Tsuru Japan Festiwal 2017

Nareszcie zabrałam się za Tsuru.

Zacznijmy od tego iż zakupiłam sobie bilet VIP. A co stać mnie na odrobinę luksusu.

 Ale było mi mało więc załatwiłam sobie wcześniejsze wejście w piątek wieczorem.

Wyjątkowo pakowałam się nie w czwartek czy piątek ale już we wtorek miałam przygotowane rzeczy, które planowałam ze sobą zabrać. W piątek miałam na 4 rano do pracy, planowałam jakąś godzinkę po pracy przespać ale się nie udało. Pamiętając jak w zeszłym roku uciekł mi autobus przygotowałam się dużo wcześniej co skończyło się tym iż pojechałam pół godziny wcześniej do Katowic. Mając więcej czasu zjadłam mały obiad (bułka z  herbatą) i udałam się na stanowisko z którego miałam jechać do Rybnika. A tam zaskoczenie. Była dwa busiki. Zamiast o 20:15 pojechałam 10 minut wcześniej pośpiesznym. Kierowca był tak miły że nie prędko zapomnę podróż. Widać było po jego zachowaniu że kocha swoją pracę. Będąc przed 21 pod szkołą i myśląc że mam dużo czasu wybrałam się do sklepu obok po jakiś sok. 
Wchodzę do szkoły (trochę padało i wpuścili ludzi na korytarz) a tam ludzie jakieś 20 osób, na pierwszy rzut oka wszyscy poniżej 20 lat, głośni i już miałam ochotę jechać do domu.
Coś po 22 mogłam udać się na poszukiwanie kawałka podłogi żeby móc iść spać.
Trafiłam na drugie piętro, w sali po lewej stronie byli cospleyerzy po prawej rozłożyli się kolejni. 

Jedni i drudzy kończyli swoje stroje (lub zabierali się za nie). Nie pamiętam kiedy zasnęłam. 
Moje włosy w piątek

W sobotę o 7 rano pobudka, ogarnąć się i po boxa i resztę rzeczy. 

Karty z Naruto wymieniłam na inne. Bo tak. 

W tym zamieszaniu dostałam dwa identyfikatory.

Przeniosłam się też do sleepa VIPów. 

Własne okno kaloryfer i gniazdko. Szkoda tylko że był on za samym dole w budynku B i żeby dostać się do niego za każdym razem trzeba było wejść jednymi schodami na drugie piętro i następnymi zejść na sam dół. 
Zjadłam śniadanie i o godzinie 9 wyruszyłam rozejrzeć się. Uwagę przykuło stoisko w Game Over. To jest i zawsze będzie obowiązkowy punkt na konwencie. Cała szafa przecenionych mang, masa gier i duży wybór pocky, mochi w miarę przystępnej cenie. 

Oj i tu posypały się pieniądze. Pierwsza część mang i pocky zakupiona. 
Przeniosłam się na stanowisko obok do Komiksiarni. 

Tu też zostawiłam trochę pieniędzy. Zaniosłam do sleepa rzeczy. Następnie dorwałam stoisko Waneko i nabyłam kolejne 9 mang.
Postanowiłam że udam się na każdą atrakcję, panel który będzie wydawał się ciekawy. I już o godzinie 11 zamiast iść na panel wolałam zagrać w Cards Against Humanity.

Moje włosy tak wyglądały w sobotę

Oczywiście trzeba było kupić herbatkę
 

Udałam się na panel Japonia w pigułce (częściowo), Wyjazd do Japonii, Koszty wyjazdu do Japonii, O Yukacie. Na tym ostatnim prowadząca rozłożyła przede mną część swoich skarbów.

 

i wręcz wymusiłam na niej żebym mogła się sama ubrać w yukatę 

a następnie ubrałam jeszcze inną osobę i na koniec poskładałam jej wszystko. 

