się, odpoczynek jest potrzebny ale wolałabym móc sobie wybrać termin kiedy iść na urlop i wcześniej sobie coś zaplanować. Chociaż moje plany i tak nie wychodzą tak jakbym chciała. I to muszę zmienić. W tym roku może pojadę na koncert ale jeszcze waham się czy chce mi się jechać do stolicy. Nie wspominając że chciałabym wybrać się na cztery inne koncerty ale już teraz wiem że nie da rady. Zastanawiam się nad aż trzema konwentami na które raczej pojadę. No i jeszcze jeden wyjazd mnie czeka, gdzieś dalej, dużo dalej. To ostatnie niestety w dużej mierze nie zależy ode mnie. Trzymajcie kciuki żeby się udało.

Mój pies

Dawno nie było zdjęć mojego potworka. Jako że jest to w połowie 'zimowy' pies to teraz jest jedną z najszczęśliwszych istot w mieście.

Ta radość w oczach i miłość do śniegu.

Migdałki atakują

Od mojej ostatniej anginy minęło aż 4 miesiące więc moje migdałki stwierdziły że najwyższy czas pomęczyć się trochę a nawet bardzo.
I tak oto siedzę sobie z paskudną anginą i jeszcze gorszym kaszlem.
Rok się dopiero co zaczął a ja już jestem chora. No ale jak pani laryngolog stwierdziła że 5-6 razy w roku angina, i to do tego ropna, jest zupełnie normalne i nie mam co narzekać.