Senność atakuje

Dzisiaj jest cudowny dzień. Jest chłodnawo i pada deszcz. Uwielbiam takie dni. Zawsze kiedy inni są zmęczeni i zasypiają na stojąco ja mam ochotę skakać chociażby nawet po ścianach. Ale pracować nadal  mi się nie chce. Odliczam tylko czas do 16 i spokój do poniedziałku.

Nie wiem co ludzie widzą w dniu dzisiejszym. Zostałam zaproszona aż na trzy różne spotkania. Przecież to nie ostatni piątek, ale wszyscy się uparli na ten piątek. Do Joli pójdę, bo jej dawno nie widziałam. Ostatnio w kwietniu? Za długo. Ciekawe co u niej i czy będzie chodzić w tym roku na japoński. Posiedzę u niej jakieś trzy godziny i pójdę na następne spotkanie z facetami z japońskiego. Musze oddać Ł kasę i mam cicha nadzieję, ze zobaczę pewną osobę. To jest straszne. A na trzecie spotkanie 'dla wybrańców' nie pojadę. Po prostu mi się nie chce jechać autobusem, za który będę musiała zapłacić pomimo faktu, że mam bilet miesięczny i jeszcze siedzieć całą noc na działce z ludźmi z którymi straciłam kontakt. Nie potrafię już z nimi rozmawiać. Po dziesięciu minutach zaczyna brakować tematów do rozmowy. No i przecież będzie tam jedna osoba do której straciłam całkowicie zaufanie. Nadal jest to dla mnie zbyt świeże, żeby oglądać jego mordę.

Oj bardzo bym zjadła teraz ...

Moje uzależnienia cz II

Siedzę sobie z kubkiem herbaty owocowej i myślę o czym by to napisać. Postanowiłam wspomnieć o mojej miłości - czekoladzie.

Ogólnie uwielbiam słodycze, nie ważne czy to są cukierki czy czekolada czy jakieś kruche ciasteczka. Mogłabym jeść tylko słodycze. Zjedzenie całej puszki masy krówkowej zagryzane markizami i paluszkami w ciągu godziny to nie był problem.
Moją ulubioną czekoladą jest biała, czyli sam tłuszcz. Mleczne też lubię. Jedynie nie jadłam czekolady nadziewanej owocami i gorzkiej.
Od jakiegoś czasu nie potrafię zjeść naraz całej tabliczki czekolady, wydaje mi się za słodka. Dlatego rzadziej kupuję słodycze. Ale czasami przez cały dzień chodzi za mną batonik o smaki toffi albo jakieś czekoladki i nie potrafię oprzeć się pokusie. Kończy się tym że portfel staje się lżejszy.
Pomimo tego, że momentami strasznie się obżerałam to nigdy nie było po mnie tego widać. Nie twierdzę, że mam idealną figurę, wręcz przeciwnie powinnam zacząć się więcej ruszać, ćwiczyć, ale nie cierpię z powodu mojej miłości do czekolady.

Mogę nie mieć pieniędzy na chleb ale na czekoladę zawsze się jakieś znajdą.

Z tego wszystkiego naszła mnie ochota na czekoladę, gdzieś powinnam jeszcze mieć jedną tabliczkę.

Niespodzianka

Dzień się zaczął normalnie. Obudziłam się o 5 rano, o godzinę za wcześnie. Leżałam do 6 myśląc o tym co mi się śniło. Już nawet we śnie nie mogę być szczęśliwa. Najpierw znajomi mnie zostawili a potem dowiedziałam się jako ostatnia, że A. ma dziewczynę. Ta druga rzecz mnie bardziej zasmuciła. Pozostaje tylko czekać, aż wyskoczy, że ma kogoś.

