Ostre cięcie II etep

Chodziło to za mną już jakiś czas, w końcu nie wytrzymałam i podcięłam sobie sama włosy. Z wyjściowej długości 54 cm zostało mi teraz na głowie około 44 cm. Dobrze że się zatrzymałam w odpowiednim momencie i je zmierzyłam bo miałam ochotę jeszcze bardziej je skrócić.

Zdjęcie robione telefonem.


Muszę to przyznać, że byłam lekko zdziwiona iż od 22 lutego kiedy były podcinane u fryzjera urosły mi 7 cm. Przy czym przez ten czas nie stosowałam żadnych wcierek, drożdże piłam tylko dwa razy po tydzień, nawet miały bardzo rzadki kontakt z olejem. W sumie to jak na moje włosy bardzo dużo urosły. Teraz będę musiała zabrać się za zapuszczanie aż znowu mi coś nie odbije i ich nie zetnę, kto wie może jeszcze bardziej.

Małe podsumowanie jak wyglądały moje włosy do tej pory w tym roku:

Szczyt chamstwa i braku szacunku dla drugiego człowieka

Nikomu nie życzę źle, to jest jedna z najważniejszych dla mnie zasad. Niestety dzisiaj po raz kolejny przekonałam się że nie ma sensu wiara w drugiego człowieka. To w jaki sposób zostałam dzisiaj potraktowana jest naprawdę szczytem chamstwa i zwykłym oszustwem.

Jak ktoś dokładnie czyta moje wypociny i narzekanie na blogu to wie że w chwili obecnej nie mam za ciekawie w życiu. Od ponad pół roku szukam pracy, normalnej i na stałe jak da radę, już myślałam że znalazłam coś i próbowałam z całych sił utrzymać się i sprzedawać książki przez telefon. Po dwóch tygodniach zostałam zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną do innej firmy. Poszłam, wiedziałam tylko że też miał to być telemarketing. Na rozmowie okazało się że warunki są znacznie lepsze niż przy książkach i otrzymałam gwarancję że nawet bez zawarcia umowy z klientami w pierwszym tygodniu nie mam się co martwić bo potrzeba czasu na wdrożenie i to nie będzie problem. Informacja ta była stale powtarzana przez wszystkie dni, każda z przyjętych tam osób słyszała teką gadkę przynajmiej trzy razy dziennie. No i głupia postanowiłam zrezygnować z wcześniejszej pracy, pewna że tam gdzie pójdę będzie lepiej. I tak się zaczęło, poniedziałek mile szkolenie i pierwsze telefony, od wtorku już pełną parą 8 do 16 telefony. Tak trwało wszystko do dzisiaj. Na koniec dnia "lider sprzedaży" bardzo spiesząc się na autobus powiedział mi że szefostwo rezygnuje ze mnie, tak po prostu nie podając przyczyny. Jeszcze zdążyłam się go zapytać czy zapłacą mi za poświęcenie czasu przez te ostatnie cztery dni. W odpowiedzi usłyszałam: "ile umów podpisałaś?" i mój rozmówca uciekł na autobus.
To ja wstawałam przed 5 żeby dotrzeć na godzinę 8 do pracy w Katowicach i potem wracałam do domu po 18 żeby usłyszeć coś takiego? To po to wszystko tłukłam się trzema autobusami w jedną stronę? Noż ku... w głowie się nie mieści. Nie dość że nie dostanę za te dni ani grosza, to jeszcze okazało się że nie byłam nawet ubezpieczona przez ten czas. Wychodzi na to że miałam wielkie szczęście że nie miałam jakiegoś wypadku albo nagłej potrzeby udania się do lekarza bo mogłabym prędzej zdechnąć przed przychodnią czy szpitalem niż uzyskać pomoc.

 

W chwili obecnej trzymam się jedynie chyba dzięki dużej ilości taśmy klejącej i kawałka sznurka, innego wytłumaczenia nie potrafię znaleźć. Jestem jak chodząca bomba która może wybuchnąć w każdej chwili i to może źle się skończyć. Żałuję tylko że nie przyłożyłam tej bezczelnej świni za takie traktowanie drugiego człowieka.

Jak już pisałam wcześniej nie życzę nikomu źle, ale tacy ludzie jacy tam pracują niech pewnego dnia sami spotkają się z takim traktowaniem i niech na własnej skórze poczują jak to jest być darmową siłą roboczą, zwykłym śmieciem. Niech po prostu karma kiedyś skopie im tyłki.

Nie będę podawała tutaj całej nazwy firmy bo nie jest tego warta, wystarczy 'S spółka zło centrum okłamywania ludzi', powiem tylko że jest to firma zajmująca się prowadzeniem pewnego portalu branżowego oraz szeroko pojętym działaniem marketingowym i wspomaganiem firm, czyli dzwonienie po ludziach i namawianie ich na reklamę internetową. 

