Jaki był Mochicon?

Spokojny.

Zacznijmy od początku.
W piątek wbrew planom położyłam się troszkę późno spać, bo po północy a w sobotę o godzinie 2 rano pobudka.
Wiem, zwariowałam. Ale nie chciało mi się w piątek myć włosów.
Na spokojnie przygotowałam się i tym razem byłam na przystanku na 12 minut przed autobusem.
Po dwudziestu minutach byłam w Bytomiu. Miałam okazję przejść się krętymi uliczkami zanim ujrzałam szkołę. Jako że było jeszcze trochę przed 7 udałam się do pobliskiego sklepu po drobne rzeczy.

 Akredytacja przebiegła szybko, jeszcze szybciej udałam się do sleepa. W boxie miałam figurkę z Totoro, maskę, batonika, małą colę, wisiorek który zamieniłam na wisiorek z Sailor Moon, kubek i przypinkę. Spokojnie rozłożyłam się z rzeczami, przebrałam się w yukatę i nastało czekanie.

Widok z okna gdzie miałam swoje rzeczy.
Tak się złożyło że dwie osoby rozkładające się z rzeczami obok mnie też miały yukaty, tylko ręcznie szyte ale bardzo dobrze wykonane. O ile chłopak sam się ubrał to dziewczynie zawiązałam obi.

 

Pierwszy panel miałam dopiero o godzinie 11 a było dopiero coś po 8.
Tak wyglądał sleep.

Chodziłam po szkole i przypominałam sobie wcześniejsze konwenty w tej szkole. O 10 udałam się do sali origami gdzie zostawiłam tak trochę papierowych żurawi.

Na panelu o 11  może nie była pełna sala, ale ludzie byli i podobno dobrze się bawili.
Jedna osoba napisała idealne 'e'

 

 Godzinna przerwa i kolejny panel. Tym razem było jeszcze więcej ludzi, myślę że też się bawili.

Mając czas dla siebie udałam się na improwizację, wytrzymałam połowę bo głód mnie dopadł. Z niewyspania momentami lekko reagowałam z opóźnieniem.
Tak wyglądała moja yukata.

Nastał czas zakupów. Mangi, pocky i mochi.

Spotkałam też paru dawnych znajomych, trochę pogadaliśmy. Coś w stylu: 'no odezwę się  i takie tam' a i tak wiem że nie napiszą.

Wskoczyłam w coś wygodniejszego i posiliłam się chemią w kubku.

Tak, moje włosy wyglądają tragicznie.

Następnie herbatka z kulkami i cosplay.

Na cosplayu nie było dużo ludzi, miejsce prawie w pierwszym rzędzie. Trwał tylko godzinę ale i tak ledwo wysiedziałam. Stawy dały o sobie znać.

Do godziny 23 chodziłam trochę tu trochę tam. O 23 fireshow.

Zobaczyłam jak tam się rozkręca Vixa.

Następnie poszłam na panel o japońskich straszydłach. Prowadząca trochę odbiegała od tematu i czegoś mi brakowało w tym co mówiła, ale  nie był panel zły.

Po północy na vixie nadal było mało ludzi, udałam się pośpiewać.

Przez około godzinę darłam gardło do piosenek z Disneya, trochę polskich i nawet udało mi się wymusić zaśpiewanie Rammstein a dokładniej Sonne. Po pierwszej wyprosili nas bo chcieli spać.

Nie mając co robić bo na creepypastach rozmawiali o atomówkach i takie tam poszłam spać.
Ludzie w sleepie grali w wojnę. część spała. Przez jakiś czas opowiadaliśmy sobie kawały i wskoczyłam do śpiwora.

Coś po godzinie 6 rano obudziły mnie potworne skurcze łydek, jeden po drugim.

Po cichutku ogarnęłam się i poszłam szukać wrzątku w celu zalania kolejnej chemii w kubku.

