Pomajówkowo

Majówkę mamy za sobą więc postanowiłam coś napisać.
Część majówki spędziłam w pracy, standardowo. Na trzy dni wyrwałam się 'na pielgrzymkę' do Częstochowy. Pielgrzymką bym tego nie nazwała (jeżeli istnieje piekło to mam tam już zaklepany własny kocioł). Przez trzy dni chodziłam tam i z powrotem. Teraz nastąpi dużo zdjęć wrzuconych losowo.

 

Udało mi się trafić na festyn/jarmark czy coś takiego.

Maskotki nie kupiłam, ale wianek jest już mój.

No a wieczorami filmy. Nadrobiłam trochę zaległości. Było też trochę wina.

Trafiłam na przesłodką cukiernię z bardzo dobrymi herbatami. Ceny przystępne i ciastka bardzo dobre. Jak będę miała okazję na pewno się tam jeszcze raz udam.

Gorąco polecam.


Czwartek spędziłam w pracy. Piątek mogłam spać do bardzo późna. I na godzinę wieczorną udałam się na maraton Strażników Galaktyki. Przekonałam się bardziej do pierwszej części a i druga nie była zła. Warto było.

Sobota i niedziela odsypianie.
Bez szaleństw.

Tak sobie

Po paru dniach (i paru butelkach z procentami) stwierdzam iż kolejny mały (duży) kryzys mam za sobą. Chyba. Może to ten etap gdzie znajduję się w jego centrum, gdzie jest pozorny spokój. Czekam na kolejne załamanie, wiedząc, że cokolwiek zrobię czy nie zrobię i tak nadejdzie. I będzie jeszcze silniejsze od poprzedniego.

Mogłabym napisać o czymś, o nowych mangach, kolejnych zakupach, co jadłam, co widziałam albo o tym jak każdej minuty żałuję że oddycham.
Ale mi się nie chce.
Po prostu nic mi się nie chce

Jak długo jeszcze?

Czy ja komuś coś kiedyś zrobiłam złego?
Podobno mam stabilne życie.
- Mam dach pod głową. Mieszkam z rodziną - ojciec woli się napić, a matka czasami chyba żałuje że mnie urodziła. Nie, wcale nie widzę jak faworyzuje starsze rodzeństwo które ma mnie głęboko gdzieś.
- Mam stałą pracę, gdzie ostatnimi czasy nie czuję cię najlepiej. Na samą myśl, że mam przyjść do pracy skręca mnie w żołądku, a szef od czasu do czasu lubi o mnie zapomnieć np. kiedy są wypłaty, w sprawie urlopu lub kiedy trzeba poinformować o czymś ważnym.
- Mam drugą połówkę, a raczej miałam, bo od stycznia się do mnie nie odzywa, i nie wiem dlaczego. (Obecnie przebywa za granicą). Przykro mi, ale nie potrafię okazywać uczuć jak każdy inny zwykły człowiek (nie nauczono mnie - czytaj problem pierwszy), co nie znaczy że mi na nim nie zależało i nadal nie zależy.
- Znajomi? ZAPOMNIJ! Żaden z tak zwanych znajomych/przyjaciół/osób przed którymi próbowałam się otworzyć/osób z którymi spędziłam parę lat, się do mnie nie odzywa. Wszyscy ułożyli sobie życie w którym nie ma miejsca dla mnie.
- Zdrowie. To jest dobre. Za każdym razem wyniki badań są niemalże podręcznikowe, co nie zmienia faktu iż czuję się paskudnie. Stawy mi wysiadają, głowa boli codziennie, problemy ze spaniem, wieczny ból brzucha, wysuszone i bolące oczy. Mogę tak wymieniać w nieskończoność.

Nie mam co liczyć na jakiekolwiek wsparcie. Nie wiem dlaczego jeszcze żyję. Gdyby nie strach przed niepowodzeniem już dawno skończyłabym ze sobą.

Wiosna 2017

Piękną mamy teraz wiosnę.

Teraz wiem, że nie tylko ja nie umiem się ogarnąć w życiu, pogoda się pogubiła.

A co mogę jeszcze ciekawego napisać?
Otóż zapomniałam (jak co roku) o rocznicy powstania bloga. To już pięć lat.

Ilość butelek na zdjęciu jest całkiem przypadkowa. Była promocja przed świętami w pewnym sklepie a ja miałam bon który trzeba było wykorzystać. Nie, nie wypiję wszystkiego za jednym razem, ale od jutra mam 4 dni wolnego. Miałam jechać na koncert do stolicy ale życie układa się tak a nie inaczej i dojazdu nie udało się załatwić.

Wielkanoc

Miało być o czymś innym ale święta wyskoczyły.

Wszystkim tym którzy obchodzą Wielkanoc życzę smacznego jajka, mokrego dyngusa i takie tam.
Pozostałam życzę udanie spędzonych dni wolnych. Ja mam aż całe dwa i nie wiem co zrobię z taką ilością. Zaszaleję, wyśpię się bo we wtorek na 4 rano do pracy.