Prawda jest taka że może nie opisałabym tego w taki sposób gdybym została inaczej potraktowana. Nie wiem, może należę do wymierającej grupy ludzi którzy podchodzą do drugiego człowieka z szacunkiem ale takiego czegoś to nawet ja nie zniosę. Poziom chamstwa przekroczył wszelkie granice a okłamując przyszłych i nowych pracowników daleko nie zajdą. Wściekły były pracownik potrafi zrobić antyreklamę, więc niech szanowne szefostwo i "lider sprzedaży" (czy jak on się tam zwie) mają się na baczności bo może nie ja ale bardziej wredna osoba podłoży im taką świnię że spadną z tych wygodnych krzeseł i strzaskają sobie siedzenie.

 

Idealna wizytówka dla mnie, no może poza jednym punktem.

 

Moje włosy

Nie mam zielonego pojęcia co się stało ale nagle moje włosy zaczęły wypadać w większych ilościach. Boję się rozczesywać żeby na grzebieniu nie została mi ich cała masa. Mycie jest masakrą, w wannie zostaje cztery razy więcej niż zwykle. Cokolwiek zrobię, przy lekkim dotyku na ręce zostaje mi przynajmniej 6-11 włosków. A o wizycie u dermatologa mogę zapomnieć, ostatnio czekałam trzy miesiące na wizytę i niepoważna kobieta olała wszystko co mówiłam twierdząc że włosy są zdrowe. Więcej do tej kobiety nie pójdę. Będę musiała sama znaleźć problem i go zlikwidować puki coś jeszcze mam na głowie.

A jak już jestem przy temacie włosów to znowu rozmyślam nad drastycznym podcięciem ich, tak około 20 cm by się przydało.

Co mi siedzi w środku

Jak ktoś na mnie patrzy widzi spokojną, bardzo często uśmiechającą się dziewczynę. Prawda jest inna.

Codziennie coś we mnie umiera, znika bezpowrotnie. Nie radzę sobie z tym wszystkim już. Nie chcą mnie nawet zatrudnić do sprzedawania na głupim stoisku znajdującym się na pasażu pierwszego lepszego centrum handlowego i ta sytuacja jest bardzo denerwująca. A jeszcze bardziej dobijające dla mnie są informacje na temat znajomych, średnio co 2-3 dni dowiaduję się czegoś co potrafi zwalić z nóg. 
Największa przyjaciółka, jak ona twierdzi, częściej spotyka się z drugą znajomą, ba nawet razem pracują o czym dowiedziałam się przypadkiem. Już nie pamiętam kiedy z nią rozmawiałam, albo kiedy wysyłałyśmy sobie jakiekolwiek sms-y.
A pozostali znajomi? Prawdopodobnie nie powiedzieli by mi już głupiego "cześć" na ulicy. Kontakt się urwał i tak naprawdę to boję się teraz spotkać z nimi bo wiem że mogę tego nie wytrzymać.

Najchętniej to zamknęłabym się w pokoju i już z niego nie wyszła.

Z nożem na gardle

Znowu same nerwy w pracy. W zeszłym tygodni udało mi się sprzedać 3 książki więc nie zwolnili mnie, ale ten tydzień jest okropny. Już drugi dzień dzwonię po ludziach i słyszę że z chęcią kupią ale za dwa tygodnie.  Wszystko fajnie ale za dwa tygodnie to mnie już nie będzie w tej firmie jak czegoś nie sprzedam. Nic tylko się powiesić ze szczęścia.

Nadal błądząc

Niby coś ruszyło, coś się poprawiło, ale nadal jest dno. Siedzę drugi tydzień w nowej pracy i zaczynam się bać. Jeżeli jutro czegoś nie sprzedam to wywalą mnie od tak sobie. To jest chore że po trzech dniach bez sprzedaży kończą umowę, czasami potrzeba czterech dni na dogadanie się z niektórymi ludźmi. A ludzie teraz nie kupują książek rzez telefon, zdarzają się wyjątki ale to i tak za mało.

Mieszkania jak nie było tak nadal nie ma i raczej nie ma widoków na cokolwiek a czas goni. Najgorsze jest to że nie potrafię dogadać się z rodziną a sama na chwilę obecną nie dam rady nawet starej, do generalnego remontu kawalerki wynająć.

Już nawet włosy postanowiły mi dokuczyć i wypadają garściami, boję się przejechać ręką w ich pobliżu żeby nie mieć jej całej owłosionej.

Czeka mnie sporo pracy żeby wyjść na prostą, nie wiem tylko czy dam radę.