O 8 ostatni mój panel. Przez pierwsze 35 minut nikogo nie było. Potem aż trzy osoby się pokazały. Puszczałam głupie filmiki z japońskich teleturniejów a potem przeszłam do aktualnego panelu.

Poszłam się spakować. Następnie znowu chodziłam bez celu. Odebrałam zwrot za prowadzenie paneli. Udało mi się załatwić transport do domu autem.Coś jeszcze kupiłam. Poniżej różne zdjęcia w losowej kolejności.

I po godzinie 14 byłam już w domu.

Ogólnie oceniam konwent na mocną czwórkę z małym plusem.

Były lekkie zawirowania z rozpiską atrakcji, ludzie nie przychodzili na te godziny co mieli, ale wystarczyło sprawdzić dokładniej o której prowadzi się panel.
I przez cały czas brakowało mi ludzi. Nie jest to może duży minus. Szkoła duża więc nie było czuć tego ścisku jak na ostatnich dwóch konwentach na jakich byłam. 
No i musiałam spotkać pana M z dziewczyną bez własnego zdania i osobowości panią A.
Inni się dziwili dlaczego nie utrzymuję z nią kontaktu ale jak już pisałam będzie ślepo szła za M więc nie pytając się co u mnie nawet nie spojrzała na mnie mijając mnie na schodach. Ogólnie od innej osoby dowiedziałam się że: 'mam znowu focha o byle gówno', 'to ja jestem ta zła' i 'że za chwilę mi przejdzie'. Jest mi przykro że ludzi których znałam wiele lat teraz traktują mnie jak powietrze bo to ja się obraziłam. Niestety, nie przejdzie mi tak szybko jak myślą i już ich nie potrzebuję. Mogą mnie traktować jak obcą, ja to mam gdzieś.

Wracając do konwentu, a raczej po konwencie. Senność do dzisiaj mnie trzyma. Nie wiem jak wytrzymam jutrzejszy wyjazd. Piętnaście godzin autokarem. No i znowu muszę się spakować. Szkoda że wyjeżdżam bo ominie mnie konwent w Krakowie na który bardzo chciałabym jechać.

Na koniec moje łupy

 

Przygotowania do konwentu

Już jutro konwent.

A ja w lesie.

Muszę jeszcze dopieścić materiały na panele. Tak, prowadzę tylko 6 godzin atrakcji.
Gdzie ja miałam rozum zgłaszając to wszystko?

Teraz ładuję moje cztery powerbanki, mój kochany telefon długo nie pociągnie bez prądu.
Muszę się spakować. Tym razem będę miała małą walizkę

Będzie to debiut tej walizki.

Różki i wianek gotowe. Yukate już wybrałam. Biłam się z myślą czy nie zabrać ze sobą dwóch ale muszę mieć jeszcze trochę miejsca wolnego na łupy.

Standardowo śpiwór i materac też już czekają.

No i czeka mnie jutro pobudka o 4 rano lub jeszcze wcześniej.

Firmowy grill

Tylko na chwilę zaglądam z informacją o firmowym grillu. Trochę czasu minęło. Piszę dopiero teraz ponieważ przygotowuję się do konwentu i atrakcji które będę prowadzić. Co mnie pokusiło żeby zgłosić aż 6 godzin atrakcji? Wracając do grilla.

Padł pomysł, ludzie się zebrali i stało się.

Było miło.

Niestety na następny dzień rano odkryłam iż jeden ząb mi się ułamał. Nie wiem czy podczas grilla czy śniadania następnego dnia. No i 260 zł zmieniło właściciela.

Upał a moje migdałki

Jest ciepło, bardzo ciepło. No i co mogłam zrobić? A rozchorować się.
Tradycyjnie zaczęło się od migdałków, lekko bolały. Płukanie płynem typu Listerine nie pomogło. Jak tylko dotarłam do pracy nos zmienił się w odkręcony kran, głowa zaczęła boleć a za oczami piekło. Nie wspomnę już, że mam tak wysuszone gardło że prawie mówić nie mogę. Znowu.