 

Do godziny 20 miałam czas. Padło na sushi, darmowe bo był bon

Czekając na nie zawędrowałam do ultrastara. Tam niestety się rozczarowałam. Grupa dzieci(średnio 16-17 lat) nie puszczała mikrofonów i nie pozwalała zaśpiewać nic normalnego. Leciały same openingi z anime. Nic do nich nie mam ale są też inne piosenki. Zawiedziona udałam się znowu na stoisko Game Over a następnie odebrałam sushi

Spróbowałam też nowy smak energetyka, którego nie mamy dostępnego w sprzedaży w pracy

I wykorzystałam bon na herbatę

Cosplay przeleciał w miarę dobrze. Zrobiłam dużo zdjęć ale telefon się obraził i żadne nie jest dobre.

Miał być też pokaz fireshow ale deszcz nie pozwolił na to. Ja zadowoliłam się rozmową przy zapiekance z ludźmi VIP z Mochiconu. Szybko coś zjadłam i udałam się na wixę. Trafiłam na belgijkę. Zaraz po tym tańcu nawiedziłam panele jednej dziewczyny o creepypastach i urban legends (zawsze co konwent robi to samo). Tylko tym razem się zdziwiła jak jej nową prezentację zjadło (bardziej wyglądała na niedokończoną). Nie pamiętam o czym była dokładnie rozmowa ale jak rzuciłam hasło że w japońskich toaletach nie do końca wiadomo czy tam woda podmywa czy język jakiegoś potworka się produkuje cała sala padła ze śmiechu i dostałam brawa. Chciałam iść na japońskie reklamy ale sen był silniejszy. 
W niedzielę o 7 rano pobudka, spakowałam się, zjadłam zupkę na śniadanie. Kolejna herbata

i udałam się na Lekcję języka japońskiego, Wykład z kultury japońskiej angielsku i Kaligrafie.

 

 

Dawno nie pisałam i wyszłam z wprawy.
Następnie ostatnie zakupy i spakowałam się do końca, nie miałam za bardzo z kim się żegnać bo prawie nikogo nie znałam poza jedną osobą ze sleepa VIP którą poznałam na wcześniejszym konwencie i może dwoma innymi osobami. Udam się na przystanek. Kiedy przyjechał busik było małe zamieszanie w bagażami. Kierowca niestety był inny i był bardzo nieszczęśliwy że musi pracować w niedzielę, bardzo marudził. Niestety w Katowicach na oczach uciekł mi autobus do domu i musiałam czekać pół godziny. Coś około 16 byłam w domu, zmęczona ale i szczęśliwa z zakupów.

 

Wiem, że zaszalałam ale planowałam dużo kupić.
Jeszcze zawartość boxa

Starałam się też robić dużo zdjęć, na koniec poniżej 'te lepsze'

Blue

A tak poważnie to nie chce mi się.
Miałam napisać o jednym wyjeździe o drugim wypadzie na 2 dni i o paru innych rzeczach a mi się nie chce nawet oddychać.

żyję, mam się dobrze, wszystko jest ok

Sama się oszukuję

Wkrótce napiszę coś więcej, może...

Samotne 30

Takie było moje 30 urodziny. Sama z dziwnymi myślami.
W pracy zapomnieli, rodzina lepiej nie mówić. Ba, z banku dostałam życzenia.
Teraz siedzę i mam przed sobą wczorajsze ciastka, które muszę sama zjeść.

30

Kto by pomyślał. Dożyłam 30.

 A mogło być tak dobrze. Szkoda.
Zawsze jest plan B

Taaa...
Bądźmy poważni. Jeszcze parę lat i kotów (nie tylko tych w głowie) potrzeba.
30 na karku i nie mam dzieci. Uf... tyle dobrze, to jest ostatnia rzecz jaką bym chciała.
W sumie to mam pracę, gdzie traktują mnie jak popychadło, mam dach nad głową, wynajmowany, nie jestem sama, uczucie że ktoś mnie obserwuje nie znika. Czego mogę sobie życzyć? Wszystko mam. Czy na pewno?
Rodzina ma mnie gdzieś.
W pracy mają mnie gdzieś.
'Znajomi i przyjaciele' mają mnie gdzieś.

