Kiedy boli głowa

Znowu. Nadszedł ten dzień. Dzień z potwornym bólem głowy. 
Co tam, to tylko głowa boli. Jedna tabletka i po sprawie. Chciałabym móc tak powiedzieć. 
Tabletka może i pomoże ale na krótko. Wiem że każdy lek potrzebuje około 15 minut żeby zadziałał ale te czekanie jest potworne. 
Są dni z normalnym bólem gdzie można normalnie funkcjonować bez konieczności brania czegokolwiek. Przyznam się że nie lubię brać leków. Staram się ograniczyć maksymalnie ilość zażywanych tabletek. Chcę ulżyć choć troszkę mojemu żołądkowi, który do tej pory nie miał lekko ze mną. 
Są też takie dni jak dzisiaj kiedy nie jestem w stanie ruszyć się żeby nie czuć jak głowa mi pęka. Wszystko pulsuje. Raz jedna strona, raz druga, raz przód raz tył a potem wszystko naraz i tak cały czas. Jakikolwiek ruch sprawia że jest coraz gorzej. Każdy hałas potęguje ból. Nawet szept boli. Oczy odmawiają współpracy. Nie żeby na co dzień było z nimi wszystko w porządku ale dzisiaj wszystko jest bardziej. Bardziej kłuje, bardziej jest zamazane, bardziej są wysuszone. Po prostu bardziej. Światło? Zapomnij. Żywe kolory? Lepiej nie, bo można zobaczyć co jadło się na śniadanie. A właśnie, śniadanie. Najpierw trzeba mieć apetyt. Zjesz coś jest źle, nie zjesz jest gorzej. Żołądek mści się i wykręcając się jest taką wisienką na torcie bólu.
Kiedy boli głowa tak jak dzisiaj nie jestem w stanie zrobić czegokolwiek. Jako że mam dzisiaj wolne chciałam tyle zrobić, miałam takie plany a teraz muszę to odłożyć. Nawet nie próbuję wyczołgać się z łóżka, mam cichą nadzieję że przejdzie mi po tej nieszczęsnej tabletce i będę mogła przetrwać ten stracony dzień.

Po konwencie

Jest już po konwencie więc stwierdziłam, że warto coś wspomnieć.

Zacznijmy od początku.
Pobudka o 2:20, ogarnąć się, zrobić śniadanie, zjeść coś i wyjść na autobus.
Proste prawda?
Niestety kiedy byłam już prawie na przystanku mój autobus właśnie odjeżdżał. Zabrakło mi niecałych 2 minut. Dobrze że stwierdziłam że pojadę tym wcześniejszym autobusem. Chyba przeczuwałam że mi ucieknie. Po 30 minutach podjechał następny.
W Katowicach  szybko na następny autobus. I tym sposobem o godzinie 7 byłam w Rybniku. Zdziwiłam się jak blisko znajdowała się szkoła od przystanku. Duży plus. Nie wiedziałam o tym bo zawsze jechałam autem jako pasażer.
W żabce obok kupiłam jakiś sok i zaczęło się czekanie w kolejce. Gdybym nie wytrzymała i zapytała się o 8:40 czy mogę jako prowadząca atrakcje wejść to stałabym w kolejce nie wiadomo jak długo. Szkoda tylko, że nie spytałam się wcześniej.
Przed 9 było już dużo ludzi. Najważniejsze było dla mnie znaleźć salę w której miałam poprowadzić panel oraz jakiś kawałek podłogi w jakiejś sali gdzie mogłabym rozłożyć rzeczy. Jakimś cudem udało mi się naleźć sleeproom prawie cały pusty. Później okazało się że był zarezerwowany, ale że było w nim mało osób to pozwolili mi zostać. Był całkiem dobrze umiejscowiony, blisko poszukiwanej panelowej i nawet nie dochodziły do niego hałasy konwentu.

Szybko wskoczyłam w kimono i ruszyłam w stronę panelówki a tam brak czegokolwiek. Nie było laptopa, krzesła dopiero donosili. Jako że miałam jeszcze ponad pół godziny do panelu więc poszłam pozbierać moje rzeczy potrzebne na panel. Do pierwszego laptopa nie można było podłączyć rzutnik więc musiałam poczekać na następny.

