Karuzela uczuć

Już nie wiem co mam myśleć. Jak co tydzień głowę zajmuje mi jedna osoba. Znowu siedzieliśmy po japońskim w B. i było zabawnie. Dowiedziałam się, ze Pan A jedzie z nami pierwszego maja do P. i już się nie mogę doczekać. Cieszę się na ten wyjazd ale i się boję. Zastanawia mnie jedna rzecz. Kto zaczął się już domyślać, ze on mi się podoba. Boję się,że ktoś się domyśli w wygada. Przecież nie mamy ze sobą prawie nic wspólnego. Nasze zainteresowania się tak różnią, że szybko wyczerpały by się tematy do rozmowy a ile też można rozmawiać o szkole. Gubię się w moich uczuciach. Raz chciałabym żeby wiedział a raz myślę, ze jest dobrze tak jak jest czyli radość sprawia mi fakt ze mogę z nim porozmawiać i posiedzieć na lub po japońskim. Już sama nie wiem czego chce. Najlepiej żeby nigdy się o tym nie dowiedział

I znowu

A już myślałam, ze będzie dobrze. Myliłam się. Znowu dopadły mnie dziwne myśli. Odechciało mi się wszystkiego. Najchętniej zamknęłabym się w pokoju z moim laptopem i słuchała cały czas muzyki. Na długo mi nie pomogło 'wygadanie' się z problemów.
Już nie ogarniam powoli tego wszystkiego. Znajomi mnie olewają, jakbym była powietrzem. Nikt się nie odezwie. W pracy mnie denerwują. To że jakimś cudem zdałam prawo jazdy nie oznacza że zaraz sama będę jeździła dostawczym autem przez pół Polski sama, ale kierownik chyba tego nie rozumie. Dobra pojadę sama, zgubię się parę razy i rozwalę auto i przy okazji towar. Mam to gdzieś. Niech tylko w końcu zabierze się za swoją robotę bo mam już dosyć robienie tego co mu szef kazał zrobić.

Chciałabym zniknąć, tak po prostu. A jeżeli to nie jest możliwe to żeby przynajmiej przejechała mnie jakaś ciężarówka.

Zmiany

Dużo się działo przez ostatnie dwa dni. Dowiedziałam się wielu rzeczy. A najważniejsze to w końcu mogłam wyrzucić z siebie wiele rzeczy.
Piątek minął spokojnie. Nie widziałam Pana A na japońskim, miał być potem w B. ale nie przyszedł, był zmęczony. Nie chciałam z nim pisać więc poprosiłam Ł. ale i tak potem pisałam z Panem A. Rozmowa skończyła się na tym ze w tym tygodniu po japońskim idziemy do B. na piwo. Nie wiem, odnoszę czasami wrażenie, że mnie unika. Wysyła sprzeczne sygnały i się gubię. Jak mam sobie dać z nim spokój?
 Jednak pojechałam do G. spotkać się ze znajomymi i dobrze zrobiłam. Wszyscy po kolei mówiliśmy o swoich problemach. Powiedziałam prawie wszystko. Fakt z nadgarstkami zatrzymałam do siebie, oraz parę innych rzeczy.
Usłyszałam też dużo rzeczy o których nie miałam pojęcia. Jedna znajoma zrobiła to czego ja nie potrafię. Załamana wzięła nóż i ... ma teraz problemy z ręką. Czeka ją leczenie. Ale ciesze się, że powiedziała nam o tym i że w ostatniej chwili pomyślała o nas powstrzymała się od pocięcia drugiej ręki. Każdy z grupy ma problemy, teraz wiem, ze mogę liczyć na nich i że mnie nie wyśmieją.
To jednak nie zmienia faktu, ze czuję wielka pustkę Nie potrafię być szczęśliwa. Niedziela dla mnie nie istniała, prawie całą przespałam. Dzisiaj w pracy jest nudno, powiedziałam już, ze nie będę wykonywać pracy od kierownika.
Zaczynam zastanawiać się czy wyjazd do B. na cztery dni jest dobrym pomysłem, mam wątpliwości czy jestem im potrzebna czy będę znowu tylko zawadzać.
Potrzebuje zmian i to natychmiast.

Gdzie ta burza?