I kolejny raz będę się męczyć przez najbliższe dni bo moje kochane migdałki mają być tam gdzie są. Są nie do ruszenia, bo według laryngologa takie powiększone na prawie całe gardło z częstymi anginami ropnymi to normalna rzecz, mam nie dramatyzować i zwykła witamina C powinna mi wystarczyć. Rada lekarza - jeść witaminę C, ale tę w tabletkach, owoców nie jeść bo są złe.
Nadszedł czas na zmianę lekarza, tylko te kolejki.

Że też musi być tak ciepło.

Co nowego?

Kolejny raz zaszalałam i kupiłam sobie kimono.
Nie takie zwykłe, bo furisode. Część zdjęć 'pożyczone' z internetu.

 

Kuchenne eksperymenty odcinek pierwszy. Zapiekanka z brokułami

Może zabiorę się za gotowanie?
Meh... Jestem zbyt leniwa. A może jednak.

Od czasu do czasu napada mnie myśl i chęć zrobienia czegoś. Rzadko bo rzadko, ale jak już się uprę to zrobię.

Będąc w pewnym sklepie zobaczyłam brokuła w promocji, w ciągu paru minut do koszyka powędrowały jeszcze ser i śmietana 18%.


Zapiekanka prosta w zrobieniu.
Aż całe dwa kartofle obrałam i podgotowałam (lepsze są na pół surowe). Następnie pokroiłam w talarki. Brokuła też podgotowałam. Kostkę sera starłam, pół odłożyłam a drugie wymieszałam ze śmietaną, dodałam parę kropel wody żeby nie było za gęste.
Teraz zostało wszystko połączyć.

Naczynie żaroodporne wysmarowałam masłem, wyłożyłam pierwszą warstwę z kartofli, następnie brokuł i część potartego sera. Jak już ułożyłam drugą warstwę na samą górę wylałam ser wymieszany ze śmietaną.

Moje dzieło siedziało w nagrzanym do 180 stopni piekarniku aż ser się zarumienił.

Tak wyglądało:

Tak długo zabierałam się do skończenia tego wpisu (ponad dwa tygodnie) że w między czasie zrobiłam drugą zapiekankę. Tym razem użyłam kartofli ugotowanych dzień wcześniej i śmietany 30%:

Obie były dobre, jednak pierwsza wersja wyszła mi chyba lepiej.

Jak to jest z tą motywacją

Moja motywacja zdechła już dawno temu.
Mam pomysły, plany o czym chcę napisać, ale nie mogę siąść i napisać tego.
Od ponad trzech tygodni piszę jeden wpis, mam tam może cztery zdania napisane i koniec. Blokada się uruchomiła i za nic nie potrafię zabrać się do skończenia tego.
To nie jest rekord jeżeli chodzi o odkładanie rzeczy. Dzisiaj dało mi się schować do szafy dwa płaszcze i wszystkie pary zimowych butów. Tak! Zimowych! Codziennie je widziałam, codziennie myślałam żeby je schować i codziennie nie potrafiłam tego zrobić.
Nie wiem co sprawiło że dzisiaj nastał ten dzień. Może fakt iż w końcu przyszły do mnie zamawiane na początku maja mangi, dosyć dużo (prawie 20 sztuk) a może w drugą stronę i złość powstała z faktu, iż kierowniczka ma do mnie pretensje, że źle oddane gazety i to moja wina a sama zapomina że zwroty gazet ostatnio robiłam z nową osobą, a może to że wszystkie moje plany rekreacyjno-wyjazdowe poszły się bujać z wielu przyczyn i po raz kolejny przekonałam się, że nie ma co liczyć na innych ludzi.
Wisienką na torcie rozbuchanej rozpaczy i smutku jest informacja o pierwszych atrakcjach na konwencie na którym się pojawię. Wszystko fajnie, ale nagle okazje się że są pewne atrakcje które zgłaszałam w marcu i że ktoś inny je prowadzi a ja do tej pory nie dostałam informacji z moimi zgłoszeniami. Dokładniej to chodzi o to iż są to atrakcje rzadko spotykane na konwentach i nie uwierzę że nagle ktoś wpadł na ten sam pomysł co ja i zgłosił to wcześniej. Żeby nie było zgłoszenia wysyłałam w dniu ogłoszenia takiej możliwości. Mogliby chociaż odpisać że dziękują albo coś.
I jak ma się czuć człowiek taki jak ja? Człowiek który zawsze czuje się gorszy, który sam już ze sobą nie wytrzymuje.
Czasami ciężko jest mi zmusić się do zrobienia prostych rzeczy bo nie widzę w nich sensu. 
Łatwiej jest wrzucić takie teksty