Przed godziną 10 miałam wszystkie yukaty i pasy obi i inne rzeczy rozłożone i czekały na ludzi. Zapomniałam zrobić zdjęcie jak ładnie to wyglądało.

Przyszło może 10 osób. Cóż, w ciągu godziny przeleciała cała prezentacja i ubrałam 5 osób. Szkoda tylko że uczestnicy nie chcieli współpracować. Musiałam wyciągać od nich pytania, zmuszać do rozmowy. Na szczęście po godzinie przyszła kolejna grupa i zaczęłam prezentację od początku. I tym razem było lepiej. Ludzie zadawali pytania i byli jakoś bardziej żywi.

Po panelu chodziłam po konwencie i nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Było na prawdę dużo ludzi. Nawet udało mi się trafić na paru których znałam. Tym sposobem załatwiałam sobie transport prawie pod sam dom autem. Porozmawiałam z ludźmi których dawno nie widziałam.

Z dostępnych atrakcji udało mi się iść na panel o festiwalach prowadzony przez Japończyka oraz na jego kolejny panel o japońskim jedzeniu. Oczywiście udałam się na cosplay. W nocy też odwiedziłam panel o japońskich reklamach. Wpadłam na parę innych paneli ale tylko na może 5 minut. Ogólnie pozostałe atrakcje jakoś mnie nie zaciekawiły, może dlatego ze większość już kiedyś prowadziłam albo po prostu nie ta tematyka mnie aktualnie interesowała. To i tak dobrze że na jakimś panelu wytrwałam do końca.
W niedzielę mój drugi panel zaczął się dobrze, było więcej ludzi niż na wcześniejszym panelu zaczęła się prezentacja, ludzie zadawali nawet pytania, byli aktywni. Na koniec kiedy już nie było chętnych na tę tematykę puściłam kilka dziwacznych filmików.

Ogólnie nie podchodzę do ludzi i nie wcinam się im w jakąś rozmowę ale kiedy usłyszałam jak jeden chłopak mówił do drugiego że para która było motywem przewodnim konwentu pierwotnie była rodzeństwem a zrobili z nich parę po prostu nie wytrzymałam. Po pierwsze organizatorzy moim zdaniem za mało przekazali informacji o legendzie z której zaczerpnęli inspirację do stworzenia tematyki konwentu. Nic nie mówię ale cały konwent był wzorowany na festiwalu Tanabata. Po drugie ludzie nie wysilili się aby poczytać o jakiej jest tematyce konwent. Założę się że przynajmniej połowa uczestników i część obsługi nie miała pojęcie o co w tym chodzi. Więc w paru słowach wyjaśniłam tym dwóm chłopakom co z tą Tanabatą było.
Jeżeli chodzi o wystrój to nawet miejscami przygotowali się. 

Poniżej zdjęcia ludzi przypadkowo napotkanych

Oraz coś z cosplayu

Nie można zapomnieć też o moich zdobyczach
Mangi...

oraz coś na ząb

Wracając do mang to nie wiem jak to się stało ale gdzieś zapodziały mi się trzy tomy. Jestem prawie pewna że odkładałam je na kupkę do kupienia i nie wiem czy nie zostały nabite/ skasowane czy zostawiłam je gdzieś. Jedno wiem, nie mam ich i trochę mi smutno z tego powodu. Ale może pojadę na konwent w grudniu i je dorwę w swoje łapki. Biję się z tą myślą i jak uda mi się załatwić transport oraz niższą wejściówkę to się pojawię w Krakowie. Może.
Na sam już koniec jak ja wyglądałam (przez pół soboty bo jednak ciepło mi było)

Spodobało mi się określenie rogaty elf

Moje włosy wyglądają tragicznie. Miałam je farbować wcześniej ale mi się nie chciało.

Ogólnie konwent określam na słabą czwórkę. Dlaczego? Była to czwarta edycja a było wiele uchybień od których można było się uchronić. Mapki z planem szkoły były mało czytelne i porozwieszane randomowo po całej szkole. Rozpiska atrakcji była chyba najgorszą jaką miałam w ręce od nie pamiętam kiedy. No i się pomylili przy opisie mojej atrakcji. Wystawcy zajmowali prawie każde przejście. I te namioty które utrudniały przemieszczanie się korytarzami. Maido cafe wiecznie bez prądu albo z długą kolejką do wrzątku. Atrakcje też lekko źle rozplanowane. Wspaniali niektórzy helperzy nie ogarniający co gdzie jest. Oraz przede wszystkim za mało miejsca do spania co spowodowało że ludzie rozkładali się z rzeczami wszędzie, naprawdę wszędzie. Ale ogólnie dobrze się bawiłam i nie żałuję że pojechałam.