Zapowiadana była na wczoraj burza. Nic nie było. Dzisiaj też ma być. Pogoda na to nie wskazuje. Ale tak na prawdę czekam na burzę w moim życiu. Potrzebuję się wyładować, żeby móc cieszyć się lepszym powietrzem.
Znowu zbierają się problemy, kiedy już myślę, że się 'zresetuję' okazuje się, ze to fałszywy alarm. Duszę to wszystko w sobie. Jeszcze trochę i pęknę jak bańka mydlana.
Wczoraj był dziwny dzień. Nie byłam ani smutna ani wesoła. Miałam dobry humor. Wszyscy byli zmęczeni, zdenerwowani i nic mi się nie chciało, a ja nic, po prostu miałam dobry humor.
Praca jakoś przeleciała, na japońskim było mało osób, ale było zabawnie. Jedne co mnie zdenerwowało to fakt, że jak próbuję wybić sobie z głowy Pana A to wszystko się mści na mnie. Wczoraj doszedł do wniosku, ze usiądzie obok mnie. I jak mam nie patrzeć w jego stronę? Nie rozmawiać z nim? Starałam się.
Od jakiegoś czasu na przywitanie ze znajomymi nie przytulam się, nie zawsze, ale po prosto przestałam. Jak ktoś będzie chciał to mnie przytuli, ale nie odwzajemnię tego. Tylko jeszcze w przypadku Pana A mi się nie udało odmówić. Beznadziejny przypadek pseudo zauroczenia, bo miłością tego nie nazwę. Nigdy.
Tradycyjnie poszliśmy do B. gdzie siedzieliśmy w skromnym gronie. Pierwszy raz od jakiegoś czasu poszła z nami K. i się zaczęło. Jak później przyszedł Ł. to razem w trójkę żartowali sobie, ale przecież nie mogłam się wcisnąć między nimi bo od razu zauważyliby coś.
Nie chcę się tak więcej czuć. Nie chcę więcej przez to przechodzić.
Wyobrażam sobie za wiele. Wczoraj pomyślałam znowu, ze jestem tylko dekoracją, dodatkiem, nikim ważnym, niepotrzebnym człowiekiem.
A na koniec dnia usłyszałam dobijającą informację. Okazało się, że matka miała przechodzony zawał, czyli nawet o tym nie wiedziała. Dopiero badania wykazały pewną nieprawidłowość. I też będzie musiała iść do szpitala? Wystarczy już fakt, ze ojciec jest w szpitalu, nie wiadomo czy będzie widzieć na jedno oko, a teraz matka ma problemy z sercem.
Dlatego ja nie pójdę do lekarza bo jeszcze dowiem się czegoś dobijającego.

Mały romans z nożyczkami

Od jakiegoś czasu bawię się z nożyczkami. Przez to ucierpiały moje nadgarstki. Nie wiem czemu ale dzisiaj miałam nawet dobry humor. I doszła mnie taka myśl. A co jeżeli nie przeszło mi po ostatnim załamaniu? Ostatni porządny atak paniki, strachu przed życiem itp. miałam może półtorej miesiąca temu. Potem przewijały się drobne epizody. Następowała krótka poprawa i znowu zabawa zaczynała się od początku. Nawet sytuacja sprzed półtorej tygodnia nie była punktem kulminacyjnym w moich napadach. A to jest źle, siedzi to wszystko we mnie i zaczynam się bać. Tak, boję się, że w trakcie kolejnego ataku zrobię komuś krzywdę, albo skończę ze sobą. Co byłoby dziwne bo do tej pory mi jeszcze się nie udało, a próbowałam. Ucierpiał na tym żołądek i nie wiem co jeszcze bo do lekarza nie pójdę. Wracając do nożyczek, raz na tydzień drapię się nimi do zdarcia skóry. Już parę osób cię pytało co mi jest, ale jeszcze za wcześnie żeby im cokolwiek powiedzieć, nie po ostatnim. Nie wiem jak długo to potrwa, może mi się znudzi i to porzucę albo zabiorę się za coś bardziej ostrego.

 

I najlepsze hasło znajomej które ostatnio usłyszałam:

"TY NIE MASZ ŻYCIA" 

zagubiona

Pogubiłam się już we wszystkim. Nie wiem co mam myśleć, jak mam reagować na niektóre sprawy. Źle się czuję, i wiem o tym, ale nie potrafię tego zmienić. Raz chce jechać do B. a raz myślę, ze to nie ma sensu. Raz jestem smutna, że on nie pojechał z nami w sobotę a raz się cieszę, że mnie nie zobaczył w tym stanie w jakim byłam. Raz mam ochotę przywalić znajomym a po chwili myślę, że  dobrze by było się jednak spotkać w sobotę.

Co mam zrobić?

Już nie wiem.

Jedna wielka niechęć

Nic mi się nie chce. Siedzę w pracy nie odzywam się do ludzi. Na fb znajomi mnie na zmianę tylko denerwują lub dołują. Co mam zrobić? Zacząć chodzić z wielkim transparentem z wypisanymi problemami na nim żeby zrozumieli? Jeszcze ta impreza co ma być w sobotę. Na prawdę nie mam ochoty na niej się pojawić. Znowu będę siedzieć i tylko ich obserwować, a oni mnie ignorować. Nie dziękuję. Nie mam ochoty siedzieć gdzieś na imprezie wiedząc, że ojciec jest znowu w szpitalu, ze za niedługo możemy stracić dom jeżeli nie sprzedamy ogródka, że dla niektórych jestem tylko dodatkiem, tak zwaną 'brzydką koleżanką na tle której ta druga wygląda zjawiskowo'. Już to widzę z planowanego od zeszłych wakacji wyjazdu do B. - wsi bez internetu nic nie wyjdzie, przynajmniej dla mnie, bo już mnie wykreślili. Może to i dobrze, przecież nie chcę wchodzić w drogę S. i Y., bo jeszcze popsuję im zabawę moją obecnością.
Oni nie potrzebują mnie a ja nie potrzebuję ich.