W pracy mnie znowu zdenerwowali. Nie skończyłam jednej rzeczy zrobić a już dają mi pięć innych do zrobienia 'na wczoraj' już nie potrafię ogarnąć tego wszystkiego. Muszą zatrudnić kolejną osobę bo inaczej zwariuję. Najlepsze jest to, że musiałam rozładować auto. Co tam tylko 13720 opakowań ważących po 100 gram każde. W piątek trzeba będzie je znowu załadować. Bez sensu. Jestem w końcu kobietą, chcę od czasu do czasu ubrać jakiś obcas, sukienkę do pracy. Chcę wyglądać normalnie, ale nie w tej firmie. Nie mogę innych butów nosić bo kierownik uznał, że teraz tylko ja będę wszędzie jeździć dużym autem, wiec obcasy odpadają. A co z sukienkami, spódnicami czy ładnymi bluzkami? Też odpadają, bo czasami trzeba towar rozładować, posprzątać magazyn czy umyć auto. No i po czymś takim jestem cała brudna i czuję pot na sobie. Będę musiała zabiera jakieś ubranie na zmianę do pracy. Noż nie mogę, przecież jestem pracownikiem biurowym, chcę wyglądać schludnie i dobrze się czuć a nie jak robotnik po całym dniu przepracowanym na słońcu.

Szczęśliwa, że już mogę iść do domu wychodzę z pracy a tu niespodzianka. Czekała na mnie A. z Ł. już chciałam się obrócić i iść w drugą stronę, ale się powstrzymałam. Chcieli mnie porwać na piwo. Początkowo nie chciałam, ale dałam się przekonać jak dowiedziałam się, że ma jeszcze przyjechać pewna osoba. Pomyślałam sobie, że jednak mam bardzo słabą wolę. A chciałam Go nie widzieć przez dłuższy czas. Przyszedł też B. i K. było inaczej, zabawnie ale i spokojnie. W domu byłam dopiero po 20. Są plany na piątek, już nie mogę się doczekać.
Przez dłuższy czas bałam się spojrzeć w jego stronę, na jego twarz bo wiedziałam jak się to skończy. I znowu zaczynam o nim myśleć.On jest chyba jedyną osobą która może ze mną zrobić co tylko ze chce. Kiedy nie chcę się do nikogo przytulać On zawsze znajdzie jakiś sposób, żeby mnie przytulić lub zrobi coś innego niż reszta. Nie potrafię powiedzieć mu nie. Zaczyna mnie to przerażać.

Boję się, że nie będziemy do siebie pasować. To właśnie ten strach paraliżuje mnie i nie potrafię traktować Go jak wszystkich innych. Boję się, że jak pozna całą prawdę o mnie, że pozna mnie i przestanie odzywać się do mnie.


To był strasznie męczący dzień. Dzisiejsza niespodzianka poprawiła mi humor i pozwoliła zapomnieć na chwilkę o wszystkich złych rzeczach. Częściej potrzebuję takich wypadów.

Tak się właśnie teraz czuję. Padam ze zmęczenia, idę spać.

Potwornie zmęczona

Wróciłam z wyjazdu służbowego do Warszawy i padam ze zmęczenia. Po drodze coś mi poszło w kostce i nie mogłam stanąć na nodze, teraz mi przeszło ale coś jest nie tak z kolanem. Ból głowy nasilił się, nie potrafię normalnie funkcjonować, najlepiej zgasiłabym światło. Sypię się.
Wystarczyło tylko pięć minut i pożałowałam, że w ogóle załączyłam dzisiaj laptopa. Nie mam ochoty czytać wiadomości od S. czy łaskawie pojawię się na imprezie w piątek. Powinna się domyślić, że raczej nie pojawię się w tym samym miejscu co człowiek który przestał dla mnie istnieć za swoje dziecinne zachowanie. Może ja teraz zachowuję się jak dziecko ale taką mam naturę, nie potrafię tak łatwo wybaczyć. Straciłam zaufanie do M. i nie prędko będę w stanie chociażby spojrzeć na niego.
Mój stan pogorszył się do tego stopnia, że nawet odrzuciłam zaproszenie na herbatę od K. i nawet odpisałam mu że już nigdy nie pójdę z nim gdziekolwiek. Nie chcę dawać nu nadziei, że coś może będzie. To nie jego wina, ja po prostu skupiłam się na kimś innym a teraz się poddałam. Wolę nie bawić się w miłość i tym podobne pierdoły. Przynajmniej jeden kłopot mniej i więcej pieniędzy zaoszczędzę.
Poszłabym spać, ale skończy się to bezsenną nocą. Nie mam nawet sił na czytanie książki, a na sama myśl o czymś do zjedzenia robi mi się niedobrze.