Przed konwentem

Jutro czeka mnie pobudka o godzinie 2:30 rano. Jutro o 4:30 mam autobus do Katowic a stamtąd do Rybnika. Dlaczego?
Bo zachciało mi się jechać na konwent.
Lepiej. Zachciało mi się prowadzić atrakcje.
I tak oto od jutra do niedzieli do godziny 14 będę przebywać na konwencie. Tylko ja i moja walizka z kimonami.
Planuję poza moimi atrakcjami uzupełnić kolekcję mang o parę pozycji. Oj to będzie kosztowało.

Co ciekawe będzie to mój pierwszy konwent na który planuję pojechać sama. Tak, całkiem sama.
Będzie zabawnie.

Listopadowo

Jak zwykle u mnie wszystko z opóźnieniem się odbywa.

Listopad dopiero co się zaczął a już jest dziewiąty. Nie wiem kiedy to przeleciało.

Stwierdziłam że nie będę ambitna w tym miesiącu i nic nie planuję. Oto moje postanowienia:

Jak na razie idzie mi idealnie. A że czeka mnie w tym miesiącu jeszcze tylko jeden większy budżetowo wyjazd, jeszcze w tym tygodniu opiszę co gdzie i jak, po którym już na pewno będę z monetami pod kreską

Raczej nie mam się czym przejmować że znajomi będą marudzić że nigdzie nie wychodzę bo najpierw to tego trzeba mieć znajomych i trzeba być zapraszanym. Mi to nie grozi.

Zawsze mogę usiąść przy książce i otworzyć wino. Teraz mam więcej czasu na nicnierobienie.
Brakuje mi tylko śniegu za oknem

I do stycznia mogę przeczekać.

Jak żyć? Życie po życiu

Minęło parę dni a nadal ostatnie wydarzenia siedzą we mnie. 
Boli. 
Czuję jakby ktoś wyrwał mi spory kawałek czegoś co można by nazwać duszą. 
Szczerze to nie wiem co mam ze sobą zrobić. 
Nie wiem czym zatkać tę dziurę po japońskim.
Siedzę w pokoju i gdzie nie spojrzę leżą, wiszą SĄ wszystkie te rzeczy które przypominają mi o zajęciach. Laleczki kokeshi, e-tegami, pocztówki, zdjęcia, origami, kaligrafia wszystko to co przez ostatnie 10 lat robiłam własnoręcznie na zajęciach. Książki, kserówki i te wszystkie zeszyty które towarzyszyły mi na zajęciach. 
Jest mi przykro że nie pozwolono mi pożegnać się z sensei. Szarpano mnie, straszono ochroną, nawet popychano kiedy chciałam wyjść. Wielce szanowny pan Krzysztof z wielką gracją i kulturą zapomniał o czymś takim jak przestrzeń osobista kiedy jak zwykły burak chciał mnie wypchnąć z budynku.
 Cóż nie zawsze na pewnych stanowiskach znajdują się ludzie o odpowiedniej predyspozycji. 

Dla mnie skończyło się coś ważnego dla nich jest jedna osoba mniej. Zajęcia dalej będą kontynuowane. Ludzie będą przychodzić i do póki będą płacić będą witani z szerokim uśmiechem na ustach i wyciągniętą ręką po pieniądze.
Nie jestem pierwszą osobą kończącą przygodę z tą placówką i na pewno nie ostatnią. Jednego jestem pewna. Przez ponad 15 czy 20 lat zajęć z języka japońskiego jestem jedyną osobą którą tak potraktowano.  Bo pieniądze są ważniejsze.

Czy coś jeszcze się zmieniło? 

Zawiodłam się na znajomych. Nikt nie stanął po mojej stronie, nikt się nie zainteresował, nikt nie zareagował, nikt. 

Skasowałam swojego fb.

I próbuję żyć dalej.