Kot

Tylko na chwilę wpadłam pochwalić się że jak wychodziłam wczoraj do pracy zaatakował mnie kot. Znienacka wyskoczył, podszedł do mnie i domagał się żeby go pogłaskać. I tak uczyniłam.
Pierwszy raz od ponad dwóch czy trzech lat mogłam pogłaskać kota.

Ostatnie dni, kolejne zdobycze i małe przemyślenia

Znowu się zapuściłam z pisaniem.
Jakoś nie miałam czasu. Praca poświęca dużo energii i czasu. Ludzie bywają męczący. Zadają głupie pytania. Najlepiej żeby w jednej sekundzie sprzedawać bilety trzem osobom, dwóm innym lotka sprawdzać i drukować inne kupony a trzem innym pomagać w wyborze kolorowej gazetki poniżej 3 zł i pięć razy powtarzać jedną rzecz. Stale trzeba dokładać towary, przyjmować dostawy. Po takim dni przychodzę do domu i śpię. 
Teraz trochę choruję. Pozostały mi resztki kataru, mieszane uczucia do jedzenia (średni brak apetytu) i paskudny kaszel.

Czasami zdarzają się też pojedyncze dni wolne. Najczęściej w tedy wychodzę na mały spacer po sklepach. I kupuję takie rzeczy:

 

 

 Widziałam także ciekawe rzeczy które może zakupię po wypłacie

 

Kubek idealny dla mnie

Miałam też przypływ twórczości podczas przygotowywania obiadu w zeszłym tygodniu i skończyło się to takim oto dziełem

Oraz spróbowałam ciekawego drinka składającego się tylko z coli, rumu i soku pomarańczowego

Mam też dużo więcej czasu na głupie myśli. Prawdę mówiąc to od października nie miałam żadnego kontaktu z niektórymi ludźmi, z ludźmi którzy parę miesięcy temu byli dla mnie najważniejsi i dla których myślałam, że coś znaczę. Myliłam się. Zero kontaktu z ich strony pokazał jacy są naprawdę.

Na koniec włosy, nie nie moje.

Dzień kobiet

Dzień się kończy, mogę napisać parę słów.

Rano na 4 do pracy. Jakoś tam minęło, wszyscy oczywiście życzyli najlepszego i takie tam. Czasami ludzie moją normalne odruchy.
Z okazji dnia kobiet do stałego klienta kupującego lotto dostałam batonik w prezencie a od przedstawiciela z papierosów miętowe pastylki(bardzo dobre)

Od szefostwa dostałam kwiatek

W domu czekał na mnie kawałek omletu na jabłkach (nie, nie cały)

A sobie sprawiłam taki prezent

Wszystkim kobitkom, dużym i małym, życzę wszystkiego najlepszego i żeby każdy dzień był małym dniem kobiet.

Małe błyskotki i takie tam

Powróciłam ja. Nie wiedziałam jak się zabrać do napisania tego. Ogólny zarys powstał już jakiś czas temu, ale nie potrafiłam się zebrać w sobie na rozwinięcie tego (wewnętrzny leń wygrywał).
Czym mogą być małe błyskotki? To proste. Małe błyskotki czyli biżuteria. 

Przy okazji wcześniejszego przeglądu pudełek dokonałam też małego sprawdzenia biżuterii. Sama już nie wiedziałam co mam. Na dzień dzisiejszy jestem też pewna, iż część mojej kolekcji zaginęła. Po prostu nie wiem gdzie jest parę łańcuszków 'tych droższych'.

Na początek kuferek. Jest tam mnóstwo bransoletek, kolczyków i innych takich 

 Tak wyglądała część jego zwartości przed poukładaniem

 A tak po wstępnym sortowaniu

Kolejne błyskotki już wcześniej wisiały na tablicy. Część ze zdjęcia powyżej też się tam znalazła.

Stale coś nowego na niej wieszam

Są jeszcze dwa pudełka

Pełne wszystkiego. Boję się do nich zaglądać. Zgaduje że są tam poplątane, poprzerywane łańcuszki, kolczyki bez pary, wstążki, tasiemki i temu tam podobne.
Coś w tym stylu:

Są też obróżki, które sama zrobiłam.

Na półkach ukrywają się między innymi kolczyki i kuferki (które też lubię zbierać)

i Stanisław załapał się na zdjęcie.
Każdy kuferek coś w sobie skrywa

To chyba tyle. Dużo tego jest, muszę wykombinować jak to wszystko przechowywać z jednym miejscu no i znaleźć te zaginione.

Tak na koniec miłe zaskoczenie. Mój profil na Pintereście dzisiaj osiągnął 500 obserwatorów. Co zabawne, na początku (przez chyba z rok) było tylko dziewiętnastu a przez ostatnie miesiące ta liczba tak strzeliła. Mogę pozwolić sobie na małe świętowanie.

Może nie wygląda do końca tak jak miał ale koktajl bananowy z kawałkami czekolady mleczno-truskawkowej był bardzo dobry.