Chyba zacznę tak robić, może wpadnie mi do głowy jakiś pomysł albo wypadnie parę problemów.

No to w dół

Dlaczego? Po co to wszystko? Czy to ma jeszcze sens?

Znowu siedzą mi te pytania w głowie. Znowu zamykam się w czterech ścianach. Znowu nie chcę spotykać się z ludźmi. Znowu moje nadgarstki krzyczą o zdrapanie skóry. Znowu mnie głowa boli.

Najchętniej zamknęłabym się w pokoju i przestała myśleć o otaczającym mnie koszmarze. Wiem, ze jeżeli zobaczę teraz kogoś znajomego to wybuchnę. Z trudem powstrzymuję się od płaczu.
Jestem już zmęczona noszeniem maski, zmęczona ukrywaniem, że nic już nie jest w porządku.

Spadam coraz głębiej w przepaść ze świadomością, że nikt mi nie pomoże. Spadam w dół sama. Tylko ja i moje problemy, które za bardzo się do mnie przywiązały i nie chcą puścić.

Przeraża mnie coraz bardziej wizja mieszkania, przeprowadzki. Boję się, ze to się nie uda, boję się ze One zrezygnuję ze mnie.

Moje uzależnienia cz I

Moim największym uzależnieniem jest herbata. Bez tego nie potrafiłabym żyć. Wstaję rano piję herbatę, w pracy piję herbatę, po powrocie do domu piję herbatę. Wszędzie gdzie się da piję herbatę. Najczęściej jest to zwykła czarna, ale obowiązkowo z łyżeczką cukru i śmietanką lub mlekiem. Tylko do czarnej używam cukru. Biała herbata też jest dobra. Czasami zdarzają się jakieś owocowe. Ale najbardziej lubię zieloną herbatę. To mogę pić wiadrami. Jest taki wybór tych herbat, że czasami stojąc w sklepię nie wiem którą wybrać. Staram się nie ograniczać do jednego producenta. Co jakiś czas zmieniam. Obecnie piję zieloną z opuncją a zaraz zrobię sobie z mlekiem i pójdę poczytać jakąś książkę.

Rozmyślania w samotności

Zero kontaktu z innymi ludźmi dobrze na mnie wpływa. Minął tydzień od B-4 i nawet nie wiem kiedy się to stało. Tak mi czas strasznie przeleciał, że nawet nie miałam kiedy pomarudzić na samą siebie.
Przez ten tydzień wychodziłam jedynie do pracy i z psem na spacer. Co najważniejsze wydałam tylko 30 zł na jedzenie i inne pierdoły. Gdybym spotkała kogoś ze znajomych lub pojechała na parapetówę to źle by się to skończyło dla mojego portfela. Powiedziałam sobie, że czas zacząć oszczędzać na poważnie. Koniec z kupowaniem słodyczy i rzeczy, których nie potrzebuję. Muszę także przystopować z książkami, już nie mam na nie miejsca. Jeżeli mam w przyszłym roku się przeprowadzić to muszę zacząć planować już dzisiaj. Teraz próbuję zabrać się w sobie i zrobić listę rzeczy, które będą potrzebne do mieszkania, czyli jakieś łóżko czy szafa itp. wiec czekają mnie spore zakupy no i zmiana pracy będzie potrzebna. Z każdym dniem jest coraz gorzej, długo tam nie wytrzymam. Pracuję za trzech ludzi a wypłatę mam tyle co kot napłakał.

Wczoraj wracając ze spaceru naszła mnie taka myśl. Odstraszam ludzi, nie mam serca, rozsiewam w otoczeniu chłód, wszyscy się mnie boją więc muszę być Buką. To takie oczywiste, czemu na to wcześniej nie wpadłam.

 

A tak ogólnie to za dużo myślę o mieszkaniu i jeżeli to nie wypali to prawdopodobnie źle się to skończy.