Kupiłam sobie urodzinowy torcik.

Zabawne że bank pamiętał o moich urodzinach a ludzie których znam wiele lat nie.

A wczoraj dorwałam się do bananów i powstało takie oto cudo

Planuję także pojechać na Tsuru. Będę prowadzić atrakcje. Tylko coraz bardziej mi się to nie podoba. Tylko same problemy z tym.

Dzisiaj * Drama alert*

Wiedziałam, że tak będzie. Czułam to. Kiedy dzisiaj rano obudziłam się na 10 minut przed budzikiem po zaledwie czterech godzinach snu wiedziałam że dzisiejszy dzień znowu zrzuci na mnie jakąś bombę w najmniej oczekiwanym momencie.
Idąc na 4 rano do pracy byłam wypoczęta, wyspana.
Gazet do sprawdzenia i rozłożenia było dużo, więc kiedy na ponad pięć minut przed otwarciem byłam ze wszystkim gotowa coś mi z tyłu głowy krzyczało że dzisiejszego dnia znowu nie zapomnisz.
Wszystko szło bez problemowo. Pomimo bardzo dobrego humoru przeczuwałam że coś się wydarzy. 
Po pracy poszłam szybko po zamówione ciasto, poroznosiłam je na wszystkie punkty. Wszystko było dobrze. Do czasu.
Kiedy poszłam pożegnać się z japonką zaczepił mnie nie kto inny jak kochany pan Krzysztof. Stwierdził że na terenie owegoż centrum kultury nie mam prawa spotkać się z japonką, nie mogę z nią porozmawiać nie mogę wejść do sali zajęć. Zaczął straszyć mnie ochroną.
Nie pozwalając mi czegokolwiek powiedzieć chciałam poczekać na znajomego który zaczął tam pracę w formie tłumacza. Chciałam żeby wytłumaczył jej iż więcej się z nią nie spotkam, nie przyjdę na zajęcia i żeby nie szukała u mnie więcej pomocy. Niestety na moim wieloletnim znajomym też się zawiodłam bo ten zamiast poprosić ją na dosłownie chwilkę bojąc się o swoją dupę powiedział że mam czekać aż się zajęcia skończą. I że niby mam przez półtorej godziny czekać przed budynkiem. Maciuś zawiodłam się na tobie i dla mnie zostałeś oficjalnie chujem nr 2. Baw się dobrze w tym burdelu ode mnie się odpierdol. Żegnaj.

A wszystko to dlatego że napisałam pożegnalnego z zajęciami z języka japońskiego posta na fb a moja znajoma w komentarzu napisała że

UWAGA TERAZ BĘDZIE CYTAT TO NIE SĄ MOJE SŁOWA

 "dyrektorka jest głupia"

KONIEC CYTATU

Wiedziałam że ten dzień nie skończy się dobrze. 
Panie Krzysztofie jeżeli kiedykolwiek odnajdzie pan swój rozum to będzie cud. Ja nie mogę odpowiadać za to co ktoś napisał na fb nawet jeżeli może to być bolesną prawdą. Myślałam że każdy ma prawo do wyrażania swojej, powtarzam SWOJEJ opinii. Ale niech ci chuju będzie.
Z tego miejsca chciałam głęboko, padając do pańskich nóżek, przeprosić pana oraz pańską pracodawczynię. Przepraszam że po ponad 10 latach chodzenia na te zajęcia dałam upust swej złości i na fb napisałam że kończę z tym. Przepraszam za moją znajomą która napisała że pani dyrektor jest głupia. Przepraszam za każdego człowieka który kiedykolwiek pomyślał lub powiedział że dyrektorka jest głupia. Przepraszam że żegnając się z zajęciami oczerniłam całą placówkę. Przepraszam że w swej bezczelności, nie płacąc przyszłam to tej jakże pięknie prosperującej, szeroko promującej kulturę placówki gdzie wszyscy są przykładem wyższego poziomu kultury. (Czekam aż ustawicie bramki i będziecie pobierać opłatę za wejście do budynku). Przepraszam że swoją obecnością zabrałam wam jakże cenny czas i święte powietrze które znajduje się w wspomnianej placówce ociekającą kulturą. Przepraszam za mój wcześniejszy wpis. Przepraszam że stwarzam problemy. Przepraszam że sama jestem problemem. 