Zaraz, najpierw trzeba mieć przyjaciół, ba znajomych. Ja mam takich co się nie odzywają do mnie od ponad roku. Nie przejęli by się nawet moją śmiercią.

Nie moje ale takie prawdziwe. Nawet rodzice nie odzywaliby się do mnie gdyby nie fakt że muszą mieszkać razem ze mną bo nie mają innego wyjścia.

Podsumowując. Nie mam nikogo. Rodzina mnie nie trawi a zwłaszcza matka codziennie pokazuje jak bardzo mnie nienawidzi i obwinia za wszystko co złe co ją w życiu spotkało. Ślepa nie jestem. 
Ludzie którzy byli dla mnie wszystkim wypięli się na mnie rok temu i do tej pory nikt nie odezwał się. Kiedy oni potrzebowali ja byłam, słuchałam, pomagałam ale kiedy role się odwróciły zostałam sama.

Tylko ja...
i Zbigniew...

 

 i butelka wina...

Na ciastko będzie jeszcze czas

Czekam tylko jak tragedia mnie spotka w tym roku,(jakby ktoś nie wiedział to co roku w ten dzień wyjątkowo bardzo obrywa mi się za to że jestem, ZAWSZE)

Kwiatek

Mając tydzień wolnego zabrałam się w sobie i posprzątałam trochę w pokoju, widać podłogę!.
Także kwiatek który przygarnęłam i smutnie przeleżał zwinięty przez tydzień doczekał się odpowiedniego ułożenia

 

 

Psuje się

Znowu jest źle. Psuje się wszystko dokoła mnie, psuję się ja sama. 

Sama już nie wiem co i jak. 

Spać nie mogę, oddychać nie mogę. Jak nie brzuch to nogi jak nie nogi to głowa i ni oczy też nie dają o sobie zapomnieć. A i są takie dni, że wszystko boli. I jeszcze w gardle czuję jakby mi coś rosło. Jest źle. Może w końcu uda mi się wybrać do mojej lekarki. Brak sił i czasu robi swoje. Lekarka spojrzy tylko na kiepską morfologię, najpierw muszę ją zrobić, ale i tak już wiem że żelazo będzie dużo poniżej normy, nie wspominając o reszcie. Pewnie usłyszę coś w stylu "proszę dalej brać leki i przyjść za rok" Taa, tylko leki nie bardzo pomagają, czuję się po nich gorzej.

Najchętniej to nie wychodziłabym z łóżka. Nie mogę patrzeć na ludzi. Ogarnia mnie panika i przeczucie że wszyscy są przeciw mnie, nie mam na kogo liczyć.

Odwiedziny z Japonii

Zaskoczenie.
Odwiedzili mnie Japończycy którzy uczyli dwa lata temu, tak ci sami o których mogę powiedzieć że są moimi japońskimi rodzicami. Przyszli do mnie do pracy, pokazać się i pochwalić że znowu przyjechali do Polski. Wyrazili smutek, że nie mogą uczyć w tym roku w tamtym pseuo centrum kultury bo jest już ktoś inny i że bardzo źle że ja już tam nie chodzę, a i ostatnie matsuri było wielką porażką (to ich słowa - nie chcę znowu być oskarżona o coś czego nie powiedziałam).
Dostałam też mały prezent

I jak tylko nadarzy się okazja nie zawahają się poprosić mnie o pomoc w prowadzaniu dodatkowych zajęć które będą odbywać się w innym mieście. Nie jest tak źle, tylko godzina jazdy autobusem.

Palmiarnia w Gliwicach

Jakiś czas temu miałam okazję odwiedzić Palmiarnię w Gliwicach. Bilety bardzo tanie a jest co oglądać.
Zdjęcia robione burakiem.