Zmowa urządzeń

Zaczynam podejrzewać, że musiałam zrobić coś komuś i teraz za to obrywam. Od zawsze miałam problemy w urządzeniami elektrycznymi ale to co stało się w przeciągu czterech dni to już przesada.
W poniedziałek wpłatomat 'zjadł' moje pieniądze, komputer w pracy przez dwa dni nie chciał działać normalnie a dzisiaj tym razem inny wpłatomat wypluł mi pieniądze i nie chciał oddać karty. Teraz boję się podejść do bankomatu czy wpłatomatu bo jeszcze wybuchnie skubany.

Na dodatek wszystko leci mi dzisiaj z rąk. Nie wiem jakim cudem dotarłam w jednym kawałku do domu.

Will you still cry for me...

Nie ma to jak na zakończenie dnia usłyszeć o imprezie łączącej urodziny i parapetówę, która ma się odbyć w ten piątek. No wszystko niby w porządku ale ja się pytam gdzie sens robić coś takiego od godziny 9 rano do 20 wieczorem?
Nie wiem co sobie te gówniary, myślą ale już parę razy wspominałam, że nie dostanę urlopu z dnia na dzień. Za dużo mam rzeczy do zrobienia, no i w dodatku dowalili mi więcej obowiązków. Od września będę zajmowała się stroną internetową i jej reklamą. Świetnie, jest tylko mały szczegół. Nie mam zielonego pojęcia o tym. A w cztery dni się tego nie nauczę i nie przygotuję planu na cały miesiąc. Oni są niepoważni. Byłam przyjmowana na inne stanowisko. Teraz oprócz telemarketingu, zajmowaniem się magazynem, pilnowania produkcji, bawienia się z fakturami, intrastatem, zestawieniem obrotów produktami, dokumentami przedstawiciela, wyszukiwaniem pierdół w necie, tłumaczeniem, sprzedażą i dostawami mam robić pozycjonoanie i inne pierdoły żeby tylko ktoś wchodził na naszą stronę internetową i kupił jakiś badziewny produkt za który dostanę premię w wysokości 3 zł za sztukę. Mogą se to wszystko wsadzić. No i najlepsze, ledwo co nauczyłam się prowadzić już mi każą jeździć samej wielkim autem. A kierownik co robi? Jedne wielkie g...  Noż kurwa to nie można zatrudnić drugiej osoby? Sama tego wszystkiego nie ogarnę. Pojebało ich.

Wracając do tej zasranej imprezy, nikt mnie oczywiście nie słuchał. To, że one mają wakacje nie oznacza, że rzucę wszystko, żeby przylecieć jak pies.  Jakby było mała znowu po trzech dniach przerwy zaczyna boleć mnie głowa i bez przerwy zasypiam nawet na stojąco.

Znowu zaczynam się zastanawiać czy to wszystko ma sens i czy ktokolwiek tęskniłby za mną.

Za rok o tej porze...

Wiem, ze mnie to zaboli, wiem że mnie to zrani. Wystarczyło, że usłyszałam parę wiadomości i nie potrafię przestać. Możliwe jest, że w przyszłym roku o tej porze będę siedziała we własnym mieszkaniu. No i zaczęłam myśleć jak to będzie, planować co potrzebuję i inne podobne pierdoły. Najlepsze jest to, że nie wszystko zależy ode mnie. Wystarczy, że jedna z Świętej Trójcy się wycofa, albo pójdzie gdzieś indziej mieszkać i mam pozamiatane.
Boję się, że to może nie wypalić. Chociaż ostatnimi czasy wszystkie zdrowo mnie wkurzają to jednak chciałabym z nimi zamieszkać. Byłby to dla mnie pierwszy krok do wolności do zmory przeszłości. Może w końcu zaczęłabym żyć i cieszyć się życiem.
Oczywiście w tym całym wyobrażaniu przewinął się pewien człowiek, co nie bardzo mi się podoba. Znowu zaczynam krążyć myślami wokół tej jednej osoby.

 

W mojej głowie właśnie siedzi takie coś i nie pozwala mi się uspokoić.