PRZEPRASZAM

Chamstwo w centrum kultury, czyli jak kończy się moje ponad 10 lat na zajęciach z języka japońskiego

Przepraszam za moje słownictwo poniżej.

Nie myślałam że kiedykolwiek nadejdzie ten dzień. W dniu dzisiejszym zrezygnowałam z zajęć z języka japońskiego. Nie zrobiłam tego z własnej woli. W sposób w jaki zostałam potraktowana po prawie 11 latach chodzenia na zajęcia przebił wszystko. Dzisiaj, dzień przed urodzinami, poczułam się jakbym dostała brudną szmatą do podłogi w twarz. Dzisiaj został osiągnięty dopuszczalny i akceptowalny przeze mnie szczyt chamstwa, bezczelności i prostactwa.
Przez długie lata uczęszczając do centrum kultury żyłam tym, żyłam tym wszystkim do cholery. Byłam na prawie każdych zajęciach, przychodziłam na wszystkie warsztaty, tłumaczyłam na zajęciach, zorganizowałam im pieprzone Marsuri i to aż dwa razy a przy pierwszym też dużo pomogłam. Układałam grafiki w każdej pracy tak żeby być na japońskim. Chodziłam nawet jak byłam chora, zmęczona. Nie miałam życia poza japońskim a ta placówka była dla mnie domem, była tym szczególnym miejscem gdzie mogłabym być sobą gdzie czułam się dobrze. Poznałam wielu wspaniałych ludzi, jedni odchodzili ale przychodzili inni. Wiele mogłam znieść, ale... Nie usłyszałam dziękuję za Matsuri, okradli mnie, obrazili, potraktowali jak zło i pasożyta bo liczy się tylko kasa kasa i jeszcze raz kasa.
Wystarczyło żeby przyszedł taki jeden bezkręgowiec nie potrafiący samodzielnie myśleć, buc który pracując może 3 miesiące myśli że wszystko mu wolno. Otóż nie panie Krzysiu. Jest pan zwykłym bezczelnym chujem który nie nadaje się do pracy w centrum kultury, ba do pracy w jakiejkolwiek placówce związanej z kulturą. Miałam tę nieprzyjemność widzieć pana raz, rozmawiać może dwa razy a za każdym razem coraz większa słoma w butów wychodziła. Dziękuję że właśnie dzisiaj zabiłeś we mnie to coś co jeszcze trzymało mnie na tych zajęciach. Obyś zdychał w męczarniach korzystając z toalety kiedy następnym razem twoje ego będzie większe niż powinno. Życzę powodzenia w byciu coraz większym ciulem bo do niczego innego pan nie został stworzony. Idealnie pasuje pan osobowością do 'nowej' dyrektorki która łaskawie zgodzi się na coś jak tylko poczuje że będą z tego pieniądze. Życzę wszystkiego najgorszego wszystkim amebom z pewnego centrum kultury które dla mnie kulturę ma już tylko w nazwie. 
Jest mi przykro że właśnie tak się to kończy.

A i nadal czekam aż zostaną mi zwrócone moje rzeczy które zostały bezczelnie przywłaszczone sobie przed ostatnim Matsuri czyli ODDAJCIE Mi MOJE 'SZLAFROCZKI' ZŁODZIEJE!!!!

Mój Capitol of Rock

Potrzebowałam ponad trzech  tygodni żeby przetrawić ten koncert.

Kiedy pierwszy raz dowiedziałam się o koncercie pomyślałam że fajnie, że szkoda bo Wrocław, że pewnie będę siedzieć w pracy że oszczędzam że że że...

Rzuciłam się w natłok pracy, japoński, psujące się sprzęty,sprawa z telewizorem prawie śniła mi się po nocach. Jakoś tak wyleciało mi z głowy że Rammstein będzie grał w Polsce.

Całkiem przypadkiem w połowie czerwca szukając informacji na temat innego zespołu wyskoczył Capitol of Rock. Biłam się z myślą cały tydzień czy pojechać. Napisałam oczywiście do znajomych czy się ktoś ze mną wybierze. Teraz stwierdzam że był to zły pomysł, mogli w inny sposób dać mi znać że nie chcą. Stwierdziłam że nie są mi potrzebni i że pojadę sama. Wypisałam wniosek o wolne i kupiłam bilet

 

Pozostało czekać trochę ponad miesiąc.  