Dzieje się, klamka zapadła - znam datę

Na początek ciekawostka to jest post nr 200, byłby 201 ale skasowało mi podsumowanie roku 2012. Hucznie świętować nie zamierzam z tej okazji, nie mam powodów do radości.
 
To był dziwny dzień. Dzwonienie i oferowanie książek potrafi być męczące. Ale da radę, dzisiaj udało mi się, po trzech dniach ale zawsze coś, sprzedać jedną książkę. Najlepsze jest to że mam sprzedawać przynajmniej cztery dziennie co graniczy z cudem. Zadzwonili do mnie z firmy w sprawie pracy na inne stanowisko niż składałam ale watro sprawdzić. Szału z dojazdem nie będzie, raczej to samo co teraz. Jedną z dwóch różnic była by to forma zatrudnienia czyli umowa zlecenia a umowa o pracę, oczywiście ta druga jest lepsza. Także zakres obowiązków byłby inny. Tutaj tylko dzwonię po ludziach a tam dostałabym komputer i bardziej bym musiała się gimnastykować. Zobaczę co mi jutro powiedzą, nigdy nie zaszkodzi spróbować, zwłaszcza teraz gdy sytuacja nie jest za ciekawa.

Dzisiaj po prawie pięciu miesiącach ruszyła sprawa domu, trochę to smutne ale wstępnie do 15 sierpnia muszę się wyprowadzić. O tyle dobrze że nowy właściciel pomimo problemów z kasą dał mam jeszcze tyle czasu. Nie wiem jakiego trzeba mieć pecha żeby trafić na tak pazernego komornika który przez prawie pół roku od licytacji nie kiwnął palcem w tej sprawie żeby tylko więcej zgarnął do kieszeni. Niektórym  ludziom nie należy ufać bo przy pierwszej lepszej okazji potrafią podłożyć świnie.

Nie mam pojęcia jak to teraz będzie, zbyt wiele rzeczy pozbierało się w jednym czasie.

Pierwsze kroki

Dzisiaj miałam pierwszy dzień w nowej pracy. O 9 zapoznałam się z materiałem i od 10 dzwoniłam po ludziach. Niby praca jedna z najgorszych ale nie zorientowałam się kiedy wybiła godzina 15:45, kiedy to usłyszałam że mogę iść do domu. Nawet miło pierwszego dnia, ale w drodze do domu wszystko się popsuło. Autobus który potrzebuje zaledwie 50 minut na dojechanie do mojego miasta jechał prawie półtorej godziny. Dochodzi do tego straszny upał i duchota. Teraz głowa mi pęka. Jakoś to będę musiała przetrzymać aż nie znajdę czegoś lepszego albo się przyzwyczaję.

Tak będzie prawdopodobnie wyglądała moja praca przez najbliższy czas, czyli w kółko będę wykonywała tę samą czynność.

Życie z bólem

Podobno jeżeli odczuwasz ból to oznacza że żyjesz, czyli ja żyję pełnią życia w takim wypadku. Już sama nie orientuję się co mnie nie boli. Są dni kiedy potrafię poruszać się bez problemu a są takie kiedy ból atakuje mnie z każdej strony. Mam wrażenie jakby coś specjalnie sprawiało mi ból.

W zeszłym tygodniu na zmianę bolały mnie stawy, dzisiaj wykańcza mnie głowa i denerwujące uczucie za okiem. A tak dobrze się zapowiadało, nie spałam pół nocy, rano tłukłam się dwie godziny w autobusach żeby dotrzeć na dziesięciominutową rozmowę kwalifikacyjną i następne dwie godziny w drodze powrotnej. Dodając do tego dzisiejsze ciśnienie i duchotę nie mogło się to inaczej skończyć. Nie potrafię nawet wysiedzieć w moim pokoju bo jest tak duszno że mogę zacząć wieszać rzeczy w powietrzu pomimo stale otwartego okna.
Gdyby ktoś zapytał się mnie czego nienawidzę w lecie to fakt iż wysokie ciśnienie i straszna duchowa porządnie mnie wykańczają.
Nie wiem jak wytrzymam najbliższe miesiące jeżeli już teraz ledwo funkcjonuję.

Szczęście i jego brak

Na początek małe zdjęcie

Nie wiem czy mam płakać czy się śmiać z tego faktu iż ta jedna grafika bardzo dokładnie opisuje mój obecny stan. Zostało już niewiele rzeczy które sprawiają mi radość a z każdym dniem przybywa coraz więcej pogłębiających mój kanion depresji i rozpaczy. Jakimś trafem szczęście mnie opuściło, wszystko się sypie i nie wychodzi jak powinno. Jestem tego pewna iż gdybym próbowała skończyć ze sobą w najbliższym czasie to w najgorszym wypadku nabiłabym sobie tylko parę siniaków.