To tylko ułamek z tego co dzieje się w mojej głowie

Co było wczoraj

Miało być o czymś innym.
Ale w dniu wczorajszym było zakończenie zajęć z japońskiego, czyli matsuri.

Nie, nie poszłam na nie. Przecież mam zakaz wstępu do tamtego budynku i zakaz rozmów z Japonką.
Musiałam niestety przejść obok budynku żeby dojść do pracy i oddać klucz który nie będzie mi potrzebny aż do 13 czerwca. Tak, mam wolne.

Przed budynkiem były jakieś trzy stoliki gdzie prawie nikogo nie było. Wracając też rzuciłam okiem. Troszkę było ludzi w środku a i nawet udało mi się zobaczyć z daleka przez okno tę wielką wystawę 'yuokaty'. Jak dobrze widziałam były trzy YUKATY na manekinach i tyle.

Plakat, który miałam na nieszczęście widzieć, był ładny, dopasowany do tematyki większości dostępnych atrakcji, tu nie mogę się doczepić. Doczepić się mogę do tego wielkiego błędu jakiego dopuścili się tworząc plakat, przecież pomagał im człowiek który studiował na uniwersytecie tłumaczenie angielski i japoński z elementami kultury, czy jakoś tak. Nie wiem który geniusz stwierdził że pisze się youkata, wiem, że tak się nie pisze. Ale moje zdanie się nie liczy.

W tym roku. jak wynikało z plakatu, tematyka była bardziej o podróżach i pierwszy raz część z atrakcji była osobno płatna. Także w tym roku nie było rozdania dyplomów i uczniowie nie 'przygotowali' podziękowania dla Sensei w postaci przedstawienia czy czegoś podobnego. Zabrakło tej ważnej rzeczy, która była powodem powstania matsuri. Co ciekawe o godzinie 13, idąc do pracy, widziałam Japonkę, która oddalała się od wydarzenia z inną osobą wyraźnie nie zainteresowana całym wydarzeniem.
Całe to matsuri powstało żeby podziękować osobie która przyjechała aż z Japonii uczyć i pokazać czego uczestnicy się nauczyli przez cały rok. Według plakatu tego nie było tym razem.

Poza oklepanym origami,  kamień papier nożyce, dostępną zieloną herbatą był też konkurs wiedzy o Japonii, znając tego pozbawionego kręgosłupa moralnego gada pytania były te same co w poprzednich latach, a dokładniej te które ja wymyśliłam. Jakby ktoś nie pamiętał przez ostatnie trzy lata też prowadziłam ten konkurs.


To są niestety tylko moje domysły. Nie byłam w środku, nie widziałam co się tam dzieje ale wiem na pewno że dużo zmienili, czy na dobre zobaczymy.

Pewnie już w poniedziałek będą się chwalić jaki to wielki sukces odnieśli.
Dla mnie będzie to banda chamów pozbawiona szacunku dla przestrzeni osobistej drugiego człowieka, nie licząca się z innymi, pracująca w budynku który kulturę ma tylko w nazwie.

Kolejne kimono

Mam dzień wolny to musi padać. Takie już moje życie.

Ale nie o tym.

Znowu kupiłam sobie kimono.