Pustka

Czuję się całkowicie pusta. Wczoraj świetnie się bawiłam. Według niektórych na pewno przesadziłam. Ja tak nie uważam. Po prostu się bawiłam, raz na jakiś czas można. Żałuję tylko jednej rzeczy, jak tańczyłam w pewnym momencie źle stanęłam na lewą stopę i coś mi strzeliło. Do teraz mnie boli, mam problemy z chodzeniem, bo to dziwnie wygląda. Ale mam to gdzieś, nie pójdę do lekarza. A pustkę odczuwam po tym jak się niektórzy zachowywali w stosunku do mnie a jak w stosunku do O. - dwa różne światy, można by powiedzieć. Tak zazdroszczę jej, zazdroszczę wszystkiego i źle się z tym czuję.

Jestem nikim, powietrzem, nie jestem ludziom potrzebna i ja też nikogo nie potrzebuję.

Piątek 13-tego

Już nie wiem co mam myśleć. Ten dzień był dziwny. Wstałam rano i nie odczuwałam, ze będzie to jakiś szczególnie inny dzień. W pracy mnie bardzo zdenerwowali. Nie odzywałam się do nich przez 7 godzin. A co nie będę się męczyć z bandą debili. Po pracy szukałam akcesorii do przebrania pirata. I niestety nie znalazłam. Nie ma pistoletu, szabli, paska. Nie ma po prostu nic. Dlatego moje przebranie na sobotę będzie skromnie i bardziej będę przypominała skrzyżowanie cyganki z nie wiadomo czym. Trudno. Na japońskim znowu musiałam tłumaczyć. Jakoś to przeżyłam. Nawet robiliśmy proste rzeczy i nie musiałam za bardzo myśleć. I się cieszę bo tylko raz spojrzałam w jego stronę, przez półtorej godziny tylko raz się obróciłam. I myślałam,że będzie dobrze. Tu się myliłam. Potem poszliśmy do B. i oczywiście zaczęliśmy od piwa. To teraz jestem w szoku, kobieta w barze, która widzi mnie dwa razy w tygodniu od ponad trzech miesięcy poprosiła mnie o dowód. To był mój trzeci raz w życiu kiedy ktoś poprosił mnie o dowód. Dwa poprzednie były jak chciałam kupić totka. No i fajnie się siedziało skromną grupką. Z trzech osób zrobiło się osiem. Siedzieliśmy do 22 i dawno się tak nie uśmiałam. Zabawnie się pisze wiadomości, ogólnie załatwia transport na następny dzień po dwóch piwach, zdziwiłam się bo wszytko było czytelne, czyli nie było tak źle.I może on pojedzie dzisiaj z nami do K. na imprezę w stylu piratów, zaczął się wahać. A jeszcze lepsze jest to, że się waha czy nie pojechać w maju z nami do B. - dziury zabitej dechami bez internetu. Ten wyjazd zależy tylko i wyłącznie od tego czy damy radę załatwić samochód. I ciekawie by było gdyby on pojechał. Ale wczoraj zdałam sobie sprawę, że jak ten wyjazd wypali to pojadę ja i czterech facetów, na pięć dni picia. Bo jeszcze jedna dziewczyna miała jechać, ale jak się ostatnio zapytała ile to będzie kosztowało, to wiem, że już nie pojedzie. Nie wiem jak to będzie. Zaczynam się tego bać.
Teraz idę posprzątać a potem przygotować strój piratki i na 16:30 planowany wyjazd. Powrót w niedzielę nad ranem. Mam zamiar dobrze się bawić i zapomnieć o paru sprawach.

Dziwny dzień z deszczem w roli głównej

Tak to był dziwny dzień. Rano byłam szczęśliwa, aż do czasu jak mnie porządnie wnerwili w pracy. Już myślałam, że zacznę okładać innych klawiaturą. Potem poszłam szybko na japoński. Martwiłam się co będzie z moim kochanym laptopem. Znajomy go tylko załączył i zaczął działać, nie dziwię się. Ale to mnie ucieszyło. Na japońskim było nawet ciekawie, tylko dwa razy spojrzałam w jego stronę i nie musiałam tłumaczyć. No i K. spytała się mnie co robiłam z ręką. Co miałam jej powiedzieć, że jak już nikogo oprócz mnie nie ma w pracy to biorę nożyczki i zaczynam się drapać? Pomachałam jej tylko z uśmiechem, że to nic takiego i temat zakończony. Ale teraz nie wyglądają one tak strasznie, zdrapałam strupy i z daleka nie widać. A najgorsze jest to, ze mnie to nadal bawi.

Po japońskim strasznie zaczęło padać, po prostu cudownie. Nic nie mam do takiej pogody, ale jak się wejdzie do głębokiej kałuży w balerinach, które się rozciągnęły może być to trochę dziwne uczucie. Ale lubię deszcz i to bardzo. Kocham ten dźwięk i widok za oknem.

I nikt nie zauważył, że robiłam coś z włosami, a mam teraz kolor odświeżony szamponetką. Są bardziej rude. I to mnie cieszy.