Wyszłam z domu o godzinie 8 rano. Godzina autobusem do Katowic zleciała szybko, następnie musiałam czekać pół godziny na bus do Wrocławia. Gdzie nie spojrzałam było pełno ludzi charakterystycznie ubranych.

Wysiadając we Wrocławiu nie miałam pojęcia jak dostać się na stadion. Ostatnio byłam we Wrocławiu jakieś 2-3 lata temu i do tego jechałam autem, nie miałam czasu na zwiedzanie miasta.
Idąc za resztą grupy poznałam dwie zakręcone (w pozytywnym sensie) Eweliny. Jedna miała przeraźliwie długie włosy. Jakoś odnalazłyśmy tramwaj którym miałyśmy pojechać. W tramwaju długa kolejka do automatu z biletami za które można było zapłacić kartą. Przyznam że to bardzo ciekawy pomysł. 
Na miejscu było już dużo ludzi.

 

Kupiłam najdroższą małą butelkę wody, kosztowała mnie 5 zł a taka sama w sklepie jest za niecałą złotówkę. Jeżeli chodzi o piwo to tylko 10 zł za coś żółtego.

 

Przyznam się że poza Rammstein znałam tylko Limp Bizkit, ale tylko może dwie trzy piosenki. Wiem, jestem okropna. Pojechać na koncert zespołu którego się wcześniej nie słyszało.

Dlatego każdy następny zespół był ciekawym doświadczeniem. 
Pomiędzy zespołami były krótkie przerwy z których z chęcią korzystałam żeby rozprostować nogi, przejść się trochę. Rozwiązać krzyżówkę.

 Około godziny 23 nastąpił ten moment. Już tylko minuty dzieliły mnie od pełni szczęścia.

Nie będę pisała jakie grali piosenki i w jakiej kolejności. 

Powiem tylko, był ogień. To uczucie kiedy cały stadion klaszcze w jednym tempie albo śpiewa jest nie do opisania. Trzeba to przeżyć. Dlatego już teraz wiem że jak tylko dowiem się o ich następnym koncercie w Polsce bez wahania kupię bilet.

Po całym wydarzeniu nastąpił etap drugi czyli jak wydostać się ze stadionu. 
Były podstawione dodatkowe tramwaje i autobusy które niestety były w bardzo szybko wypełnione i niestety nie kursowały tak często jak było to obiecane. Czekałam z dość dużą grupą na zwykły autobus który miał podjechać o godzinie 2:19. Ta radość kiedy wszyscy zobaczyliśmy wynurzający się zza rogu autobus. Kierowcy niestety nie udzieliła się naszej radość i przy pierwszej lepszej okazji skręcił i pojechał w inną stronę. Pozdrawiam tego kierowcę za szybką ucieczkę, bo tak to wyglądało. Miałam do wyboru czekać na następny autobus coś ponad godzinę z możliwością jego ucieczki lub iść na tramwaj który nie wiadomo kiedy przyjedzie. Na szczęście wybrałam tę drugą opcję i po 10 minutach siedziałam w przepełnionym tramwaju.
Mając ponad trzy godziny do busa. Udałam się do klubu Liverpool. Posiedziałam tam trochę i wyruszyłam w stronę dworca. Za każdym razem w pobliżu była grupa ludzi która albo też szukała klubu albo dworca więc nie mogę powiedzieć że kręciłam się o dość dziwnych godzinach sama po nieznanym mi mieście.
Zanim podjechał bus spotkałam ponownie dwie Eweliny. Nie miały jednak wykupionych biletów więc musiały czekać. Tyle co wsiadłam do busa urwał mi się film, zresztą wszystkim pasażerom też. Obudziłam się na jakieś pięć minut przed wysiadką. No i byłam w Katowicach. Chwilkę czekałam na kolejny autobus i o godzinie 9 rano byłam w domu. 
Wiem miałam wcześniej napisać coś na ten temat ale problemy z pracą tak mnie wykończyły że nie miałam czasu i siły.
Poniżej troszkę zdjęć w przypadkowej kolejności częściowo wykonanych nowym telefonem, który już nie działa tak jak należy, ale o tym następnym razem.